fbpx

Mont Blanc Marathon 2010

Een onvergetelijke tocht door de Bergen…

Chamonix 27 juni 2010, 6:45u. in de morgen, de tassen worden bij de start verzameld, om vervolgens in een kortere weg naar de naar de finish gebracht te worden. Met hierin droge kleren en andere spullen voor na de race. Om ons heen veel runners, in alle leeftijden en zowel mannen als vrouwen. De sfeer is goed, lekker koel en met nog een paar minuten voor de start verzamelen we ons in de rij achter de startlijn. Een mooi moment, alle handen de lucht in , een groot gejuich. De laatste woorden door de boxen en een startschot klinkt door de straten van Chamonix en…. we zijn weg.

Wat kun je verwachten van de Marathon Du Mont Blanc? De afstand is niet anders, gewoon 42km en 195 meter. Zo achteraf besef ik me dat dit eigenlijk de enige overeenkomst is met een reguliere marathon. Hier zijn de element van de natuur nadrukkelijk aanwezig. Natuurlijke paden, hoogteverschillen, bossen, bergen, rivieren en minder zuurstof in de lucht. Maar, wat een voorrecht om deze tocht te kunnen lopen. Hoewel de gemiddelde deelnemer natuurlijk Franstalig is, kunnen wij als Nederlander goed mee in de non-verbale communicatie. Mijn lach als gevolg op: “Alez Christian” of “Encourage” is heel natuurlijk. Een gepaste “Merci !! ” is door mij veel geantwoord.  Welnu, de tocht is begonnen en bracht me vanuit Chamonix direct in de prachtige natuur.

De hoge geniet-factor!!
Ik zie deze trail als een avontuur. Je weet dan wel wanneer en waar je start, je weet dan ook waar je uiteindelijk uitkomt, maar alles daar tussen in is onbekend terrein. De omstandigheden, je mede runners, de omgeving en de afstand… het overkomt je gaande weg. Als je me vraagt: Wat is nou je mooiste moment, dan begin ik te lachen. Moeilijke keuze, dus laat ik er maar een paar omschrijven.

De tocht bracht me door prachtige natuur. Langs koeien, beekjes, velden, bomen, steile paden, smalle paden, tunnels, watervallen, bergkammen, veel groen, rotsen en natuurlijk sneeuw. Ik heb mijn ogen uitgekeken.
Tijdens de eerste kilometers is het deelnemersveld nog compact. Veel gepraat en dicht op elkaar. Door de smalle paden ontstaan er rijen en daarna wordt de sliert van lopers dunner en dunner. De winnaar komt net binnen de 4 uur binnen en de laatste zal rond de 10 uur aankomen. Maar wat geeft het, zo heeft iedereen zijn eigen verhaal.

Ik heb me verbaast over de verzorgingsposten. In Nederland doen bananen en de reguliere drankjes het goed. Hier in Frankrijk word je goed ruikende salamie en schimmelkaas gepresenteerd. Veel vrijwilligers en plaatselijke muziekanten zorgen voor gezelligheid en de supporters doen goed mee.

Zo na 18 kilometer, net na de 2e verzorgingspost begint de serieuze klim. Over de lengte van 6 kilometer moeten we 1 kilometer omhoog. (dus gemiddeld 16% stijging). Bij het begin heb ik staan lachen, op de top ook. Maar tijdens deze 6 kilometer was het angstvallig stil om me heen. In een lange rij omhoog. Diepe zuchten en kramp in de kuiten. Na 3 kilometer begint het geweldige uitzicht over het dal je te pakken. Goed kijken waar je loopt, soms is het pad stijl en smal en de vele boomwortels vereisen concentratie. Eenmaal boven zie je het eindstation van de skilift, de andere manier om een kilometer omhoog te komen!!!

Het dak van de wereld
De laatste kilometer van de klim bracht me op het dak van de wereld. Geen bomen meer, mooi groen gras met rotspartijen over een uitgestrekte top. De lucht wat ijler en de paden mooi zigzaggend omhoog naar de top. Om ons heen allemaal bergen en af en toe een plek sneeuw of een klein meertje. Ik vraag me af, hoe het er in de winter uitziet, geen trail maar ski-pistes.

Over een afstand van 5 kilometer zijn we 1 kilometer in hoogte gedaald. Mooie single tracks, een lekkere afdaling. Eenmaal beneden in het dal alweer een verzorgingspost. Onderweg ben ik bijgestaan door mijn zwager Thom. Op verschillende plaatsen kwam ik hem tegen, in de aanslag met de fotocamera. Geweldig zo’n coach die je begeleid. Bananen, gelletjes, krentenbollen, water, een positieve lach, allemaal binnen handbereik!!!.

De laatste 10 kilometer.
Eigenlijk raar, al 32 kilometer gelopen en ik voel me goed. Geen pijntjes, geen gezucht, ik moet er nog 10, nee niets van dat. Vol goede moet de warmte trotseren en opnieuw een enorme klim richting de finish. De duur van de klim maakt de tocht extra zwaar. Weinig afwisseling, alleen maar klimmen. Eerst de blaadjes bomen, dan de naaldbomen, dan … geen bomen. Steeds verder kun je kijken. De Mont Blanc met haar eeuwige ijskap ligt nu links van het parcours en is prachtig te zien. Een waterval, wat een geschenk, hup snel hoofd, armen en benen in het ijskoude water. Sommigen vullen de watervoorraad aan en over een bruggetje weer verder…

Ook hier is het genieten. Wel merk je dat de achterliggende tocht wat doet met je lijf. Wij als Nederlanders kunnen dit niet in Nederland trainen. Maar, met een goede instelling in combinatie met plezier kom ik in ieder geval een heel eind. Hup… op naar de laatste tussenstop, op 4 kilometer van de finish.

De galm van supporters en Franse koeienbellen is te horen. Zou dat al de finish zijn… het zou kunnen. De Garmin geeft nu bijna 40 kilometer aan. Het gaat nu moeizamer. Ik zie mensen, daar verderop de heuvel. Het is nu wat kouder, de schaduwzijde van de berg. Geen finish, wel wat water en fruit met noten. Even genieten van het uitzicht en het koude water uit een heuse regenton.

De laatste kilometers
Nog 4 kilometer. Uitgeputte trail-runners om me heen. De een kiest zijn moment achter een struik. De ander onderuit op het gras, op de stenen zitten er een paar, maar ook enkele enthousiastelingen die in een draf het trail volgen. Ik besluit aan te sluiten. Hier is het parcours vol met grote en kleine stenen. We zitten te hoog voor het groen. We zetten een lichte daling in het voila… het groen verschijnt, samen met de zon.

Ik hoor de speaker bij de finish, ik zie de mensen aan het eind van de laatste klim zitten. De laatste kilometer en we kunnen het avontuur vertellen. Gek is dat, de laatste meters zijn zwaarder dan je hoopt. Je verlangt naar de finish en je wilt enthousiast over de finishlijn rennen. Niks van dat in mijn geval. De finish staat aan het eind van de klim, je bent even stuk daar bovenaan. Mensen juichen je toe, je vrienden moedigen je aan en feliciteren je met je prestatie. En daar is de finish. Piep zegt de tijdregistratie, ik ben nu officieel over de finish van de Marathon du Mont Blanc 2010.

Ontspannen doorlopen, naar mijn loopmaatjes Kees-Pieter, Wouter en Coach Thom. En dan, naar het terras, waar ieder zo zijn eigen avontuur vertelt.

Chamonix, tot volgend jaar….

Chris

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?