fbpx

De CCC – “Onwaarschijnlijk Bijzonder”

Om te beginnen, wat is het gaaf om deel te kunnen nemen aan zo’n goed georganiseerd groots evenement. De 10-de editie van de UTMB. Om überhaupt deel te kunnen nemen heb ik een gekwalificeerde ultra trail moeten volbrengen, in mijn geval Trail Uwesauer in Herderscheid Luxemburg van 52km. Vervolgens heeft loting, in mijn voordeel, bepaald dat ik kon deelnemen. Veel te veel aanmeldingen voor deze afstand. De hoofdafstand is de UTMB met 168km. Dan heb je nog de TDS van 118km en de PTL (semi-self-supporting) van 320km. Dan heb ik met de CCC van 100km toch slechts de kleinste afstand te pakken. Vol ongeloof kreeg ik eind vorig jaar het bericht dat ik kon deelnemen, en nu op 31 augustus 2012 was het dan zo ver. Ik kon starten in Courmayeur voor mijn grootste uitdaging van het jaar, 100km via Champex (Zwitserland) met finish Chamonix in Frankrijk. Het doel en de lol van mijn verslag is jullie mee te nemen in belevingen en herinneringen van voor, tijdens en na de wedstrijddag. Alvast bedankt voor het lezen, ik heb een hoop te vertellen…

Voorbereiding

Na de kennisgeving dat ik kon deelnemen raak je bewust van de definitieve uitdaging. Hoe train je 100km door de bergen in Nederland? Welke materialen ga ik gebruiken en, wat is verstandig te eten tijdens de trail? Bewustwordingen van zaken die je vooraf eens goed moet overdenken en wellicht testen. De periode voorafgaand aan de CCC heb ik verschillende kleding, materialen, voeding, afstanden en weersomstandigheden getest. En, dat heeft me prima geholpen. Verder ken ik ondertussen vele andere trailrunners en heb ik aandachtig geluisterd naar de antwoorden op mijn vragen. Uiteindelijk moet je je eigen race lopen maar het bleek voor mij erg handig eens te luisteren hoe anderen dit gedaan hebben of gaan doen. Ik kan gerust zeggen dat de periode vooraf gaand aan het evenement enorm leerzaam en leuk is geweest.

Naar Chamonix

Op dinsdag 28 augustus ben ik per auto met Wilbert naar Chamonix afgereisd. We besloten voor de overnachting een camping aan te doen op de rand van Chamonix. Vanuit Geldrop hebben we 10 uur reistijd nodig gehad om in Chamonix uit te komen, een rit van in totaal 925km. Even ter vergelijking. Gekeken naar de duur van de reis Geldrop-Chamonix kan ik zeggen dat ik tijdens de CCC in die 10 uur nog maar op de helft van de route ben…. Je mag over de afstand 100km met ruim 5.000Hm 26 uur doen. Op dat moment toch weer even de bevestiging dat er in zo’n (ultra)trail met extreme maten gemeten wordt. 26 uur rennen door de bergen… voor de 1 een droom, voor de ander een nachtmerrie.

Acclimatiseren

Op woensdag gaan we sfeer ervaren in Chamonix. Deze week zijn er ruim 6.000 trailrunners en nog meer liefhebbers in Chamonix. De startnummers kunnen gehaald worden en we zijn op zoek naar vrienden die of ook starten in de CCC of deelnemen aan andere afstanden. Je kunt echt je lol op in Chamonix. Er is een beurs waar vele merken de nieuwe producten voor komend jaar presenteren en het bruist van energie in het sportieve bergdorp.

Chris en Jérôme Lollier - Canal-Adventure
Chris en Jérôme LollierCanal-Adventure

Ik ken mijn weg van eerdere deelnames aan de Marathon du Mont-Blanc en het voelt als thuiskomen. Alleen al bij de Franse bakker neerploffen en broodjes met warme koffie brengt bij mij meer dan alleen een tevreden maag. Los van het idee dat het handig is vooraf aan een wedstrijd al in de bergen te zijn…. wennen aan de hoogte en omstandigheden….. is het gewoon erg ontspannen en prachtig. Mij geeft het enorm veel zin en energie om dingen te ondernemen. We spreken af met Ingrid Peperkamp die al haar startnummer heeft opgehaald voor de TDS. Donderdagmorgen, 07:00u. start deze zware editie.

Chris en Ingrid Chamonix 2012
Ingrid Peperkamp – dag voor de TDS

De wolken hangen laag over de bergen heen en de voorspellingen waren op dat moment allerminst positief. Veel regen met wind zullen gaan zorgen voor zware omstandigheden. Het ophalen van de startnummers gebeurt in de sporthallen, achterin Chamonix bij de sportvelden.

Inchecken – tas controle

Ruud en Anne - Nummers ophalen CCC Jolande en Esther - Nummers ophalen CCC Nummers ophalen CCC

Goed geregeld, ik kan niet anders zeggen. Zo’n 6.000 trailrunners worden verwelkomd in de sporthal. Iedere afstand heeft zijn eigen moment van inchecken. Natuurlijk is er een rij, maar die gaat vrij vlot…. eenmaal in de sporthal zie ik waarom. Alle trailrunners worden via verschillende posten in de hal geleid. Bij de eerste post moet je je legitimeren en krijg je een uitdraai die je moet meenemen naar de volgende post; “Tassen-check”. Bij mij staan er 3 items aangestreept. 1. Regenjas, 2 Shirt met lange mouwen en 3. lange broek. De overige 7 items worden niet gecontroleerd. En ja, de vrijwilligster bij de 2e post vraagt om de items en geeft een dikke krul nadat ze mijn materiaal gezien en gecontroleerd heeft. Weer een nieuw formuliertje en op naar de volgende post. Deze post drie voorziet controleert het formulier en overhandigd mij een enveloppe waarin mijn racenummer zit. Vervolgens vragen ze of ik met de bus naar Courmayeur afreis. Mijn antwoord “Qui” zorgt ervoor dat ik een ticket krijg met de vertrektijd van 8:00u. Een korte uitleg waar de bussen staan en hup naar de linker kant van de post, voor het ophalen van mijn UTMB T-shirt maat M. Ik mag nog niet weg, de man wil nog een koortje aan mij pols vastmaken, in de kleur lichtgroen met CCC erop. Zo,…. nu kan niemand anders de CCC namens mij lopen, losmaken zonder het kappot te maken is onmogelijk en de combinatie nummer met polsbandje is onafscheidelijk tijdens de trail. Een vrolijke ontspannen sfeer daar in die hal. Ik loop even verder en heb net als vele andere trailrunners een lichtgroene tas, wat staat voor de CCC. De UTMB trailrunners hebben dit jaar een gele. Leuk, je herkent zo vooraf de andere deelnemers, en dat zijn er aardig wat! Nog even de SMS service aanvragen voor € 8,00 per telefoonnummer, en de naaste familie en vrienden worden per SMS op de hoogte gehouden van de tussentijden op de route van de CCC. Tijdens de inschrijving natuurlijk bekenden gezien; Paula, Jolande en Esther met Ruud en Anne, Christel (eerder op het terras). Zo zie je, wij Nederlanders komen overal en nemen deel aan de (voor velen) gekste dingen… Zo, daar sta ik dan… buiten de sporthal, in de zon, met mijn lichtgroene tas…. Het inchecken is afgerond en de volgende stap is op tijd bij de bus verschijnen op vrijdagmorgen om 8:00u. Tevreden loop ik met Wilbert terug naar het centrum in Chamonix. Pasta bij de Italiaan aan het water, weer zo’n leuke voorbereiding in Chamonix op de CCC van vrijdag.

Donderdag

De dag voor de race. Ingrid, Paula en Christel zijn vroeg vanuit Courmayeur begonnen aan de TDS. En wat een weersomstandigheden. Het spookt in de bergen en de paden zijn nat en vol met blubber. We kunnen de trailers volgen via Faceboek en eventueel het SMS systeem. Leuk, dan leef je mee en zeker als je weet dat 24 uur later jezelf aan de beurt ben. De donderdag heb ik gebruikt om goed te eten, alles voor te bereiden en wat te rusten. En dan het inpakken van de tas. Ok, er komen steeds SMS-jes binnen van de organisatie. Let op deelnemers: Het wordt koud, het gaat regenen en neem voldoende (droge) kleren mee voor onderweg…. Goed, we zijn gewaarschuwd. Eerst zijn Wilbert en ik naar een ander dorp gereden. Toch maar een waterdichte regenbroek kopen. En, net als alle andere trailrunners, wij op zoek. In een grote sportzaak hangt er nog 1 L maat regenbroek in de schappen, ik pak de broek en hij past. Ik vraag aan een van de verkopers of dit model goed is voor de CCC van morgen, waarop hij lacht en zegt; ‘ja, prima broek…, zelf heb ik wel een andere, want ik loop ook de CCC’. Haha, ik vraag hem waar ik het beste ZIP-platic zakjes kan kopen. En na zijn instructie gaan we naar een XXL-supermarkt. Alle voeding en zakjes heb ik daar gekocht.

Eenmaal terug in Chamonix begint het inpakken. Wat een klus dit keer. Alle reserve-kledingstukken verpak ik waterdicht zo klein mogelijk. In totaal gebruik ik 10 zakje voor van alles. Maar, wat nam ik eigenlijk allemaal mee, nou…. in mijn Salomon Labs 12liter kreeg ik de volgende items gepropt:

  • 2x hoofdlamp inclusief 8 reserve batterijen.
  • Fototoestel
  • 4 reserve Buffs
  • 2 petten (1 waterdichte)
  • 1 regenbroek
  • 1 shirt met lange mouwen
  • 1 extra windjasje
  • 2 extra droge shirts
  • 1 lange broek
  • Handschoenen.
  • 1 kaartje van de route (geplastificeerd)
  • Een tube flesje het hoge concentratie sportvoeding
  • Zout en mineralen van Herbalife (14 zakjes)
  • Reserve ORS (6 zakjes)
  • Magnesium pillen (12)
  • 2 liter water in de hydroback
  • 2 flessen van 0,5 liter voorop
  • 8 verschillende noten/sportrepen
  • ID-kaart + € 50,00 contant.
  • iPone
  • Een poppetje van een van mijn dochters als mascotte.
  • First Aid Kit, met pleisters en van alles.
  • Zelfklevend verband.

Tas CCC 2012 - Trailrunning Nederland

Sjezus…. nu ik het zo opschrijf… wat een hoop spullen. En dan ben ik er nog niet… nu nog slim zijn met je uitrusting wat je draagt. Ik besluit mijn stokken te voorzien van tape, een paar keer wikkelen. Bij blaren kan ik die weer gebruiken. Ik besluit op mijn K-Swiss trailschoenen te lopen, want die liepen ook lekker bij de laatste stage van de Salomon 4-Trails. Ik ga starten met een korte broek, drukkousen, sleves om mijn armen, shirt met korte mouwen en daarover een regenjas. Verder een muts, 2 Buffs en mijn Leki stokken. Mijn startnummer, daar heb ik een band voor die ik om mijn middel draag.
Na het vullen van de rugzak inclusief het water bleek hij zeker 4-5 KG te wegen. Ja, met 3 liter water gaat het snel. Alles is nu klaar in de voorbereiding en rond 22:00u. na een speciaal menu met pasta voor de Ultrarunners bij de locale Italiaan ga ik slapen. Om 7:00u. opstaan, om rond 7:45u. met de bus richting de start in Courmayeur af te reizen.

Op naar de start

Ik moet meer dan normaal naar de toilet die ochtend, haha… toch die zenuwen… Het wordt een mooie maar zware dag hou ik mezelf voor. Als ik deze finish ga ik me aanmelden voor de UTMB voor 2013, en die wedstrijd gaat nog eens 68km verder dan vandaag. In de regen lopen Wilbert en ik naar de start. Wilbert was uitgeloot voor de UTMB en is meegegaan voor support, hij had namelijk vorig jaar de CCC als finisher gelopen. Ik heb Wilbert de oren van zijn hoofd gevraag, veel geleerd, thanks Wilbert. Het is heerlijk iemand om je heen te hebben tijdens dit soort evenementen. Het is veel meer dan alleen even die 100km lopen. Ten eerste is het  voor ons Nederlanders zo’n 1000km verderop en valt er een hoop te regelen, vooraf maar ook daarna…. we moeten immers nog terug naar Nederland.

Eenmaal bij de bussen gaat het gevoelsmatig ineens snel. Voor ik het weet ben ik in de startvakken en komt de boel op gang. We krijgen direct te horen dat de route omgezet moest worden en dat het koud wordt in de bergen. Advies… kleed je warm aan… NU.!. Ok.. ik ga naast een groepje trailrunners zitten en kleed me om. Het wordt een lange broek, een extra shirt met lange mouwen. Ik zie Ruud en Anne, die vertellen me dat Jolande en Esther achterin in een ander startvak staan. Dit gaat op nummer en we zijn anders ingedeeld. Ik geef nog snel aan Anne de geplastificeerde hoogteprofielen die ik voor de dames had meegenomen. Samen met Eric wachten we op de start… De start van de CCC… 100km door de bergen met 5000 D+ en D- hoogtemeters, dag en nacht lopen…. en dat allemaal voor de LOL… Er zijn mensen die dat begrijpen, die staan ook in de startvakken of lezen nu mijn blog, maar er zijn er een hoop die hoofdschuddend de lol er niet van inzien. Ik wel, ik ben blij na het verlossende startschot. De CCC is begonnen, mijn avontuur is begonnen…. Ik ben gestart, dat pakt niemand me meer af. Vanaf nu genieten en afzien, als dat elkaar afwisselt de gehele trail, dan is er wat mij betreft niks aan de hand.

Start_CCC_Courmayeur Chris van Beem
Foto: Ruud Ardon

De CCC, de 100km trail

Met een groot gejuich rennen we door de straten van Courmayeur. Wat is dat gaaf. Vele toeschouwers, vele trailrunners en harde muziek. We starten in fasen, en ik zit bij de eerste groep. Ik besluit rustig aan te doen en direct buiten Courmayeur begint de eerste serieuze klim. In mijn eigen tempo ga ik in de stroom mee omhoog. Ik laat snellere Fransen en Italianen passeren en geniet van de omgeving. Maar het is zwaar. De klimmen zijn lang en het weer verandert met het uur. Bij de eerste post is het druk en drink ik cola. Ik loop een tijdje met een Chinese trailrunner, en zijn smile werkt aanstekelijk. Ja,… dit zijn leuke bijkomstigheden. Natuurlijk is het genieten van de natuur om ons heen, maar als je andere deelnemers ziet genieten brengt dat bij mij ook veel moois. Een goede sfeer geeft motivatie.

Chris van Beem - Door Ruud Ardon - CCC 2012 Courmayeur
Foto: Ruud Ardon

In de bergen wisselt het ene mooie vergezicht zich af met het andere. Het is werkelijk waar een ware modeshow hier in de bergen. Steeds moet je met je kleding je aanpassen aan de omstandigheden. Vooral de wind maakt het koud in je natte kleding. De dalen zijn windstil en warm en om de hoek bij een bergkam krijg je ineens de volle koude wind in je gezicht. Ik ben blij met de inhoud van mijn rugzak en neem het gewicht voor lief. Dan maar iets minder snel, met de wetenschap dat ik voldoende bij me heb om me aan te passen aan de omstandigheden. En dat lukt goed. Vrij eenvoudig kom ik na 50-60km aan in Champex Zwitserland. Daar zie ik Anne en Ruud. Zij wachten op Jolande en Esther, maar die liggen verder achter mij.

Chris van Beem - Door Ruud Ardon - CCC 2012 Champex
Foto’s: Ruud Ardon

Ik ben blij de mannen te zien en we gaan alledrie bij de tent naar binnen. Daar heerlijke warme soep en pasta te eten. We praten wat en ik krijg een paar Marsjes mee van Anne. Ik voel me goed en besluit niet te lang binnen te zitten. Mijn Suunto horloge zit zonder stroom dus ga ik verder op gevoel. Nog ongeveer 40km richting Chamonix, in dit tempo kom ik rond 4:00 uur in de nacht binnen. Het voelt goed, dus… op naar de volgende klim.

Profiel CCC - Trailrunning Nederland

Het tweede deel

Voor mij is het tweede gedeelte een bijzonder gedeelte. Gek eigenlijk, na de eerste 50km begint de wedstrijd eigenlijk pas. Nog eens zo’n eind lopen en dan door de bergen in de nacht. Voor mij nieuw. Maar dat is in mijn geval een voordeel. Ik ben erg nieuwsgierig aangelegd, ik kan dus mijn lol op. Tijdens zo’n lange run loop je eigenlijk van post tot post. Je doseert je krachten en probeert te genieten van de omgeving. Na zo’n 11 uur lopen begint het donker te worden. Aan het eind van mijn klim naar Bovine is het schemerdonker. Ik kom aan bij een grote schuur midden in de bergen. Op 200 meter voor de ingang zie ik allemaal lampjes naar buiten komen. Mooi gezicht is dat. Ik kijk naar rechts en zie een sliert van lampjes de laatste 300 meter klimmen naar de top. Haha, fotograferen gaat niet, ik hoop dat jullie een beeld hebben bij mijn omschrijving. In de schuur is het klam en druk. Geeft niet… ik vul mijn rugzak bij, krijg heerlijke warme soep en ga me omkleden (voor de zoveelste keer) ik pak mijn hoofdlamp, mijn handschoenen, doe een paar droge Buffs om en herpak mijn rugzak. Op naar de volgende klim door de sneeuw.

Een bijzonder mooi moment

Dit gedeelte van de wedstrijd loop je niet meer in de drukte. Ik zie voor me enkele lampjes en achter me. Met tussen afstanden van 100 meter lopen we achter elkaar door de sneeuw omhoog. Ik haal in het donker iemand in…. het is de Chinese jongen… en ja hoor, we kijken elkaar aan en beginnen weer te smilen naar elkaar. Mooi, die zit ook nog lekker in zijn vel. Ik loop verder en loop over een uitgesleten padje over een soort kam met rechts van mij een dal. In de verte zie ik door de sneeuwvlokken lampjes branden, een boerderijtje denk ik. Door de kam is het windstil. Het is nu zelfs muisstil. Ik hoor het soppen van mijn schoenen over de natte paden en zie niks dan donker en de bundel van mijn hoofdlamp laat sneeuw zien. En dan, hoor ik dat goed…… Jawel, ergens … ik denk bij de boerderij,…. begint iemand op zijn trompet te spelen. Geweldig. In het donker, midden in de nacht een galm van een trompet en loepzuiver komen de tonen dwars door de Buff en de muts mijn oren binnen. Ik krijg een rillen, maar niet van de kou. Ik schreeuw: “Thanks….”, en de trompetgeluiden blijven komen. Tot ik op een gegeven moment de hoek om ga en opnieuw de kou weer in mijn gezicht geslingerd krijg. Weg is de stilte, een andere setting met dit keer het zingen van de wind. Dit is nu juist een van de dingen waarom ik verknocht ben aan trailrunning, het brengt je een hoop, vaak uit onverwachte hoeken, en geen moment is hetzelfde. Het gaat nu omlaag, ik zie een kampvuur en daar staan weer vrijwilligers. Dit keer met dikke jassen aan, met lekker wat sterke drank voor de kou. Ik wordt gescand en kan weer verder. Nu weten mijn Facebook vrienden dat ik de 70km ben gepasseerd. Weer wat verder kom ik bij een verzorgingspost. Nog 2 bulten en ik ben in Chamonix…. dit gaat lukken denk ik bij mezelf.

CCC 2012 Trailrunning Nederland CCC 2012 Trailrunning Nederland

De laatste 25km

Weer warme soep. Wat stokbrood met salami en weer oppassen met mijn stokken. Die zijn erg onhandig zo in een tent vol met trailers die ook weer stokken hebben. Ik vraag aan een jongen van de organisatie is zijn mooie groene bodywarmer van de UTMB wat ik nog kan verwachten. Hij vraagt of ik nog droge warme kleren bij me heb. Ik zeg ja, maar antwoord ‘ik heb al 4 lagen kleding aan’. Hij adviseert me nog een shirt aan te trekken en een extra Buff. ‘Het spookt daar boven in de bergen’, legt hij uit. Hoe onwaarschijnlijk is dat. Zo hier in het dal is het rustig. Ok, het regent, maar dat doet het al bijna de hele dag. Spookt het dan echt zo erg daarboven? Goed, jas uit, rugzak open en ik pak mijn droge kleding uit de plastic zakjes. Zo, met 5-6 lagen kleding vertrek ik vanuit de verzorgingspost en begin aan mijn een-na-laatste klim. De eerste kilometers valt het mee, maar daarna begint het te sneeuwen en te waaien. De paden worden slechter en slechter. Het zicht met de lamp is al beperkt maar het is echt pik-donker en nat. Ok, dit zijn van die momentjes waar je jezelf serieus afvraagt; ‘En waarom doe ik dit ook alweer?!?’ Stil staan is geen optie, dan krijg je het koud. Maar de weg blijft maar omhoog gaan. Af en toe buig je je hoofd naar links en dan zie je een groot gat, de afgrond van de berg. Je blijft dus allert en kijkt goed dat je je voeten tussen de natte boomwortels neerzet. En zo verder, kilometer na kilometer. Eenmaal op de top ben je blij dat je naar beneden kan. Is dat eigenlijk zo vraag ik me af na de eerste kilometer. In het begin sneeuw, zodat je niet ziet wat er onder ligt. Takken, stenen, ze zijn allemaal bedekt met sneeuw. Voorzichtig hardlopen dus. Na wat verder dalen maakt de sneeuw plaats voor regen. We glijden letterlijk de paden af naar beneden. Iemand die sneller afdaalt loopt mij voorbij en glijd 10 meter verderop onderuit. ‘I’m ok, just dirty!’ was zijn reactie. En vies was hij…. haha. Een modderkont. Na veel inspanning en zeiknat komen we aan in het dal. Hier ken ik het, we zijn nu in Vallorcine… nog 15km verwijderd van Chamonix. Hier komt de Marathon du Mont-Blanc ook langs. In tegengestelde richting. Ik besef dat die vervelende klim vanuit Vallorcine, stijl omhoog, bij de CCC de afdaling is…. Ik plof neer op een bankje bij de verzorgingspost en vraag hoelaat het is. Het is 1:10u. en ik besluit maar weer eens warme soep te gaan nemen.

De laatste lootjes

Ik ken het hier, hou ik mezelf voor. Ik weet wat me te wachten staat….. even omgedraaid denken en ik probeer de eerste 15km van de Marathon du Mont-Blanc voor de geest te halen. Eten en drinken gaat nu niet meer zo vanzelf. Ik dwing mezelf om toch wat brood en kaas te eten. De voedingsrepen ben ik beu en mijn lijf voelt wat vermoeid. ‘Niet gek na 15 uur en 80km lopen’, denk ik bij mezelf. Ik besluit met wat eten in de hand te beginnen aan de laatste 15km. Dit gedeelte van het parcours kent minder steile klimstukken. Soms wat asfalt en nog maximaal 400 meter klimmen tot aan de finish. Ik sluit aan bij een klein groepje van 2 mannen en een vrouw. We rennen zo richting de volgende verzorgingspost op 10km van de finish. Op een blaar na op mijn rechter hiel en wat stramme onderbenen gaat het lopen eigenlijk prima. Bij de volgende kleine verzorgingspost is het 2:00u. Ik moet nog 10km en besluit het rustig aan te doen. Ik neem mijn tijd bij de post en laat het groepje zonder mij vertrekken. Ik wandel de eerste meters en begin aan een van de laatste klimmen. Het is onwaarschijnlijk klote weer. Die nattigheid gaat op een gegeven moment gevoelsmatig tot op je botten zitten. Ik blijf in beweging en kijk met een lichtbundel vanaf mijn hoofd om me heen. Dan heb je de Marathon du Mont-Blanc 3x gelopen, dan denk je de route te kennen, haha, nou…. daar is niks van waar. Verbaast passeer ik de ene klim na de ander en denk bij mezelf; ‘Heb ik ooit eerder hier gelopen?’ Ik weet eigenlijk niet meer of er nog een verzorgingspost was, zo ja…. dan heb ik die niet bewust meegemaakt. Ik wilde door. In de verte zag ik Chamonix. De lichtjes, maar niet de geluiden. Chamonix slaapt. Ik word af en toe gepasseerd door een trailrunner, af en toe haal ik er een in. Iedereen is in gedachten verzonken en geconcentreerd. Ik ook…. ik merk dat ik goed gedoseerd heb. De laatste kilometers gaan toch aardig snel. Vlak voor Chamonix staat nog een eenzame supporter de mensen aan te moedigen. 03:45u. even nog een hart onder de riem. Goed gedaan… je bent er bijna…. nog 1 kilometer. NOG 1 KILOMETER? Haha, dit is gaaf, ik ga gewoon finishen. Nou, vanaf dat moment was de stramheid verdwenen. Op mijn gemakje hobbel ik de straten van Chamonix binnen. Langs het riviertje, rechts de brug over, links de winkelstraat in en om het gebouw rechts richting de finish van de CCC. Ik steek mijn stokken de lucht in en ga stil staan op de finish. Ik hoor “PIEP!” en het is officieel… Ik ben klaar met rennen voor vandaag. Ik wordt gefeliciteerd en mijn lach wordt om me heen gedeeld met vele gezichten. Toch leuk finishen. Wat doen al die mensen hier zo midden in de nacht, is ook een van mijn gedachtes…. Ik loop door en krijg van een vrijwilliger een mooie finisher bodywarmer van de North Face. En, daar ben ik ontzettend blij mee. Op de eerste plaats omdat hij lekker warm is en verder is het een mooie praktische herinnering aan deze monstertocht. Ik kijk op de klok van de kerk op de markt in Chamonix… 4:05u. Dus, in 18 uur en een beetje heb ik de CCC gelopen. Ik ben tevreden. Ik pak een broodje met kaas, en daarna nog 4 en ga op zoek naar Wilbert. Wat een dag/nacht.

De terugweg

In de auto praten Wilbert en ik natuurlijk over mijn avontuur. En ja, dan komt die vraag… ‘Dus Chris, volgend jaar samen aan de start van de UTMB?’ Die zag ik aankomen, en mijn antwoord was ook resoluut… ‘IK?, Ik loop voorlopig even niks meer….’ Toch een teken dat zo’n inspanning veel met je doet. Eenmaal thuis heb ik heerlijk geslapen… daar kwam ook de vraag… ‘En, ga je volgend jaar de UTMB lopen?’ Waarop ik op dat moment zei: ‘Natuurlijk, ik kan niet wachten!!!’

Wat een goede nachtrust niet met je kan doen….

Tot de volgende keer…

Chris
chris@trail-running.nl

Chris van Beem ophalen nummer CCC door Ruud Ardon
Foto: Ruud Ardon


Ga naar het fotoboek: CCC (Courmayeur – Champex – Chamonix) 2012


Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?