fbpx

Einde rustperiode – start nieuw begin…. !!!

Ik leer uit het verleden en ik zie de toekomst altijd positief. Wat is mijn laatste trailrun leermoment? Waarschijnlijk deze: “Je kunt een marathon ook met een dubbele longontsteking lopen, maar echt lekker loopt het niet” Het resultaat: Een opname in het ziekenhuis en een noodgedwongen rustperiode van 6 weken. Maargoed, dat van die longontsteking is me achteraf verteld, maar het verklaarde wel een hoop. Nu: 6 weken later…. Ik moet opnieuw beginnen met opbouwen, maar ik zie de vooruitzichten positief: Ben weer begonnen met mijn eerste trainingen. Wat is de natuur toch geweldig, en wat geeft het een energie. Ik kan weer dwalen, en de duur van de trainingen ga ik opbouwen.

Een prettig gegeven: Hoe meer conditie, hoe langer je (ontspannen) kan lopen, en hoe langer de trail kan zijn, wat de duur van genieten maximaal maakt. Kort gezegd, ik ben weer bezig en het begin voelt goed!

Trailrunning en Chris
Wat kan het raar lopen… en wat kan je een marathon raar lopen. Wat maakt een mij als loper nu zo eigenwijs. Is het de drang om deel te nemen, gaat het om het finishen, wil ik niks missen of is het de kick van het lopen. Ik heb er 6 weken over kunnen nadenken… en … voor mij is het de combinatie van lopen, de natuur, de rust, de inspanning en de mede trailrunners die me enorm motiveren. Daarbij kan ik redelijk lang teren op een leuke trail of event. Ben ik verslaafd aan trail-running? “Nee, dat niet…” Ben ik een enorme liefhebber? “Ja, dat zeker…!”

Mijn lijf en medicijnen…
Sommige dingen heb je niet in de hand. Ik denk dan, ach… die medicijnen lossen de boel wel op, ik train wel door. Niks mis met deze gedachte………., als je het tenminste bij een gedachte houdt. Trainen en medicijnen is een typisch geval van Not Done voor deze jongen. Het frustreert. Laat ik zeggen, de verwachting is niet in balans met het resultaat. Daarbij kan het gevaarlijk zijn. Immers, wij als trailrunners lopen nu niet bepaald over de drukke voetpaden in de stad, waar meerdere mensen zijn. Nee, wij vinden het gaaf juist niemand te zien, behalve viervoeters of van die andere wezens met vleugels…. De medicijnen heb ik nodig gehad om de ontstekingen te bestrijden. De noodgedwongen rust daarbij heeft me goed gedaan.

En Nu…
Mijn trail-genoten vonden het maar niks, die stilte vanuit Geldrop. Nu heb ik de rust weer verstoord door mijn plannen voor 2011 te delen. Gaan we weer naar Chamonix, het marathon weekend? Wordt het de Jungfrau Marathon? Toch de Zestig van Texel, Welke trails in de Ardennen? Gaan we de gekke marathons in het buitenland doen, of tenminste 1 voor 2011? Nou, vertelde Wouter me; “ik loop de 60km afstand van Limburgs Zwaarste en Marc loopt de 100km afstand!” Ok, gaaf was mijn eerste gedachten… Die mannen snappen het tenminste. Limburgs Zwaarste: Het mooie parcours in Limburg met haar vele heuvels. Verschillende afstanden en pas in april 2011. (hmmm, nog 4 maanden voorbereiding). Vanavond, vlak voor het schrijven van deze blog heb ik me ingeschreven voor de editie Limburgs Zwaarste, “Ik kan mijn maatjes toch niet alleen laten gaan!”. Oh, ik heb gekozen voor de 80km…. Met de hoofdlamp om 6:00u. aan de start van een nieuw avontuur in Limburg.

Hoofdlamp
Bij Scarabee heb ik onlangs zo’n halogeen-hoofdlamp gekocht. Wat een licht geeft dat ding. Zo ‘s avonds loop ik zonder iPod. Ik loop op de wegen rond Geldrop maar zo af en toe ga je door het dorp. Haha, wat moeten de mensen gedacht hebben. Een knal oranje Buff op, met daarbovenop een lamp. Handschoenen en van alles warm aan. Wat jongens van de Hockey schreeuwden me na dit keer gingen de honden achteruit.  De komende week met Wouter maar eens de bossen uitproberen. Kijken of er met lamp een trail te onderscheiden in de schitterende natuur, die dan pikdonker is. Ik kan niet wachten!!!

Tot de volgende keer….
Chris

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account