Trailtraining in Eupen – België (Ardennen)

Vroeg opstaan!

Zondagmorgen, 06:15u. wakker worden. Over 3 uur lopen we door de Ardennen bij Eupen. Eerder deze week afgesproken met Marc, ontspannen trailen in de buurt van Eupen. Handig die kratten van ‘Albert.nl’. Met twee eenvoudige bewegingen alles, aan trailspullen, achter in de auto. De dag begint goed, heldere hemel met een prettige oranje zon opkomst. Via de A67, A2 naar Valkenswaard. Grappig, ik draai het Kerverijplein op en zie Peter en Marc in trail tenue klaar staan. Even later ook Inge en met een lach, hup 120km rijden, om in Eupen aan te komen.

Wat een rust…

En dan draai je de parkeerplaats op, motor uit en dan is er rust. Wat een waanzinnig mooie omgeving heeft Marc uitgekozen. De kofferbak open, aankleden en we stemmen af. “Hoelang gaan we eigenlijk lopen, en waarheen?” “Nou, wat  dachten we van een uur of 2, en Marc bepaalt de route!”. Helemaal goed dus, niet nadenken, maar volgen en genieten. Ik besluit een belt om te doen en met een halve liter water, een musli-reep, een telefoon en de autosleutel, en dan: beginnen we met lopen. En, inderdaad, zoals ik al dacht bij het opstaan, zo rond 09:00u. begint ons trail-avontuur.

Oriëntatie.

En dan heb ik zoiets van; waar ben ik? Alles om me heen is nieuw. Regelmatig in de Ardennen geweest, maar toch, iedere nieuwe trail is weer bijzonder. Je kunt je nergens op instellen en het pad brengt de hindernissen met bijbehorende inspanning. Regelmatig vraag ik me af, waarom rennen in de natuur. Even omdraaien in bed, zo rond 09:00u. op een zondagmorgen is ook een optie! Maar nee, dit is dan toch wel even anders. Ik ben rustig, ook al kost het de nodige inspanning. We lachen, rennen, dalen, klimmen en dit alles in een prima omgeving. En ja, daar een riviertje, en ja, een prachtige panorama, en ja snel weer een foto maken en nee, geen andere runners. We zijn goed bezig!!!

Rivier oversteken

Een extra lusje maakt de trial iets langer. We hebben ruim 80 minuten gelopen en Marc is goed op de hoogte van de route. We besluiten wat langer de rivier te volgen om zo een nieuw gebied te verkennen. Ook voor Marc een welkome aanvulling op zijn route varianten. We lopen en besluiten uiteindelijk toch maar de rivier over te steken op een minder breed gedeelte. De brug laat op zich wachten en het is niet in vergelijking met La Roche, waar Marc en ik ruim 40 meter door 70 cm stromend water hebben moeten lopen op het 19km punt van de 52km lange trail. We hebben het dit keer droog gehouden.

Terugkomst en dan?

Ken je het gevoel van, je hebt lekker ongeveer 15 km gelopen en je ziet de auto weer staan. Je hand gaat naar de plek waar je musli-reep en je sleutel is opgeborgen bij start, om de sleutel te pakken. Je voelt niks en beseft dat je de reep heb opgegeten en …. weg sleutel. Je beseft dat je de auto wel ziet staan, op slot, en je kunt (in Eupen) dus even niks. Erger nog, de anderen staan al bij de auto, klaar om om te kleden of in ieder geval wat te drinken…. Uhhh mensen, ik ben de sleutel onderweg verloren…. en nu? “DAT MEEN JE NIET!!!” is dan zo’n reactie… Uhhh, jawel, dat meen ik wel! Toen was het even stil, kan ik je vertellen. Een oplossing heb ik nodig, zo’n 120km van huis, gewapend met mijn telefoon en een halve grijns op mijn gezicht. Goed, we besloten de route nogmaals te lopen, in ieder geval in het begin. Gek genoeg blijft iedereen rustig, “alles komt goed!” wordt geroepen (waarschijnlijk door mij). Iemand kan de reserver sleutel komen brengen, mochten we het niet kunnen vinden (wat hoogst waarschijnlijk is, gezien onze trail). We lopen nog eens 1/3 van de route, Marc loopt nog wat verder. Inge, Peter en ik slenteren terug. We lopen wat sneller na het besef: “Stel nou dat iemand anders de sleutel vindt, dan kan hij zo wegrijden met onze auto, en dan?” Maar,…. ondanks alles… Wat is het mooi bij EUPEN!

Cafe bij parkeerplaats Geopend!

En dan.. opnieuw zien we onze blauwe auto staan. Nu, rond 12:00u. staan er ruim 10 auto’s meer op de parkeerplaats. Huh? Ruitenwisser staat omhoog, enne… de deuren zijn van het slot. Ik open de deur en zie alle spullen gewoon op zijn plaats. We zien een bierviltje bij de ruitenwisser met daarop de tekst: “Schlussel Gefunden. Im cafe abgegeben” Een zucht van opluchting volgde direct. Ik geloof oprecht dat ik voor het eerst zo blij ben een tekst in het Duits te lezen. En, een paar minuten later, liep ik vanuit het cafe, met mijn sleutel richting de auto. We lachen wat af en kleden ons om.

Koffie drinken in het cafe

Dan, onder de koffie toch we weer een besef. Waar maak je dat nog mee. Sowieso is er altijd wat te beleven tijdens een trail, maar dit, zo met die sleutel en met deze afloop… dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt. De beste man, of mevrouw, heb ik niet persoonlijk kunnen bedanken, maar we hebben wel een conclusie: Er bestaan nog eerlijke mensen, dat weten we nu… Daarbij spreken ze ook nog eens Duits, ook dat weten we nu… Dus, er bestaan eerlijke Duitse mensen, ….

Weer terug

Onderweg aan de krentenbollen van Inge. We praten wat, lachen veel en hebben het over running. Voor we er erg in hebben zijn we weer terug in Valkenswaard. Een goede, fijne en leuke dag, met trail-vrienden die graag vroeg opstaan om samen in de Ardennen een rondje te lopen.
Ik zeg maar zo, deze dag pakken ze me niet meer af!
We zullen zien wat het volgende trail-moment me gaat brengen. Tot de volgende keer allemaal!
Chris
chris@trail-running.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account