Bear Trail 2012 – Wat is de Voerstreek mooi

Een goede voorbereiding is het halve werk

Dat is een mooi gezegde… En, die gaat aardig op denk ik. Kijk ik naar mijn laatste 72 uur voor de start bij de Bear Trail, dan weet ik ook hoe een slechte voorbereiding eruit ziet. Een hectische week, weinig slaap en een kuurtje voor ontstoken voorhoofd holtes is nou niet iets wat ‘Het halve werk’ vertegenwoordigd. Je begrijpt, met enige aarzelingen ben ik op zaterdagmorgen om 6 uur opgestaan om richting de Bear-Trail af te reizen. Sinds de Duinentrail in Schoorl geen meter hardgelopen en vandaag zal de Suunto na afloop 57km gaan aangeven. ‘Is het verstandig om te gaan lopen’ hoor ik mezelf…. Direct daarna; ‘Is het verstandig om niet te lopen?’, ik vroeg me dat echt af. Maar, eenmaal in de auto weet ik het zeker…. Het is verstandig om te gaan trailen… het is namelijk geen moetje, het is leuk. En, het is meer dan alleen die afstand. Het zijn de mensen, het is de sfeer en natuurlijk die geweldige natuur. Ik besluit mezelf aan te passen aan de mogelijkheden van de dag en te genieten van de trail….. En achteraf gezien…. Ik had het voor geen goud willen missen !!

Startnummers ophalen

Even na 8 uur reden Mildred en ik de parkeerplaats op van de locale voetbalvereniging. We wisten alleen de plaatsnaam maar voetbalvelden worden altijd aangegeven… Snel door de kou de warme kantine in om iedereen te begroeten. Toch zie je dat er vele trailrunners moeite hebben (net als ik) om trails over te slaan. Vele bekende waren aanwezig. Helemaal geweldig de 3 verschillende afstanden. Voor iedereen een afstand! Mildred ging haar eerste UltraTrail lopen. Heerlijk zo een instelling van ‘Laat maar komen, we zien wel’. En, als uiteindelijk als derde dame deed ze het geweldig. Dan het startnummer ophalen en het klaarmaken voor de start.

Tegenwoordig maak ik gebruik van de BES-T producten, de Endurance lijn. Een aanvulling op het voorkomen van stijve spieren. Bij de korte afstanden was ik zeer te spreken over de Amino Power, nu voor de 57km gebruik ik de Amino Endurance. Dan na afloop de Amino Recovery voor spierherstel. In mijn Racevest Surge heb ik 2 liter water gevuld. In 3 lagen ga ik lopen. Een korte broek met compressiekousen en een TRNL-Muts. Het beloofd een gekke dag dus een goed gevulde rugzak. Dit keer een krentenbol met kaas, 2x druivensuiker, 4 musli-repen en een paar zakjes Herbalif Hydrate voor het aanvullen van zouten en mineralen. Dubbele Buff om nek en pols. Mijn fototoestel links achter de rits, identiteitskaart en geld onderin de rugzak startnummer om de riem en klaar is Chris. De trail kan beginnen….

Bear-Trail 2012 - Trailrunning Nederland

Bear Trail 57km

Het groeten en praten met bekenden zorgt ervoor dat ik de start half mis. Het praatje van de organisatie heb ik niet gehoord maar als de groep gaat bewegen, beweeg je gewoon mee… Rond het voetbalveld de weg over en de natuur in. Wat ik toen nog niet wist kwam ik later achter…. opnieuw heb ik mezelf beter leren kennen. Ik wist dat het een zware dobber zou gaan worden, maar dat spreekwoordelijk de dobber begon te zinken was een ander scenario. De eerste kilometers ben ik bij Mildred gebleven. Toen even later een boom mijn muts pakte zag ik Mildred verder gaan en heb geen moeite gedaan om bij te komen. Even later zag ik Paula wandelen… Gevallen, vol met de knieen op de stenen. Damn, dat doet zeer…. Even hebben we geprobeerd voorzichtig verder te lopen maar, uiteindelijk heeft ze moeten stoppen. Een korte 4km slechts… Beterschap Paula!

Ik was verwonderd en verbaasd over de vele mooie plaatjes die voorbij kwamen. Uiteindelijk heb ik aardig wat foto’s genomen, maar daar rondlopen met die schitterende laaghangende zon, dat gaf toch wel een bijzondere setting die moeilijk op foto vast te leggen is. Je kon ver kijken deze dag, zo zag je op de uitgestrekte heuvels een sliert van trailrunners het pad volgen. De eerste 25-30km liepen deelnemers van de 37 en 57km afstand gezamenlijk. Dus… het was belangrijk snel je eigen tempo van de dag te vinden, want anders liep je misschien met iemand mee die 20km minder ver ging die dag. Zo is het met trailrunning, je eigen tempo, je eigen avontuur.

Bear-Trail 2012 - Trailrunning Nederland  Bear-Trail 2012 - Trailrunning Nederland

Het ging niet vanzelf

Ken je dat, het gevoel dat alles vanzelf gaat…. Je rent door de natuur, kijkt vrolijk om je heen en geniet van al het moois wat op je pad komt. Voor je het weet ben je kilometers veder en je kunt gevoelsmatig nog wel uren zo doorgaan. Een geweldig gevoel. Naar dat gevoel was ik op zoek die dag…. en, zoals wel vaker…. als je gaat zoeken vind je het niet direct. Zo na de 2e verzorgingspost waren we al getrakteerd op een mooie route. Ik zag Marc de Boer en Paul Boslooper en we praten wat. Ik wist dat ik tot de volgende stop een zwaar stuk ging krijgen en ja…. alsof ik er om vroeg (wat ik eigenlijk ook deed om dit te voorspellen). Zo rond de 30km ging ik een fase van superconcentratie in…. niks ging meer vanzelf. Goed opletten bij de voeten, of losse stenen onder de bladeren of gladde modderstukken. Lichte duizelingen in het hoofd en af en toe een voorbijganger. Bij dit soort momenten heb ik geleerd extra op te letten. Hard doorrennen is geen optie, dan val je om. Maar, op dit punt moet ik nog bijna 30km. ‘Ik ben pas op de helft’ is dan een gedachte…. Ok, die draaien we om; ‘Ik ben al op de helft’. En, vanaf hier opnieuw een start. Weer kijken wat de mogelijkheden van de dag zijn. Benen voelen goed, luchtwegen aardig verstopt, dan maar wat afzakken in snelheid. En dan weer verder.

Bear-Trail 2012 - Trailrunning Nederland

Bij de splitsing 37km rechts, 57km links, kwam de ommezwaai. Zonder te aarzelen ging ik links…. en besloot de route uit te lopen. En ja, ik zou niet eerlijk zijn als ik hier schrijf dat ik tot de 40km heerlijk gelopen heb. Verre van dat… Ik heb afgezien en me af en toe afgevraagd wat ik hier deed. Maar dan kwam daar toch het onverwachte moment: De zon scheen, de paden waren mooi en alles leek weer in balans. Geweldig. Samen met Peter heb ik ruim 15km heerlijk door de Voerstreek gerend. Af en toe een dipje, dan eet en drink je wat en daarna weer verder. Die krentenbol kwam goed van pas en af en toe een banaan met pinda’s bij de verzorgingsposten vielen prima. Bij de laatste verzorgingspost vertelden de dames dat het geen 19km (volgens mijn Suunto), maar 14km was naar de finish… Geweldig!, dat betekend dat we al ruim 43km achter de rug hebben. Nog 8km met Peter gelopen maar de laatste 6km heb ik alleen. Ik weet nog dat ik dacht… ‘Wat is doseren toch belangrijk’ en ‘Wat een verschil als je blijft eten en drinken’ Ik vertelde lachend aan Mildred in de auto op de terugweg dat ik aan het hallucineren ben geraakt, ik zag vanalles in de bossen om me heen… Is dit ernstig of is dit een flow van een Ultra-runner. Ik heb er veel over gelezen en de meningen zijn er over verdeeld. Ik zie het als iets onschuldigs, ik voelde me prima, zat in een flow, … was wel moe maar had alles op een rijtje. De vraag van: ‘Zie ik dit wel goed?’ En, vervolgens met een smile verder lopen…

Blij bij de finish

Ondertussen heb ik aardig wat trails gelopen. Hele verschillende ook (gelukkig). Deze trail was voor mij vrij bijzonder. Erg moe, maar erg voldaan ben ik over de finish gekomen. Toen ik stilstond en omhoog naar Mildred keek (die was 1,5 uur eerder gefinished) besefte ik dat ik niet meer hoefde te lopen…. toen was het ook klaar. Ik kon niks eten op dat moment, wat voor mij betekende dat deze trail vandaag voor mij een erg zware dobber is geweest. Ik heb veel geleerd tijdens de Bear-Trail. Ten eerste dat het landschap van de Voerstreek geweldig mooi is en ten tweede dat Ultra(trails) een spel tussen lichaam en geest is, waarbij je alert moet zijn als 1 van de twee de leiding over neemt. Zolang de balans in orde is gaat het prima, verandert dit… dan is het aanpassen geblazen.

Iets meer dan 7 uur had ik vandaag nodig om over de finish te komen. Een mooie afsluiting van 4 deelnames aan trails in de afgelopen 5 weekenden. Ik besloot op dat moment tot Olne-Spa-Olne eind november wat meer rust te nemen en vooral ontspannen te trailen in de omgeving van Geldrop. Eerst maar eens de kuur afmaken voor het genezen van mijn voorhoofd holte ontsteking en uitrusten. En ja, ook in de herfst is het in mijn regio geweldig lopen over de bebladerde paden in het bos.

Nu, een dag later na een lange nachtrust… Nergens spierpijn en de nieuwe gedachte…. ‘Een maand rust, is dat niet wat lang?’

Tot de volgende keer

Chris
chris-trail-running.nl


Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account