Trail La Porte des Ardennes

Een mooie dag
Op 19 september heb ik deelgenomen aan de Trail gehouden in het Belgische plaatsje Seraing. Onder de naam Trail La Portes des Ardennes werden we verwacht op zondagmorgen 10:00u. aan de start. Dit keer ga ik samen met Marc van Dijk en hebben we afgesproken in Valkenswaard rond 07:45u. om van daaruit naar de Ardennen te rijden. 140km bij ons vandaan, dus op het gemak 1,5 uur rijden. En dan is het moment daar. Met een goede voorbereiding op zaterdag avond ontspannen de dag begonnen. Goed wakker geworden en alle spullen achterin de auto, vervolgens de koffie, het ontbijt en met de Salomon schoenen rond de voeten in de auto op weg naar Marc. Zo rond 7:30u. op een zondagmorgen is het rustig in Valkenswaard. Weinig mensen en ook geen Marc. (in eerste instantie). Na 20 minuten besloot ik mijn “dat is balen – humeur” achter te laten en alleen richting België te vertrekken. Marc had zich verslapen bleek later want in de herkansing hebben we elkaar toch kunnen vinden en zijn we in een goede rotgang richting de grens gereden.

Binnenkomer
Na Luik richting Seraing, “Laat de groene omgeving maar komen!” riepen we uit. En wij maar wachten… De navigatie leidde ons feilloos naar het einde van de rit, en dus het begin van ons nieuwe trail avontuur.Bij aankomst opschieten om de startbewijzen op te halen en de instructies van de organisatie door te nemen. We schudden de handen van Peter, Patrick en Geert en gaan vervolgens onze rugzak vullen met water en van alles. We zijn er klaar voor. Ikzelf zie deze trail als een training, met de mogelijkheid halverwege te stoppen. Mijn kuitspier moet nog wennen, dus het wordt een ontspannen run. Marc wil de volgende trail (Trail des Hautes Fagne) een keer in tempo lopen en wil vandaag met name genieten. 33km lang wordt het avontuur en de organisatie geeft aan dat op 19km een drank-post is. Vlak voor de start gaat bij vele trailrunner de rechterhand naar de linker pols. De start en aan die klok (in mijn geval Garmin) voor de tijd en tempo tijdens de run. Met opgetrokken witte kousen direct de blubber in…. De trail is begonnen.
 
 

Afwisseling
Voor mij is een nieuwe trail extra lol. Een nieuwe omgeving is goed, een natuurtrail er doorheen is geweldig en, het geluid van het water in de rugzak van je voorganger maakt de trail compleet. Ik spreek met Marc af dat we ieder ons eigen tempo lopen, daar ik niet weet hoe mijn kuit zich gaat gedragen. We lopen toch ruim 5km samen en zijn beiden verbaast over de overgang van industriële look naar groene natuur. Het belooft een mooie tocht waarbij de organisatie aangeeft dat de totale trail voor 95% door de natuur loopt. Waarschijnlijk heb ik het al vaker aangegeven, maar hier dan nog een keer. Wat maakt trailrunning nou zo geweldig. De afwisseling en het onverwachte (avontuur) is een uitdaging. Je loopt door de natuur, vaak over paden die je zelf niet verzint, vervolgens loop je met trailrunners om je heen. Veel mannen en vrouwen met een passie voor de natuur. Daarnaast is de natuur onvoorspelbaar. Je zou zomaar een eekhoorn, een hert of een Vlaams Wild Zwijn tegen kunnen komen. Marc heeft kennis kunnen maken met een “Wild heuze reuze Zwijn”. Achteraf geweldig verhaal, tijdens zijn ontmoeting heeft Marc geïmproviseerd met zijn camera. En zie hieronder Marc’s Foto van zijn nieuwe vriend:
 
Foto’s van het “Wild heuze reuze Zwijn” Marc van Dijk

Als eerste bij de finish
Ik heb genoten tijdens de goed aangegeven trail. De paden zijn mooi en de natuur kent hele mooie stukken. Bijna alle stukken parcours gaam door de bossen, en gedeelten over een betonnen fietspad. Er zijn aardig wat hoogteverschillen, maar niet geen extreme klim hoogtes. Zo rond de 16km besluit ik af te haken bij de drink post op 18,5km. Zoals altijd is hij daar dan opeens. Je ziet tussen de bladeren wat mensen en hoort stemmen. Ook dit keer. Vrijwilligers staan achter een tafel bekers te vullen, foto’s te maken en rozijnen, krenten en ontbijtkoek aan te vullen. Er staan een paar trail runners bij te komen en ik vraag aan de wel Nederlands sprekende fotograaf of ik hier kan uitstappen en mee kan rijden terug naar de start, of naar de finish, ‘t is net hoe je het ziet. Dit kon en met dank aan de aardige fotograaf en de Franstalige chauffeur ben ik meegereden naar de finish. Het verstandige uit dit moment is dat ik op tijd gestopt ben, voor mijn kuitspier. Het negatieve is het niet voltooien van de prachtige tocht. Maar om vervolgens positief af te sluiten: Zo voelt het dus, als eerste bij de finish. Na ruim 2,5 uur nog geen trailrunner over de finish. Ha ha, van korte duur, want Patrick kwam na 2 uur en 37 minuten al als eerste over de finish. Daarna kwamen de andere trailrunners langzaam binnendruppelen. Marc kwam later binnen en had genoten van de tocht.
 
Links een van de paden – Rechts met dank aan deze mannen heb ik toch de finish gehaald.

Tenslotte
Ik ben blij dat ik deelgenomen heb aan deze laat ik zeggen Franstalige Trail La Porte des Ardenne. Het weer heeft meegewerkt, zowaar de zon gezien met regelmaat. Na afloop kregen alle deelnemers een prijs uit de zogenaamde Tombola, en het broodje versgebakken worst (op de barbeque) met Curry was inclusief. En, het moet gezegd worden, het is ook wel eens leuk alle mede trailrunners met een lach over de finish zien komen. Voor de oplettende lezer, een trail om zeker aan te raden, en slechts een paar kilometer (50km) over de grens bij Maastricht.
Kijk overigens voor een complete fotoreportage op het fotoboek: Trail La Porte des Ardennes

Tot de volgende keer.
Chris

Ga voor het blog-verslag van Marc naar de website van Scarabee Sports op:www.scarabee-sports.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account