fbpx

Deelname aan de Marathon du Mont-Blanc 2011

Marathon du Mont-Blanc 2011

Inleiding

24 juni 2011, eindelijk het is zover, we gaan naar Chamonix voor de marathon du Mont-Blanc. Ruim 900  km van Eindhoven vandaan dus we gaan een lang weekend. Vrijdagochtend vertrekken en maandagavond weer thuis. Nu, na afloop van het weekend ben ik in twijfel. Vertel ik over alleen over de marathon…. of, vertel ik over het trail-weekend. Nou, ik heb voor het weekend gekozen. Ik heb namelijk in aanloop tot, tijdens de marathon en na afloop genoten. Eigenlijk heeft zo’n weekend ook de kenmerken van een trail… Je begint, kent vele mooie momenten met pieken op je pad en kan na afloop enorm nagenieten. Vandaar dit keer een wat langer verslag!

Vrijdag

Vorig jaar heb ik deze marathon ook gelopen, je leert van je deelnames dus dit keer wist ik mijn spullen snel bij elkaar te pakken. Hup, alle benodigde wedstrijdspullen in mijn rugzak alsof ik nu moet lopen. Natuurlijk zonder water, maar verder zit alles erin. Verder de kleding, voor warm weer en erg warm weer…. De Salomon XT Wings Schoenen, de Garmin en het fototoestel. Qua voeding dit keer alleen Musli-repen, druivensuiker en Winegums. Voor in het water wat ORS. Dit jaar geen petje maar een Buff (Buff + Koud water = Heerlijk tijdens een warme dag) en geen zonnebril. En klaar….

Met de auto reizen gaat ons prima af. Onderweg een paar keer de benen strekken, muziek, lachen, de verhalen…. en, zeker de laatste 150km een waanzinnige omgeving. Het begint dan te kriebelen. En ja, dan is het rond 20:00u. en rij je gewoon voorbij de gledjers en de Mont-Blanc het gezellige Chamonix binnen. We zijn er weer, en dat voelt goed.

Dit jaar hebben we geboekt bij het Best Western Hotel Les Aiglons. En wat bleek achteraf… een uitstekende keus. Een kamer voor 2 voor ongeveer 100 Euro per nacht, inclusief een Spa en op 300 meter van het centrum. Super ontbijt en vriendelijk personeel. De balie-medewerker kende we nog van een ander hotel vorig jaar… hij gaat de TDS lopen, een echte Franse trailrunner… altijd leuk zo in gesprek te komen.

Om te eten naar het centrum. Je ontmoet bekenden van voorafgaande jaren en trailers voor de Cross van zaterdag en de marathon van zondag. Dit jaar trouwens een extra event. De 1 km recht omhoog. Het parcours lag onder de eitjes die je naar de Finish brengt. De snelste trailer liep het in 36 minuten. De locale Italianen doen goede zaken tijdens deze dagen. Afgeladen gezellig vol met allerlei nationaliteiten.

Op de terugweg maakt de panorama van de Mont-Blanc boven Chamonix die tot laat in zonlicht valt de avond compleet. Wat een rust, wat een sfeer, en bovenal: “Wat geweldig dat ik hier kan zijn!” Je begrijpt dat het slapen die avond geen enkel probleem heeft gegeven…

Zaterdag

Ken je dat, net op tijd wakker worden om nog te kunnen ontbijten. Even lastig beginnen, maar een goed ontbijt maakt veel goed en het mooie uitzicht op de Mont-Blanc geeft je weer een heldere focus. De dag is begonnen. Vandaag eigenlijk maar 1 verplicht nummer… je startbewijs ophalen in het sportcomplex van Chamonix. Vanuit het centrum van Chamonix een korte wandeling langs de zaterdagmarkt en de rivier. De Salomon vlaggen komen je tegemoet en op het veld liggen vele trailers verhalen uit te wisselen. Binnen is een beurs met de nieuwste gadgets en sportartikelen. Verder vind je vele aardige vrijwilligers die je de weg wijzen. Rechts de borden met lijsten van alle deelnemers waar je je startnummer moet aflezen. Vervolgens kun je je startnummer ophalen door je nummer te vermelden gecombineerd met je legitimatie. Je krijgt dan een handige plastic tas met spullen. Op die tas kun je een sticker plakken met je nummer. Bij de start kun je de tas afgeven en na het finishen vind je hem boven terug. Handig wat schone spullen. Dit jaar kreeg iedereen een mooi rood Salomon Shirt, een plastic beker voor onderweg en je startnummer voorzien van Chip voor de tijdregistratie. Ook aan de veiligheidsspelden is gedacht. Voor liefhebbers kun je ook hier deelnemen aan een pasta-party, zelf geef ik de voorkeur aan een van de gezellige terrasjes van Chamonix, waar je geweldig kunt eten tegen betaalbare prijzen. Met de tas op de rug, terug naar het hotel om, ja… eigenlijk gewoon een paar uurtjes te slapen… Heerlijk, even helemaal niks doen, want ja… morgenvroeg om 07:00u. vertrekt de marathon. Even liggen en rond 19:00u. terug naar het centrum, je raad het al… Pasta eten.

Rond 20:30u. liepen Ewald en Ronald langs het restaurant en we hebben tot 21:30u. gezellig zitten praten op het terras. Wij met de wetende verwachting van morgen en Ewald en Ronald met de gissende verwachting. Toch handig als je al eerder heb deelgenomen. Wel hebben we zelf zoete broodjes met jam gekocht in een locale supermarkt, ons hotel had geen ontbijt zo vroeg…. Ach ja, dat hobbeltje kunnen we wel nemen, zeker vergeleken met de enorme hobbel van morgen, die de Fransen “le Col des Posettes” noemen!!!

Zondag – Marathon Mont-Blanc dag !

Eerst douchen!!! Wakker worden!!! Gek, zo’n nacht voor een wedstrijd is raar slapen. De tas was al klaar, en met toch maar 20 minuten voor de start snel aanlopen richting de marathon. De tas met schone spullen, of bijvoorbeeld Cashuw Noten (Ewald – Top idee!) achter gelaten bij de organisatie. Zo, we sluiten snel aan in de rij van vele trailers. Dit keer een iets andere start. Niet meer vanaf het kerkplein, maar meer op de markt ervoor. De eerste bocht naar rechts, in plaats van links…. Kousen omhoog… Tas vastmaken… Rondkijken en… 7:00u… we zijn weg!

Via enkele straten, langs het sportcomplex liepen we de eerste groene velden op. Een stuk langs de weg, waar de vele volgers met toeterende auto’s meereden. Een dikke sliert veranderde langzaam in in dunne. In mijn herinnering stond vast dat de eerste klim in Vallorcine zou beginnen, die ene… in 6km ruim 1km omhoog… Ik was vergeten dat er daarvoor ook 620 hoogtemeters te lopen waren. Geeft niet… ik was niet alleen. Leuk die dorpjes, leuk die mensen en ook prettig, het eerste gedeelte is lopen in de schaduw. De zon kan nu eenmaal niet door de berg en Vallorcine ligt in een dal. Ik moet zeggen dat de eerste 10km er moeizaam verliepen. Ik kwam niet echt in een ritme, waarbij het automatisch ging. Ik kwam samen met Kees-Pieter John tegen, een marathonrunner die vandaag zijn 91-ste marathon afstand liep… Al klimmend kun je wat praten, we hadden lol en mede daardoor vond ik de sfeer super.

In Vallorcine was ik de 1213e trailer die de zogenaamde Franse open keuken indook. Veel water en sportdranken werden aangeboden. Had je zin in een salami of een Franse kaas, geen probleem, schalen vol! Ik genoot van wat fruit en enkel water, en nee… geen kaas voor onderweg meegenomen! Op naar het houten hekje, waarachter de enorme klim begon, richting Col des Posettes.

Ritme

Vanaf nu liep het bij mij lekker. Ik kreeg wat meer adem, kon meer genieten van de omgeving en had een goed ritme tijdens het klimmen. Zulke extreme klimmen zijn voor ons in Nederland en omgeving gewoon niet te oefenen. Ik besloot kleine pasjes aan te houden en niet te veel de bovenbenen te belasten… en, voor mij pakte dit goed uit. Met af en toe een Franse “A Gauche…!” (trailers passeren vaak links) om je oren… even opzij en weer verder. Op een gegeven moment kom je boven de zogenaamde boom-grens uit. De paden worden breder en met het geluid van een Elektrische gitaar werden we verwelkomt op de volgende post, voor het laatste gedeelde van de klim naar Col du Posette. Vele trailers waren blij met het water en de andere opkikkers. Ik ging snel door want… oh wat is die Col du Posette toch mooi… en ik was er bijna.

De zon was goed aanwezig, en de beschutting niet. Het maakt een mens sloom en zweterig. Aan de andere kant kun je door de zon goed rondkijken, want het is helder, en door de wind waai je lekker door. Ik heb weer vele foto’s gemaakt, de ene nog mooier dan de andere. Af en toe eens goed luisteren naar mijn lijf. Voel ik iets vervelends, gaat het nog van zelf, een soort check-up. Trailrunning is voor mij echt doseren. Ik had misschien in mijn enthousiasme wel harder kunnen rennen, maar goed, we moeten nog zeker 20km, en vanaf hier ook nog ruim 1000 hoogtemeters. Dan komt dadelijk ook die steile afdaling in 5km afstand ruim 1km omlaag. Pittig!

En jawel, voor mij het geweldige moment… Over de bergkam, omlaag richting de volgende  post, opnieuw in het dal.

Bij het dalen moet je ontzettend goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Je hebt rechte stukken, maar ook veel van die haar-speltachtige bochtjes. Steeds afremmen en weer aanzetten. Ik geniet hiervan… echter, aan het gesteun en gevloek om me heen was ik een van de weinige, blijkbaar… Niet geheel onbelangrijk heb ik tijdens de run ieder uur iets gegeten. Achteraf bleek ik ruim 5000 kilocalorieën te hebben verbrand, dat moet je echt aanvullen, anders gaat er wat in je lijf protesteren. Ik ben nu over de helft, heb ongeveer 2,5 liter water gedronken en moet nog een lange klim richting de finish.

Grote blauwe tonnen met drinkwater staan klaar om je Bidonnen te vullen. Verder vele vrijwilligers in de herkenbare lichtgroene T-shirts. Alles bijzonder goed geregeld. Er is ook Cola, chocolade en locale Franse keuken. Weer helemaal bijgevuld vervolg ik de trail richting de een na laatste post en daarna de finish. Ik zit nu aan de voorkant van het midden, en de trailers om me heen lopen lekker door. Nu begint het laatste gedeelte, wat bij velen gepaard gaan met kramp op de gekste plekken. Af en toe zitten er deelnemers aan de kant om bij te komen. Halverwege een waterval, heerlijk de Buff eronder en 1 van de Bidonnen gevuld met koud water. Lekker voor onderweg, af en toe over het hoofd. Bij de laatste post hoor je de finish in de verte. De omroeper verwelkomd deelnemers, en dat galmt tussen de bergen.

De laatste drankpost vond ik bijzonder. Het uitzicht is fenomenaal en de trailers zijn over het algemeen moe. Het laatste stukje, zo’n 5 km. Wat meer stenen, leuke single tracks en warmte, veel warmte. Op dit stukje heb ik 2 trailers zien overgeven. Anderen stonden de boel op te rekken, na waarschijnlijk een krampje links of rechts. Hier vroeg ik me af hoe de omgeving eruit zou zien met een dikke laag sneeuw. Waar knallen die snow-boarders vanaf? Het moeilijkste in deze trail is het vasthouden van de coördinatie in combinatie met je focus. De wortels van de bomen, de soms puntige stenen en het onregelmatige verloop van het pad met de achterliggende kilometers in je benen maken het zwaar. Toch is deze trail de inspanning meer dan waard. Wat een omgeving, wat een gevarieerd parcours en zo een behulpzame en gemoedelijk sfeer.

De finish

De laatste kilometer wordt je als het ware in zigzag naar boven geleid. Het is klimmen geblazen. Ik denk dat vele deelnemers de laatste kilometer niet snel vergeten. Je bent er bijna, maar moet nog wel even tot het gaatje. In een lekker tempo passeer ik de finish… Ik kom zelfs hardlopend binnen. Dames met medailles verwelkomen je en ja, je bent blij… Natuurlijk met de mooie medaille maar zeker met de prestatie. Dit jaar in 7 uur en 3 minuten. 1 uur en 37minuten sneller dan vorig jaar. Maar los van de tijd. Ik voel me bijzonder goed. Geen krampen, eigenlijk nog fit. Ik heb ruim 300 foto’s kunnen nemen. Ik plof neer op het eerste bankje links van de finish, even wachten op Kees-Pieter. Dit duurde niet lang, na 10 minuten liepen we samen naar de finish-drankpost. Lachend en genietend van alle uitgelaten mensen om ons heen. Felicitaties van ander trailers waarmee je meegelopen ben. Eerst een cola, daarna een koud biertje. Op de rand van de berg even nagenieten en vervolgens de tas ophalen en naar het terras met de Mont-Blanc panorama. Alle Nederlanders verzamelen zich daar na afloop. Ewald, Ronald, John, Marius, Kees-Pieter en ik. De aanhang schuift bij en het is gezellig.
Bij het halen van het laatste rondje moesten we nog opschieten, de eitjes gingen over 10 minuten dicht. En ja, ruim 1000 meter afdalen via een smal pad om beneden te komen is iets te veel van het goede.

We zitten in de eitjes en kijken elkaar aan, we hebben het weer meegemaakt!
Marius heeft snel gelopen, in 6 uur en 12 minuten. John heeft genoten van zijn 91-ste marathon, al was dit wel zijn zwaarste. Ewald en Ronald hebben beide een goede marathon gelopen. Iedereen is tevreden. Wat kan een einde soms mooi zijn. In ieder geval zeker het begin van weer iets nieuws…. !!

Marathon Mont-Blanc 2011, ik had het niet willen missen… (tot een volgende keer… dat is zeker)

De avond

Lekker douchen en terug naar het dorp. Met zijn allen eten bij een van de Italianen. Daarna naar de Engelse Pub en voor we er erg in hebben is het na twaalven. Snel een broodje (half stokbrood) met Franse mosterd bij het enige geopende eettentje van Chamonix. Bij het overhandigen van het broodje verteld de jongen dat hij in augustus start bij de UTMB… Leuk, 162km in 46 uur. Ik ben jaloers op de trail door de prachtige natuur, ik ben niet jaloers op de afstand. Nee, 162km is toch wel een eind. Bijna 4x ons avontuur van vandaag…

Iedereen ging zijn eigen weg, die van ons ging naar het hotel, en ja, in tegenstelling tot afgelopen nacht heb ik deze nacht uitstekend geslapen!

Maandag

Half 10, heerlijk geslapen. En, geen spierpijn! Ik moet er niet aan denken om snel via het trappenhuis naar beneden te rennen, maar… het voelt allemaal prima. Na het ontbijt in de auto onderweg naar Nederland. Een ontspannen rit van 9 uur brengt me terug in Eindhoven.
Helemaal prima, zo’n lang weekend in Frankrijk.
3 jaar geleden maakte de marathon du Mont-Blanc me wakker. Trailrunning, dat is gaaf dacht ik toen. Nu, vele trails later besef ik me, ik had me geen betere introductie kunnen wensen want ook dit jaar heeft het me weer helemaal gegrepen.

Trailrunning in de Alpen… en aanrader om over na te denken…

Selecteer voor het complete fotoalbum de volgende link: Fotoalbum Marathon du Mont-Blanc 2011

Chris van Beem

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account