fbpx

5×50 Special Heroes Trail

Voor de uiteindelijke finish op zondag 14 april in Wageningen is er veel aan vooraf gegaan. Het begon ergens eind 2012 met een telefoontje van Ingrid: ‘Ik wil geen feestje voor mijn 50-ste verjaardag, ik heb altijd kunnen sporten en ik wil iets doen voor die kinderen waarvoor dat niet zelf sprekend is. Ik wil iets terug doen voor de Special Heroes.’ Met een lach op mijn gezicht hoorde ik de rest van haar ideeën aan. En, aan het eind van dat gesprek had ik toegezegd mee te lopen aan de 5×50 Special Heroes Trail. Een evenement wat meer met me heeft gedaan dan ik vooraf had verwacht. Ik begin dan ook met: ‘Ingrid, bedankt voor dit geweldige initiatief….’ Een trail voor het goede doel, op 5 verschillende plaatsen in Nederland, met de Special Heroes kinderen en met trailvrienden, over 5 geweldige trails met een 50km afstand die gelijk is aan de verjaardag van Ingrid. In totaal 250km trailplezier in weer en wind, door zon en regen.
Er is teveel moois gebeurd om alles te vermelden, maar ik ga toch een poging doen. Ik ben er voor gaan zitten, veel plezier.

Stage 1-5x50_Special_Heroes-Middelburg


Middelburg

Voor de start van de Special Heroes Trail gingen we naar Middelburg. De eerste stage vertrok om 9:15u. met start bij de Klimop School. Het is erg bijzonder om in een trailrun outfit een schoolplein op te lopen met enthousiaste kinderen die je de oren van je hoofd vragen en heel open en enthousiast over hardlopen beginnen te praten. Het concpet is eenvoudig: Standaard gaan we de eerste kilometer(s) met de kinderen op pad. Samen met de begeleiders rennen we in een groep de eerste meters van onze trail. Na de kindertrail kregen ze allemaal een aandenken. Een medaille, die vervolgens de hele dag gedragen werd. Zo was het iedere dag beginnen met een geniet-moment en dat gaf extra energie voor de toch wel lange tocht van 50km.

Bij deze eerste trail hebben we kunnen lopen met een groep van 6 trail-vrienden. Iedere 10km was er verzorgingspost. Zo kon je goed doseren en was het sowieso leuk het team van verzorgers keer op keer weer terug te zien op verschillende plaatsen langs de route. Een complete bus zorgde ervoor dat het ons aan niks ontbrak. We werden verzorgt door Vera, Annemarie en Bert. We beschikten over prima gesponsorde voeding in de vorm van bananen, Innerme, Herbalife en zelf verzorgde zoutjes en van alles. Het doel was goed, de sfeer was goed, het gezelschap was goed, de trail was goed… ja, dat alles zorgde voor onvergetelijke momenten.

Ons trail-team bestond uit Ingrid Peperkamp, Mildred Haans, Claudia Wesselmans en ikzelf. Claudia en Mildred liepen 3 dagen, Ingrid en ik 5 dagen. Deze maandag was voor mij een serieuze start van een nieuw trail-avontuur.

“GRENZEN VERLEG JE SAMEN” dat was de kreet. En zo was het…

De trail

Vanaf Middelburg werden we via de Boulevard van Vlissingen richting de duinen geleid. We pakten een gedeelte van het parcours van de Kustmarathon, maar dan tegengesteld. Tussen Domburg en Oostkapelle begon de terugtocht naar Middelburg en wel via de Watergang die eigelijk Walcheren doorkruist. Een prachtig natuurgebied via akkers en vlak langs het water. Drie keer oversteken met een watervlot en uiteindelijk via de wijk Griffioen weer terug naar de school.
Ik ben opgegroeid op Walcheren, maar deze route was zelfs nieuw voor mij.

Tijdens een (Ultra)Trail zul je je krachten moeten verdelen, je houdt je lijf in de gaten en je bent extra voorzichtig. Wat is verkeerde pijn en wat is stijfheid pijn. Kost het lopen extra moeite of voelt het soepel aan. Drink ik wel genoeg en eet ik goed regelmatig? Hoe valt de voeding? Welke schoenen dit keer en welke kleding trek ik aan en neem ik extra mee? Eigenlijk ben je de steeds bezig met afwegingen en controleer je je keuzes en past ze indien nodig aan. Je hebt een heldere focus en bij mij geldt: blijven genieten en finishen. Daarbij hou je rekening met niet 1 dag, maar in totaal 5 van deze soortgelijke inspanningen. Ik merk dat de ervaringen van andere trails me veel voordeel geven. Daarbij heb ik een stel toppers om me heen die me adviseren en waarmee ik samen afwegingen kan maken. Bij het deelnemen aan stage trails zijn je eigen keuzen en afwegingen bepalend voor het resultaat. Het helpt enorm als je daarnaast kan terugvallen op een team dat je ondersteunt tijdens de moeilijke momenten en die zelf aanvoelen wanneer ze nodig zijn. Dan zijn er nog je Trail-Buddies… Ik denk aan Cock Qualm, Joeri Schepers, Jacqueline de Bree. Of ze nu een gedeelte meeliepen of helemaal, naast gezelligheid een prima steun. Gek genoeg vliegen de kilometers deze trail voorbij, want je komt op bijzondere plekken en je hebt tijd genoeg om met elkaar te praten. Leuk zo’n stel van die gelijkgezinden bij elkaar.
Met 50km in de benen komen we terug bij de start. Bij wijze van sponsoring worden we verwelkomd door de masseur. Even douchen en de benen los masseren. Er prettig….

Deze eerste stage in Middelburg was prima geregeld. Een team van Special Heroes heeft in Middelburg, maar ook op de andere 4 plaatsen in Nederland de scholen goed betrokken bij het project. Prima coördinatie en begeleiding op de dag zelf. Bijzondere mensen met een passie voor sport en gemotiveerd om kinderen met een beperking te mobiliseren in sport. Daar werken we graag aan mee…

De dag in Middelburg werd afgesloten en met de Bus zijn we naar Claudia in Noordwijk gereden. Een routine voor de komende dagen. Na de trail nog minstens 150km rijden om bij de volgende locatie te komen. Gezamenlijk eten en het draaiboek voor de volgende dag bespreken. Inchecken bij StayOkay (4 nachten) en Center Parks (1 nacht) voor de overnachting en op tijd naar bed om toch zeker om 7:00u. weer op te staan voor de volgende trail. Een pittig schema, maar ach…. ook dat went op een gegeven moment.

Fotoboek stage 1: 5×50 Special Heroes Trail Middelburg


Noordwijk

De trail in Noordwijk was uitgezet door Claudia. Een toch wel zware trail door het duingebied en prachtige andere natuurgebieden. Voor de start kwamen we samen bij de school. Mijn maatje van de Salomon 4-Trails Jean Paul Kulk was er en ook Cock Qualm was weer van de partij. Ingrid Achterberg Kortekaas en Claudette Salomons liepen een gedeelte mee. Nu Claudia zelf ook mee kon lopen bestond ons vaste team uit 3, Mildred zou vanaf de volgende stage alle de laatste 3 trails meelopen.

Na de ronde met de kinderen vertrokken we richting de bossen van Noordwijk. Wat een geweldige natuur. Wat hoogteverschillen en mooie paden door de duinen, het mulle zand en vele bijzondere gebieden. Na de 20km kwamen we in een gebied met wel honderden herten. Je mocht overal lopen en daar verloor ik even mijn zelfbeheersing. Jean Paul zag net als ik de vele mooie zijpaden en we vlogen heuvel op en af door het hoge gras. We liepen achter de herten en genoten van het actieve trailrunning door dit geweldige heuvelachtige gebied.

Hert_Jump_Noordwijk

Prachtig… op dat moment dan. ‘Hier kom ik zeker nog een keer terug!!!’, vertelde ik Claudia. Van slim doseren was op dat moment geen sprak. Dus…. op het stuk na de 40km werd deze jongen een stuk stiller. Mijn mind-set op gewoon doorlopen, maar het ging niet meer vanzelf. De laatste kilometers van Stage 2 waren zwaar. Genoeg ervaring om goed op je techniek te letten. Niet te hard stampen, soepel bijven lopen… Het viel Cock op en hij moest lachen.. ‘Een stuk stiller dan aan het begin Chris” zei hij.’ ‘Die gekke 10km als een dolle door de duinen Cock’ zei ik; ‘Maar, het was het helemaal waard!’. En met een glimlach ben ik doorgelopen naar de finish op de school in Noordwijk.

Team-maatjes
Met elkaar er doorheen…. dan hou je elkaar goed in de gaten. Bij de zware momenten vielen we op elkaar terug. Bij iedere nieuwe 10km erbij kwamen Ingrid en ik even bij elkaar. De vuisten tegen elkaar en, nog 190km te gaan. (in totaal dus 25x gedaan). Hoe gaat het? Iets nodig? Tempo goed?…. Ik had me geen beter team kunnen voorstellen. Allemaal verschillende karaktertjes bij elkaar met een gemeenschappelijk doel. We werden gedreven door humor en het was voor niemand een moetje.. we waren bezig met onze passie – Trailrunning.

Aan het einde van de trail een heerlijke douche en massage. De bus in en richting de zus van Ingrid regio Zwolle. Daar sloot Mildred met haar zoon Jasper aan en genoten we weer van heerlijke pasta gerechten. Bij StayOkay overnachten en op tijd naar bed om vrijdagmorgen naar de start in Zwolle te gaan bij de plaatselijke atletiekvereniging.

Fotoboek Stage 2: 5×50 Special Heroes Trail Noordwijk


Zwolle

Vandaag de trail die ons over de helft zou brengen. Met 100km in de benen opnieuw aan de start met een hoop kinderen op de 400 meterbaan. De sponsor schermen en spandoeken werden weer opgehangen en de foto werden gemaakt. Ronald Talen die ik ken van de Mont Blanc Marathon en vele andere trails had een dag vrij genomen en sloot zich aan bij de groep. Andere trailrunners melden zich ook en rond 9:15u. gingen we van start met de kinderen. En wat zijn ze trots nadat ze gelopen hebben… echt mooi om te zien. Voor ons steevast het begin van de trail… Prima!

Trail

Om vanuit Zwolle in de natuur te komen hebben we in het begin en op het eind wat asfalt nodig gehad, maar…. de bossen waar we uiteindelijk in terecht kwamen waren waanzinnig. Mooie MTB paden gaven ons de ruimte om ook hier te genieten. En, voor mij is dat erg belangrijk. Valt het element genieten weg, dan is de motivatie om te lopen bij mij moeilijk te vinden. Afleiding van de omgeving brengt me veel goeds. Ik was verbaast over het mooie Hattem. Met het team verzorgers raak je gaandeweg goed ingespeeld. ‘Verzorging bij de kerk in Hattem’ is dan genoeg om uiteindelijk elkaar weer te vinden. Voor het eerst liep ik een extra lus en liep ik deze dag 6km teveel. Mildred en Ronald liepen wat harder en wij hobbelden in ons eigen tempo het MTB pad af. Samen liep ik met de nicht van Ingrid te ver door en werden we teruggehaald door Vera op haar MTB. Arme Anne, haar eerste 20km werden er 26, petje af… binnen een maand van een paar kilometer naar dik 26km… Bij het bereiken van haar eerste halve marathon wilde ik haar tijd bekijken op mijn Suunto… dat lukte wel, maar na mijn val languit op de grond. AU… Ik was een soort van goed gevallen. Geen boom of wortel in de buurt waar ik lelijk op terecht kon komen. Gelukkig geen blessure. Bij het bereiken van de verzorgingspost was Anne blij en ik sloot me weer aan bij Ingrid om de laatste 30km te volbrengen. Een gekke dag wat weer betreft. We hadden regen en wind, zonneschijn en hagel, het was warm en koud. Ruim 6 uur hadden we nodig gehad om terug te komen bij de start. Een zware 3e stage. Ik merkte voor het eerst dat mijn lichaam intensief aan de gang was geweest. Kreeg wat last van mijn onderrug en ik voelde wat irritaties uitstralen naar mijn rechterbeen. Maar goed uitrusten en morgen weer een nieuwe dag.

Vanuit Zwolle zijn we naar mijn huis in Geldrop gereden. Sheila had een Pasta Party verzorgt en onder het eten hebben gezellig de planning voor Geldrop doorgenomen. De 4e stage was door Mildred en mij uitgezet. In mijn trainingsgebied hier in de omgeving. Loopvereniging LOGO had haar accommodatie beschikbaar gesteld bij het zwembad de Smelen. Een best grote groep trail-vrienden hadden zich aangemeld om met ons de 4e stage te lopen. We sliepen in Valkenswaard, voor de laatste keer bij StayOkay. Toch wel moe opnieuw in het stapelbed. Geen massage dit keer, daar was geen tijd voor…. Lekker slapen, om 7:00u. weer op om onze vrienden te ontvangen in Geldrop….


Geldrop

Het beloofde een prima dag te worden. De zon zou zich laten zien en de paden waar goed begaanbaar, geen regen de dag ervoor. Er waren in Geldrop geen kinderen, dat was op zaterdag moeilijk te regelen helaas.

Met nu 150km in de benen had ik wel zin in een rondje door mijn trainingsgebied. We hebben al onze trails niet voorzien van markeringen en liepen op ons horloge of hadden begeleiders die de route kende. Daardoor liepen we in groepjes en konden we onbezorgd ons plan trekken. De ronde verliep voor 40km over prachtige MTB-paden en de overige 10 kilometer maakte we compleet door enkele losse paden te combineren. Helemaal goed.

Vele trail-vrienden waren naar Geldrop gekomen. Sommigen liepen een gedeelte, andere liepen de hele trail met ons mee. Bij aankomst een korte instructie en we splitsten de deelnemers in 2 groepen met verschillende snelheden. Mildred in de voorste groep en wij sloten de rij. Voor mij een extra bijzondere dag want mijn familie was de hele dag aanwezig om te helpen. Startnummers werden uitgedeeld en Kelly mocht met de toeter het startsein geven. Bij de Hut van Mie Pils, waar we 2x zouden passeren stonden ze ons op te wachten. En ja, het is altijd leuk om zo’n dag samen te beleven en de verhalen te delen.

Alle deelnemers waren bekenden uit de omgeving of van eerdere trails, dat maakte de sfeer geweldig. Daarbij werkte het weer prima mee, we hebben veel van de zon kunnen genieten.

Trail

De 4e stage van de 5×50 Special Heroes Trail verliep de eerste 30km prima. Heerlijk gelopen. Via Geldrop richting Aalst en door naar Waalre. Daarna weer terug naar Aalst en richting Heeze. Peter Jan was aan het filmen en we hebben lol gehad.


Special Heroes Trail from Peter Jan Haas on Vimeo.


Conditioneel geen enkel probleem… longen goed en in een lekker tempo over de paden. Na de 30 kilometer begon de stijfheid in mijn rug terug te komen. Tijdens het lopen van een (Ultra)trail gebeurd het wel vaker dat je lijf even tegenstribbelt. Dan pas ik het tempo aan of neem even mijn rust. Vaak is dat dan genoeg om tot herstel te komen en de draad weer op te pakken. Mijn complete trukendoos ging open en ik probeerde de stijfheid weg te krijgen….. dit lukte niet. Hierdoor moest ik gecompenseerd gaan lopen en ontstonden er op andere plaatsen in mijn benen een soort van overbelasting. Mijn rechter bovenbeen begon pijnlijk te worden.

Dat was even slikken. Dan ben je op 180km en gaat het ineens niet meer vanzelf. Wat nu? Je overlegd met Ingrid en stemt af met de andere deelnemers. Ik besluit nog rustiger aan te lopen en bij de laatste post te kijken hoe het gaat. Goed, dat waren zware kilometers….
Vera heeft me onderweg nog gemasseerd, ja… we waren ondertussen een geweldig team en de betrokkenheid van onze begeleiders was enorm. Geweldig om te ervaren, al is het minder om zelf de persoon te zijn die de extra aandacht nodig heeft om door te kunnen gaan…. Maar goed. Na de laatste stop werd de pijn erger en de laatste kilometers bijna ondragelijk. Samen met Ingrid heb ik de laatste kilometers gelopen. Overleggen hoe nu verder…. De 4e stage van de Special Heroes Trail kon ik finishen, en hoe dan met de laatste stage?
Met een dubbel gevoel kwam ik terug bij de startlocatie waar ook de finish was. De masseur stond al klaar om me te behandelen. 200km achter de rug, met nog 50km te gaan… Ik besloot mijn rust te nemen en morgen af te wachten. Starten sowieso. De trail afleggen sowieso. Finishen sowieso…. Maar, een lange blessure riskeren door te lang door te gaan, dat was voor mij geen optie… Gelukkig was ik dit keer niet alleen, ik behoorde tot een team. En, ik moet eerlijk toegeven, ik ben vrij eigenwijs en ga altijd tot het uiterste…. maar de meningen en adviezen van deze kanjers met veel ervaring hadden wel invloed op me. Er was een noodplan, een plan B… we hadden voor deze situatie op voorhand een MTB in de bus meegenomen.


Wageningen

Na de trail in Geldrop zijn we naar een Center Parks accommodatie gereden in Heijen. Daar hadden we een prima cottage met heerlijke bedden. Alweer onze laatste overnachting en ook hier de laatste voorbereidingen op de komende dag in Wageningen. De kleren werden klaargelegd, het Racevest gepakt met water en voeding, de schoenen werden gekozen, de lijst met deelnemers werd bekeken en het draaiboek werd nog eens doorgenomen. Voor diegenen onder ons die nog geen kennis hebben gemaakt met stage wedstrijden kan ik zeggen dat ook de momenten rond de trails geweldig zijn. Ieder keer die leerschool van de dag ervoor. De gezonde spanning in aanloop van de trail. Het afstemmen onderling en de aanloop op de locatie zelf waar je gaat starten aan een nieuw avontuur. En, dit doe je met anderen die dezelfde mind-set hebben en die ook de uitdaging zijn aangegaan. Ik ben trots op mijn team-leden, de runners en de verzorgers. De eerste 200km hebben we toch maar geflikt!

Trail

Op zondagmorgen komen we aan bij Pallas, de Atletiekvereniging in Wageningen. Hoewel het zondag is zijn er toch kinderen die de eerste meters met ons mee gaan lopen. De start is al opgebouwd en de medailles liggen al klaar voor de kinderen. Zelf loop ik even door naar de kleedkamer. Vera en Bert gaan nog eens kijken naar mijn rug… De voorbereidingen zijn compleet. Innerme als voeding, BES-T products op de benen en een gevulde UltrAspire Suge met een 2 liter Hydrobag. De standaard uitrusting van de afgelopen week. Ik lig op een handdoek met Bert op mijn rug… Dat klinkt raar maar feitelijk komt het daar op neer. De druk moet van de onderrug. De behandeling van Bert geeft meer ruimte in de onderrug dus dat is goed. De schoenen zijn gestrikt met de door Coq geadviseerde kruisknoop, dus die gaan echt niet meer los onder het lopen.

Eerst een rondje over de atletiekbaan met de kinderen, de medaille uitreiking en het uitzwaaien door diezelfde nu extra blije kinderen. Daarna zijn we onderweg. Ook nu weer ontzettend veel vrienden die gekomen zijn. Ook zij zijn trots dat ze meelopen met deze Special Heroes Trail. Wij zijn op onze beurt weer trots op deze trailrunners. Betrokkenheid is leuk, dit soort initiatieven delen is nog leuker.

De route van deze trail gaat door prachtige natuurgebieden rond Wageningen. Er was een verzorgingspost zo geplaatst dat we daar in lusjes omheen liepen. We kwamen dus steeds terug bij de bus. Ik begon mijn run wat stijfjes en de pijn in mijn rechter bovenbeen kwam bij kilometer 6 weer terug. Ik liet iedereen voor gaan en ben tot aan de verzorgingspost met de achterste MTB begeleider alleen gebleven. Wat heb ik in mezelf zitten vloeken daar. Maar,… je hebt draagbare pijn en ondraagbare pijn. Het ging echt niet meer. Ik besloot bij de 10km de MTB te pakken en Ingrid te begeleiden… Het was niet anders.

De sfeer van de dag was bijzonder. De omgeving was mooi, de zon scheen en de vermoeidheid werd opzij gezet door euforie, we gaan het halen! Ingrid liep in een strak tempo van verzorgingspost naar verzorgingspost. Maar ook Mildred en Claudia deden gewoon hun ding. Alle dames liepen kilometer na kilometer en werden afwisselend vergezeld door de andere trailrunners. Zo vanaf een MTB geweldig om te zien. Mijn bovenbeen had nauwelijks last van de fietsinspanning dus ik kon prima de paden over. Ik heb geleerd de minder positieve dingen zo positief mogelijk te benaderen… dat kwam hier goed van pas. Bij het passeren van de laatste post met nog 10km te gaan spraken we af dat we gezamenlijk over de finish zouden komen. Ik ging dan gewoon lopen!

De laatste kilometers van de 5×50 Special Heroes Trail waren onvergetelijk. Ingespannen gezichtjes met een glimlach hobbelen over de weg terug naar Pallas de finish locatie. Bij de laatste kilometer werden de pedalen van de MTB vervangen door de grond en sluit ik aan bij ons team. Trots komen we als team de hoek om en met een luid gejuich worden we ontvangen. Vrienden, familie en ons verzorgingsteam staan klaar om ons te binnen te schreeuwen… We lopen langs de groep en gaan nog 1 rondje over de baan. De laatste 400 meter zijn ingegaan. Claudia houdt mijn hand vast kijkt me aan en zegt: “Kom op” Haha, en zo is het is Claudia! We lopen de laatste meters en komen met zijn allen over de finish. Geweldig wat een ontlading. Felicitaties overal en alleen maar lachende gezichten. Dit is dan toch zo’n moment dat je bijblijft. We krijgen champagne en vele foto’s worden gemaakt. Mijn meiden zijn er ook en ik krijg mijn medaille…

Na deze geweldige ontvangst worden we getrakteerd op een opvoering/act van een van Ingrid’s neefjes. De cheque wordt overhandigd aan de vertegenwoordiger van Special Heroes en Ingrid bedankt iedereen voor de betrokkenheid. Ik zit daar op mijn stoel en kan eigenlijk alleen maar lachen. We hebben gewoon 5 dagen iedere dag 50km gelopen denk ik. We zijn dagelijks 150km per bus verplaatst naar de volgende locatie. We hebben gesjouwd met onze spullen en zijn iedere morgen om 7:00u. opgestaan…. En dit alles ging eigenlijk vanzelf… Waarom? Omdat we samen ergens in geloofden…. En het mooiste van alles: HET IS GELUKT!

Bedankt voor degenen die betrokken waren, het was geweldig…

Tot de volgende keer.

Chris
chris@trail-running.nl


Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?