fbpx

IceTrail Tarentaise 2011 – Val d’Isere (Frankrijk)

Inleiding

En toen was het zover… 6 dagen voor de IceTrail Tarentaise met de familie naar Frankrijk. Na een goede reis zijn we in Tignes belandt op 2100 meter hoogte en op 12km van Val d’Isere. Wat zijn die bergen toch mooi en overweldigend. Het wordt mijn eerste Trail op grote hoogte. Het parcours gaat over verschillende bergkammen en komt niet onder de 2000 meter. Een leuke uitdaging met nog voor mij nog vele onbeantwoorde vragen. Maar ach, dat is nou net het leuke van nieuwe avonturen! Je weet het begin en je hebt een bepaald einde in gedachte. Alles ertussen, dat moet je ondervinden, en dat… dat is nu juist wat ik zo leuk vind aan trailrunning.

Mijn voorbereiding… verkeerde aannames.

Als je al 2x met veel plezier de marathon du Mont-Blanc hebt gelopen in mooi weer, dan ontstaat er een bepaalde verwachting. In mijn geval: “Het is altijd mooi weer in de bergen”. Nou, de realiteit, en dus mijn praktijk leerschool… Qua weer is niks zo veranderlijk als de bergen en zeker op de hogere gedeeltes. Op 2 dagen voor de start waren de weersvoorspellingen zeer slecht. Het zou boven de 3.000 meter gaan sneeuwen, waaien en het zicht zou slechts enkele meters zijn. Hmmm, dat belooft wat. Ik besloot maar eens te gaan kijken waar de trail van start zou gaan in Val d’Isere, een soort oriëntatie rondje, immers alles was nieuw, een compleet nieuwe omgeving. Al gauw werd me duidelijk dat de organisatie een prima locatie hadden geregeld voor de IceTrail Tarentaise (ITT). Aan de voet van de ski-pistes lag een congresgebouw, met alle benodigde faciliteiten voor een evenement. Daar moeten we op zaterdag verzamelen voor het ophalen van het startnummer en de instructies. Het was met de auto goed te bereiken en het bevond zich op de rand van het begin van de schitterende natuur. Ik besloot om zaterdagmiddag terug te keren en eventueel wat aanvullende spullen te kopen.

Tegenwoordig heb je in veel hotels een prima WIFI verbinding. Handig, dan kun je iedereen zo een beetje volgen. Via Facebook kreeg ik een bericht van Peter Goorts uit Brussel. Iets in de trant van ‘Ik heb me ingeschreven en ik kom ook jou kant op!’ Nou, helemaal geweldig. Ik ken Peter van verschillende trails in de Ardennen en we hadden al eerder over de IceTrail gesproken. Het is een prettig gevoel om met een bekende van start te gaan, immers ervaringen delen voor, tijdens en achteraf een trail zijn toch leuke dingen. Peter kon op zaterdag tijdens de briefing van 18:30u. aanwezig zijn… Leuk!

Op zaterdagochtend ben ik eens gaan bellen met Marc van Dijk. Ik kon wel even een advies gebruiken over de goede kleding tijdens deze blijkbaar extreme run. Het advies was, ga met laagjes kleding werken. Een shirt, daarover een shirt met lange mouwen en als laatste, indien nodig, een wind- en waterdicht jack voor als het echt vervelend wordt in de bergen. En,…. Marc had gelijk! Met het advies van die kleding en … dat het qua weer ‘Echt Vervelend Zou Worden!’

Zaterdagmiddag

Rond 13:00u. heb ik mijn startnummer opgehaald. Je kijkt op het bord naar je toegekende nummer en dit geef je door aan de organisatie. Ik werd direct aangesproken en verwelkomd als de enige Hollandse deelnemer, en dat in hoofdzakelijk Frans. Een meisje heeft me gelukkig meer uitleg gegeven in het Engels. Aangezien we diverse gletsjers zouden passeren moest ik sneeuwkettingen voor onder de schoenen kopen. Nadrukkelijk moest er een warm-houd-deken, muts en handschoenen in de tas. Daarnaast minimaal 1 liter water en werden loop-stokken zeker aangeraden. Voor de kettingen verwezen ze me naar een standje verderop in de hal, daar kon ik voor Euro 20,00 mijn kettingen kopen. Bij de stand maakte ik kennis met Dale, de enige deelnemende Amerikaan. Geweldig gelachen met Dale. Helaas waren zijn koffers door Air France kwijtgeraakt, dus… hij moest nog wat zaken inkopen om deel te kunnen nemen aan de trail. We besloten samen te gaan en hebben in Val d’Isere de ontbrekende spullen kunnen kopen. Rond 16:00u. ben ik terug gereden naar Tignes om vervolgens rond 18:30u. aan te schuiven bij de briefing van de IceTrail Tarentaise 2011.

De briefing

Goed, die briefing was dus volledig in het Frans. Ik vroeg mijn buurman om een vertaling… bleek een Italiaan te zijn, haha… Maar, toen opeens iedereen “AAAhhhh…!” begon te roepen begreep ik dat er iets niet goed zat. Wat bleek, uit veiligheidsoverwegingen mocht de trail niet boven de 3.000 meter uitkomen. En, aangezien achter de “Grand Motte (3.500 meter) de helft van het parcours lag, werd het een alternatieve trail van 32km. En in plaats van 04:00u. werd iedereen om 08:30u. aan de start verwacht. Dus, een kortere afstand met 2500 hoogtemeters in extra zware weersomstandigheden. Dan toch een lichtpuntje… Peter was goed aangekomen en samen verlieten we de briefing om naar Tignes te gaan. Peter was onze gast en samen gingen we de laatste voorbereidingen treffen…. Eten, het inpakken van de tas en proberen goed te slapen. Bij een laatste check bij de balie van het Hotel – kunnen we om 06:30u. gewoon uit de parkeergarage? – bleek de receptioniste ook fotograaf te zijn bij de ITT… Leuk, een bekende tijdens onze route, het is wat!

De dag van de trail: IceTrail Tarentaise 2011

Rond 02:00u. nog niet in slaap… dat heb ik vaker zo voor een trail. Waarschijnlijk beleef ik voor mijn slaap de trail al 3x om er vervolgens verder over te dromen. Om 06:10u. heerlijk die douche. Helemaal wakker samen met Peter naar de auto en ontspannen zijn we over de bergpas 12km verder naar Val d’Isere gereden. Voor de start was een ontbijt georganiseerd, leuk… zo kom je goed in de stemming. Daar schoof Dale ook aan, en met z’n drieën hebben we leuke informatie uitgewisseld over trailrunning. Dale had al verschillende 100K’s en 100Milers in America gelopen en ging vandaag zijn eerste Alpen-trail ervaren. Zo rond 08:15u. was iedereen er wel klaar voor. Hup, naar de start. Bij het binnenlopen van het startgedeelte werd je nummer genoteerd. Er werd nauwkeurig bijgehouden welke deelnemers gestart zijn, en dus alle controleposten zouden moeten passeren. Moet gezegd worden, alles was tip top geregeld. Om 08:30u. stond iedereen binnen het startvak, klaar om te beginnen!

De start

We zijn weg… Zelf start ik graag in het achterste gedeelte, lekker overzichtelijk. We draaiden vanaf het dal eigenlijk vrij direct naar recht richting de eerste klim. Niet echt koud, een beetje fris, met vele wolken boven onze hoofden. De ITT was begonnen, de eerste editie, toch gaaf dat ik daar bij ben, toch de hoogste trail van Europa met 1 Nederlander… C’est Moi. De eerste kilometers waren zo gezegt ‘Vals Plat’. Met een lichte stijging liepen we naar de eerste serieuze klim… van 2200 meter naar 3000 meter. De single track ging vrij stijl omhoog en daarbij hoorde je regelmatig zuchtende mede-trailers. Hardlopen was er niet bij, te stijl. Op vele stukken kon je niet inhalen, maar de natuur was geweldig mooi. Op 2700 meter was er een verzorgingspost. Daar begon het te regenen om vervolgens ook niet meer te stoppen. De vrijwilligers waren kanjers. Daar, hoog in de bergen, in wind en regen enthousiast de trailers ondersteunen en aanmoedigen. Even daarvoor heb ik de fotografe op een rotsblok begroet, ook zij zat in de regen te fotograferen. Ze riep nog: “Nice, you are running with a smile!” En ze had gelijk, de lach op mijn gezicht was niet weg te krijgen!!!

Richting de 3000 meter

En dan kijk je op je Garmin, staat daar gewoon 2800 hoogtemeters weergegeven. Geen groen meer om je heen, voornamelijk rotsblokken en veel wind. Ha ha, weer een ervaring rijker. Nog niet eerder heb ik zo moeten vechten tegen de kou en de neerslag en, daarbij moest je ook nog eens stijl omhoog klimmen. Hieronder een filmpje van mijn klim op dat moment:

Ik heb geleerd tijdens trails goed te doseren. Dat kwam hier goed van pas. Werd het me te zwaar dan is het mijn kunst niet te stoppen maar tempo aanpassen. In beweging blijven en goed voelen wat je lichaam je vertelt. In een voor mij goed tempo ben ik op de top aangekomen. Het natte uitzicht was fenomenaal. Wat gaaf, op 3000 meter hoogte in de Alpen, met om je heen alleen maar bergen en voor mij nieuwe panorama’s. En dan, je hebt een lange klim achter de rug… dus… nu omlaag… Jeeehaaa!! In het begin een technische single track over rotsen. Daarna wat meer grond als trail. Heerlijk zo’n afdaling. Altijd alert op mijn snelheid. Doorschieten gaat gemakkelijk als je te snel naar beneden gaat. Ik kan het niet laten om verschillende trailers in te halen, ja het dalen, ik vind het geweldig. Een Fransman uit Parijs legde me uit dat dit niet te trainen is rond de Eifeltoren, haha, ook hij had het zwaar maar kon zeker genieten van het parcours.

Peter was al vooruit, die was ik bij de klim kwijtgeraakt. Dus, alleen kwam ik aan bij de 12km post en heb daar een heerlijke warme bouillon kunnen drinken. Ja, de Fransen weten wel wat lekker is op de goede momenten. Op naar de volgende post.

Weer omhoog

De volgende klim werd vergezeld van steeds zwaardere regenbuien en hardere wind. Wat een omstandigheden. En, weer omhoog naar de volgende post. Via een weg, hup een single track op om weer richting de 2.800 meter te klimmen. De rij van trailers werd langer met grotere tussenstukken. Iedereen leek zijn eigen ding te doen tijdens deze omstandigheden. Verschillende trailers hadden last van onderkoelingsverschijnselen, en die werden dan ook opgevangen door de organisatie. Eenmaal boven werd ik door de organisatie naar links gestuurd richting de tunnel. Het pad ernaar toe was een ramp. Er stonden om de 10 meter vlaggetjes, met als ondergrond lei-stenen. Door de regen gleden regelmatig de stenen een meter omlaag… dit was ik niet gewend – oppassen geblazen!!! Met veel moeite kwam ik aan bij de tunnel. Heel bijzonder, hoog in de bergen een tunnel van 50-100meter. Eenmaal door de tunnel een nieuw dal, waarbij je uitsteken hard naar beneden kon rennen over goede paden. ZEIK-nat liep ik daar. Af en toe passeerde een Franse trailer me, maar wat een regen. Ik kon me geen eerdere trail herinneren met zoveel regen. Gelukkig is mijn conditie goed en kon ik uitstekend hardlopen. Mijn enige noodzakelijke stilstaan momenten waren noodzakelijk om te zoeken waar de trail verderging. Ondanks alle wind en regen was deze trail er weer een in de categorie: “Genieten, genieten en genoten van het genieten!”

Het laatste gedeelte

Door de mist over groene velden nu. De zogenaamde pistes heb ik doorkruist en af en toe zat er een vrijwilliger om je nummer te controleren en de weg te wijzen. De klimmen zijn achter de rug en nu was het echt afdalen geblazen. Lange afdalingen op tempo knallen op je bovenbeen spieren, dit ga je als Hollander echt merken. Goed kijken waar je de voeten neerzet en ja… een plas met water ontwijk je niet meer. Het was glibberen op het gedeelte waar weer gras groeide. Het dal van de finish was op een gegeven moment goed te onderscheiden, ik was door de wolken gedaald. Enkele modderige single tracks brachten me uiteindelijk in het dal, waar ik nog 800 meter heb moeten lopen om vervolgens de finish te passeren. — Ik was binnen!!! De eerste ITT en ook nog eens als 29-ste. Later sprak ik Peter, hij was op een bergkam onder koelt geraakt en had vele andere trailers die er erger aan toe waren geholpen. Daar op die kam is hij uiteindelijk niet verder gegaan. Te koud, te slechte omstandigheden. Ikzelf kan me die kam niet herinneren. Op aanwijzingen van de organisatie heb ik gelopen, en ach…. ik ben fit over de finish gekomen. Achteraf bleek ruim 30 procent de ITT niet uitgelopen te hebben. De IceTrail Tarentaise 2011, wat een geweld! Ik kan me geen trail herinneren met zulke zware condities. Ik denk dat deze trail met mooi weer een hele andere ervaring brengt. De organisatie gaat waarschijnlijk volgend jaar op zaterdag starten om eventueel uit te kunnen wijken naar zondag. Ik denk, een heel goed idee. Ik kan maar 1 nadeel bedenken bij de ITT van 2011. Helaas heb ik de korte variant moeten lopen…. de volle 65km had ik graag gelopen. Dus eigenlijk kan ik het zien als een voordeel, ik moet in 2012 gewoon terugkomen en ja…. dat staat zeker op de kalender!!!

Daarna

Alle trailrunners konden na de finish douchen in het zwembad, vlak bij de finish. Dit was prima geregeld. Daarna kon iedereen eten. Heerlijke paella, brood en salades. Goh, dat was lekker. Finishers kregen een T-Shirt met finisher ITT 2011 erop. De regen bleef maar vallen en vele trailers kwamen letterlijk binnen druppelen. Helaas was Peter zijn stokken kwijtgeraakt… dat was even minder. Uiteindelijk hebben we Dale gedag gezegd en zijn we terug naar Tignes gereden. We hebben kennisgemaakt met een nieuw fenomeen binnen onze trail ervaringen. Een IceTrail. We waren het er samen over eens. Dit gaan we vaker doen. De sfeer in de bergen is geweldig. De dagen ervoor en in de omgeving rondlopen doet ons goed. Nu maar eens kijken of er trail-vrienden volgend jaar mee willen gaan. Ik kan je vertellen deze ervaring had ik niet willen missen en ik kan iedereen aanraden eens te snuffelen aan deze vorm van trailrunning…

Tot de volgende keer…
Chris
chris@trail-running.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account