52,5km – La Boullionnnant Trail (BE)

Waar moet ik beginnen…misschien is dit wat;
“En toen was daar: Trail du La Bouillinnant, om nooit meer te vergeten!!!”

We zijn ontspannen naar Bouillion afgereisd. Wat is dit toch een geweldige streek. Wanneer je zo vanuit Nederland via Maastricht naar Boullion rijdt krijg je zowaar een vakantiegevoel. Lekker ontspannen is de insteek (haha). We hebben een mooi hotel in het centrum en genieten van de zon op het terras. Voor je nummer en informatie maak je een korte klim naar het oude kasteel. Een tent met de organisatie op de parkeerplaats en vele trailrunners maken de sfeer ok. Maar wat staat me nu te wachten. Als je de verhalen moet geloven is dit de zwaarste trail van België en die moet je een keer ervaren hebben!!!

In de avond een lekker pasta bij de Italiaan in het centrum en de route bespreken met Thom, die zelf niet loopt maar me bijstaat daar waar het kan langs het pacours. Spullen gecontroleerd en klaar om in compleet aan de start te verschijnen, in het Kasteel van Boullion om 8:45u. in de ochtend.

De dag….
Bij het ontbijt een paar enthousiaste Nederlandse Trail-runners gesproken. Veel namen deel aan de kortere variant een enkele (moi) had een langere route gekozen. Vandaar uit, de eerste klim richting start, het kasteel. Even neuzen tussen bekenden en zowaar nog enkele bloggers begroet. Altijd een goed moment zo voor de start even bij praten. We moesten verzamelen op de binnenplaats van het kasteel. En met een luid getrommel (traditie van deze Trail) kwam de groep in beweging, door de donkere gangen richting de start waar vele toeschouwers ons succes wenste met applaus. We zijn weg….

In een lange strook vanuit Boullion richting de heuvels. Het weer was ok, het regende gelukkig niet. Het eerste stuk langs het water, vervolgens de eerste heuvel om vervolgens de tel helemaal kwijt te raken. Voor mijn gevoel heb ik die dag alle heuvels binnen een straal van 10km gehad. De paden zeer afwisselend en zeer weinig asfalt. Ik was blij met mijn rugzak want er waren weinig bevoorrading posten. (was vooraf ook aangegeven). Als ik kijk naar het verloop heb ik vaak moeten lachen. Van die momenten van: “Dat meen je niet, daarlangs?” en “moet ik hier omhoog? – oh ja, ik zie het lint 50 meter boven me!!!” Ik kan wel zeggen. Dit is het echte werk. Ik kan ben nu blij dat ik heb deelgenomen.

Afzien
Tot rond de 29km heb ik genoten van de route. Mooie single trails, mooie uitzicht momenten en veel lol met andere lopers. Wat wij in Nederland niet echt gewend zijn is het hoogteverschil. Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar het trainen van de afdaling is nou niet iets wat ik binnen een reistijd van 45min kan oefenen. Mijn lichte irritatie aan mijn bovenbeen (links) nam vanaf de 30km nadrukkelijk deel aan mijn tocht. Het werd toch nog afzien dus deze dag. Ik werd gedwongen om regelmatig te wandelen, niks mis mee, maar dat deed de tijd aanzienlijk toenemen. Met moeite haalde ik de tijdslimiet van 6 uur bij de laatste verzorgingspost op de 39km. Mentaal geen twijfel om te stoppen. Lichamelijk, een duidelijke optie. Ik besloot nog even verder te genieten, nog 11km in nog 2 uur, dat moet te halen zijn, … , dacht ik.

De laatste kilometers…
Na de verzorgingspost op 39km een brug over om daar waar we eerder links gingen nu rechtsaf te gaan. Even rustig was er niet bij, even kort langs het water om vervolgens linksaf tussen de bomen en struiken een pad in te slaan, ontstaan door de gympen van mijn voorgangers. Klauteren en klimmen, en je bent dan al ruim 6 uur bezig, wat een avontuur. Maar, de positieve denkers zien daarachter een finish, haha. Er waren paden waar bomen overheen lagen, ik heb ijzeren trapjes gezien, waarlangs ik omlaag ben geklauterd, ik heb paden gezien tegen een waanzinnige steile heuvel en, ik heb vriendschap gesloten met mede lopers die dezelfde onwaarschijnlijke doelstelling hadden, namelijk finishen. Nou, ik heb deze trail uitgelopen. Mijn eindtijd meer dan 9 uur. Voor de grap hebben ze nog een lusje van 2,5 km extra gemaakt. Ook die heb ik bewonderd. Op het laatst moet je de laatste trapjes bij het kasteel omhoog. Je wordt de tent binnen geloodst en nog steeds zijn er mensen die je een warm onthaal geven. Je krijgt wat te drinken, te eten en een vriendelijke lach.

Conclusie:
Een waanzinnige ervaring waarin ik mijn lijf nog beter heb leren kennen. Ik knip voortaan al mijn teennagels en kies zorgvuldiger mijn schoenen. Ik heb genoten en kan alleen maar zeggen: Trailrunning is een geweldige bezigheid. Ik roep niet hard tot volgend jaar, maar…. op naar de volgende trail. en daarna weer Trail La Boulliannant 2011.

Tot de volgende keer.

Chris

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account