The NorthFace Lavaredo Ultra Trail – in 4973 woorden

Inleiding

Logo Lavaredo Trail  logo TNF


Rond eind juni werd ik gebeld of ik deel wilde nemen aan The NorthFace Lavaredo Trail in Cortina Italië. Eigenlijk zou ik in dat weekend deelnemen aan de nieuwe 80km trail in Chamonix tijdens het marathonweekend. Maar, deze Lavaredo Ultra Trail wordt gehouden in de Dolomieten, een gebergte waar nog niet eerder was geweest voor trailrunning. Daarbij werd mij de mogelijkheid geboden om in contact te komen met het trailrunning team van The NorthFace, ik zou geïnformeerd worden over de nieuwe producten van The NorthFace en ik zou diverse nieuwe contacten opdoen onder internationale redacties en trailrunners. Tja, naast de uitdaging van de Lavaredo Ultra Trail een geweldig weekend met veel extra’s. De keuze was dan ook niet moeilijk en mijn deelname aan de 118km Ultra Trail was een feit. Mijn dank gaat dan ook uit naar de Lavaredo organisatie en The NorthFace die uiteindelijk dit geweldige weekend voor mij hebben mogelijk gemaakt.

In dit verslag zal ik proberen een beeld te scheppen van dit weekend, iets waar ik graag wat meer tekst en foto’s voor gebruik.

Donderdag

De dag van vertrek. Om 09:00u. vertrok ik met de KLM van Schiphol Airport naar het Marco Polo Airport in Venetië. Vanuit de Hollandse kou aankomen in de Italiaanse zon… Met een groep van 4 personen werden we opgehaald voor een 2 uur durende rit naar Cortina in de bergen. Ik ontmoete David Gonzalez, een Spanjaard die net als ik de 118km ging lopen. Genoeg gespreksstof tijdens de rit en het laatste stuk in de bergen maakte ons stil. Schitterend deze machtige bergen. Bij aankomst maakte ik kennis met de begeleiders van The NorthFace en kon mijn spullen kwijt in het hotel.

In de middag waren we uitgenodigd voor een productpresentatie van de nieuwe The NorthFace trailrunning Gear in het Base-Camp. Deze lag bij de start/finish van de Lavaredo Ultra Trail midden in het centrum van Cortina. Op de weg er naar toe kwam ik Jan Struyken met zijn vrouw tegen van Runnerworld Den Bosch. Altijd leuk een ontmoeting met bekenden meer dan 1000 kilometer van huis. We sloten af met; ‘Tot vrijdag!’ We hebben er zin allebei in. Eenmaal bij het Base-Camp kregen we de nieuwe lijn The NorthFace Trailrunning producten te zien. Daarna was het tijd om de nieuwe schoenen te testen. Vergezeld door het team trailrunners van The NorthFace gingen we in looppas richting een van de kabelliften om de berg op te komen en een 10km training omlaag te ervaren. Ik heb kennis gemaakt met de dames Fernanda Maciel en Manuela Vilaseca, beiden uit Brazilië. Met de heren Mike Foote en Mike Wolf uit America en met Zigor Iturrieta uit Spanje. 5 topatleten met een passie voor trailrunning en de natuur. Erg leuk zo onder het lopen praten en informatie uitwisselen.
Mijn vragen met de gegeven antwoorden zal ik later publiceren…

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 018 Lavaredo Weekend 2013 TRNL 020

Eenmaal boven met de lift begonnen we aan onze afdaling. We hadden zowaar een gids die ons de mooie paden liet zien. Een man van achterin de 50 jaar, een local die vervolgens in een aardig tempo in de verte voor ons over de paden vloog. En ja, de trailrunner uit Nederland kreeg van zowel van Zigor als beide Amerikanen verwonderd te horen; “Are there any mountains in Holland?”. Waarop ik zei; ‘No, and that’s why we travel a lot…’. Met een glimlach op onze gezichten zijn we 10km afgedaald door de prachtige natuur richting het dal naar Cortina. We schoten achterelkaar over enkele prachtige single tracks die ik op zaterdag, op het einde van de Lavaredo Ultra Trail op ongeveer 80km, zou herkennen.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 044 Lavaredo Weekend 2013 TRNL 051
Linker foto met Manuela Vilaseca en rechter foto met Mike Wolf.

Na een bezoek aan de winkel van The NorthFace gingen David Gonzalez en ik weer terug naar het hotel. We praten wat en in de avond waren we uitgenodigd bij een diner met de Mensen van The NorthFace en de Race directors Simone en Christina van de Lavaredo Ultra Trail. We zijn beland bij een leuk Italiaans restaurant midden in het dorp. Toen al vertelde Simone dat het ontzettend gesneeuwd had wat hoger in de bergen. Ruim 30 centimeter sneeuw. Van zijn bedrukte Italiaanse gezicht kon je aflezen dat hij zich zorgen maakte. In mijn herinneringen kwam de IceTrail Tarentaise in Val d’Isere en de CCC in Chamonix van afgelopen jaar naar boven. Ook toen heeft de organisatie alternatieve routes moeten maken omdat het te gevaarlijk was in de bergtoppen. In de bergen kan het weer ineens omslaan, dat is soms erg vervelend maar aan de andere kant ook erg bijzonder. Daar kan en zal iedere outdoor-sporter zich bij neer moeten leggen. Simone en Christina zijn zelf (ultra)trailrunners en hebben 7 jaar geleden voor het eerst deze Lavaredo Ultra Trail georganiseerd. Echte liefhebbers die weten wat een trailrunner zoekt in een trail. Ik kon dan ook goed begrijpen dat de maanden voorbereiding ineens een wending kon krijgen waar ze van baalden. Enkele mooie hoger gelegen stukken van de trail zouden ze niet kunnen laten zien als het te gevaarlijk was om er te komen. Het besluit zou zaterdagmiddag genomen worden. Net als bij iedere Ultra Trail is er briefing vooraf om  de actuele weersomstandigheden, de geldende regels, de aandachtspunten te horen van de organisatie. Verder kunnen deelnemers daar al hun vragen stellen. Deze briefing stond om 18:00u. gepland in het sportcentrum van Cortina. De 118km afstand stond onder druk, iets wat de leiding erg bezig hield. Maar, wat me wel duidelijk werd…. Veiligheid voorop, geen onnodige risico’s. Het eten was op zijn Italiaans, heerlijk. Een goede tip, laat de Italianen je menu kiezen, dan krijg je andere dingen dan bij de Italiaan in Nederland. De avond was er gezellig en ik heb vele mensen leren kennen. Moe maar voldaan ben ik daarna naar het hotel gegaan om neer te ploffen op mijn bed… Vanmorgen nog thuis, … ondertussen in Cortina…. en nu al een onvergetelijke reis.

Vrijdag

De dag van mijn voorbereiding. Om 23:00u. stond de start gepland voor de 7e Lavaredo Ultra Trail. In de ochtend kreeg ik de gelegenheid om enkele leden van Team The NorthFace te interviewen. Ik besloot eerst samen met David onze Racevest op inhoud te laten controleren en ons startnummer op te halen. Steeds meer trailrunners verzamelden zich in Cortina. Geeft toch altijd een bijzonder gevoel. Een soort van gezonde spanning, een gevoel van we kunnen al bijna, nog even geduld. Allemaal komen ze voor hetzelfde, het lopen van de Lavaredo Ultra Trail of de Cortina trail (48km). Vaak zijn er maanden van trainingen  aan vooraf gegaan dus de sfeer is altijd goed.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 078
Met 2e van rechts Christina en 3e van rechts Simone – Race directors

Het was goed geregeld in het sportcentrum. Eerst werd de Medische verklaring gecontroleerd, daarna het RaceVest op inhoud. Alles werd nagekeken. Is de fluit aanwezig, waar is de regenbroek, wat trek je aan, hoeveel water neem je mee, waar is de veiligheidsdeken? Ik was gewend aan een steekproefsgewijze controle zoals bij de CCC, maar hier niet, alles moest aanwezig zijn anders had je nog wat te regelen. Nou, alles was dik voor mekaar en David en ik stonden na de EXPO weer buiten met ons goedgekeurde Racevest en het startnummer. We keken elkaar aan en moesten lachen. ‘There we go my friend’, zei David. En ja, weer een stapje dichter bij de start om 23:00u.

Terug bij het Base-Camp van The NorthFace zat Fernanda Maciel me op te wachten voor een interview. Op een kruk met teenslippers en,…. een pijnlijke enkel. Ze vertelde dat ze gisteren tijdens onze korte training haar enkel had bezeerd en dat het niet zeker was of ze kon starten bij de Lavaredo Ultra Trail dit jaar…. Toen was het even stil. De afgelopen jaren was ze winnares en 1x tweede. Gauw maar een cadeautje dan dacht ik… , wil haar toch zien lachen. Ik haalde enkele van mijn eigen mutsjes uit mijn tas en liet haar kiezen. En ja, dat vond ze geweldig. Daar was de Braziliaanse lach weer terug en we begonnen te praten over trailrunning. Een bijzondere sportvrouw met het hart op de goede plaats. In een half uurtje wisselen we leuke verhalen uit en ondertussen was Manuela Vilaseca er ook bij komen zitten. We sloten af met een leuke foto waarbij de beide dames goed gemutst waren.. haha. Tja, de TE-C mutjes gaan nu ook naar Brazilië. Ik wenste Fernanda veel sterkte met haar enkel en Manuele succes in haar voorbereiding. Tot vanavond 18:00u. bij de briefing… ‘Yes, we meet again’ was het antwoord.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 081

Lunch in de sneeuw

In de middag gingen we lunchen aan de andere kant van Cortina, en wel met de lift omhoog richting het mooie uitzicht. Staan we daar te wachten in de hal van het lift-station zien we een scherm hangen met een webcam beeld van de eindbestemming van de lift. Ik keek nog een keer want ik dacht dat ik het niet goed zag. Dikke mist met een pak sneeuw! Niet te geloven. In het dal op 1200 meter zonneschijn en op 2.400 meter sneeuw,… en dat eind juni. Nou, ik ging verhaal halen bij iemand van de toeristeninformatie. Die wist me vervolgens te vertellen dat tussen 7:00 en 9:00u. in de ochtend een ski-pieste geopend was voor de liefhebbers. ‘Voor het ontbijt skiën, erg bijzonder dit jaar’. Oeps, dacht ik. De hoogste toppen van de Lavaredo Ultra Trail gingen nog hoger dus, ik voelde de bui al hangen…

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 084

We gingen met de lift naar boven en halverwege moesten we overstappen. Daar zaten we al in een dikke mist die vervolgens niet meer weg ging. We stapten boven uit met de schoenen diep in de sneeuw. Het was koud en we gingen snel naar binnen want, hier was ik natuurlijk niet op gekleed. Van een prachtig uitzicht was vandaag niks te zien. De plek waar we zaten vond ik wel erg bijzonder. Een groot restaurant boven op de berg, compleet met grote gezellige terrassen. Wij bleven binnen en kregen een uitgebreide lunch met Pasta en biefstuk. Ja, in Italie nemen ze het eten erg serieus. Iets wat ik zo vlak voor een Ultra Trail zeker kan waarderen. Ik was dit keer samen met Ole, een trailrunner uit Denemarken. Ole had de UTMB al 5x gelopen en was net terug van een 250km Ultra Trail. Hij liep dit weekend de Cortina trail, hij vond 48km voor nu wel genoeg. Haha, ik ben aardig op weg met mijn Ultra’s, maar het is bijzonder om mensen te leren kennen die zo veel meer hebben beleeft. Ik stel mezelf gerust met het idee dat er nog een hoop te ontdekken is. Het is dan ook erg leuk om de ervaring van Ole te horen. Ook wij zullen elkaar na Cortina nog zeker in Denemarken of ergens bij een of andere Ultra Trail gaan tegenkomen.

Eenmaal terug in Cortina worden we opgewacht door iemand van de toeristeninformatie. We schudden elkaar de hand en ze vertelde dat ze zelf had willen lopen maar helaas geblesseerd is geraakt. Daarna vertelde ze me dat we niet vandaag om 23:00u. zouden starten maar op zaterdag 8:00u. Mijn verbazing was groot en ik geloofde haar niet. Ze had het uit betrouwbare bron vertelde ze, dus stel je er maar op in. Zucht… het kon niet anders dan dat de Lavaredo Ultra Trail was ingekort. Vervolgens kregen we een rondleiding en veel informatie over Cortina. Zo rond 15:00u. kwamen we bij het sportcentrum aan. Daar, op een tafel, zagen we met een kaart liggen waarop de alternatieve route met pen was getekend. Tja, nu moest ik het wel geloven. De race directors hadden hier eerder vergaderd en de kaart was blijven liggen. De totale afstand zou zo rond de 85km uitkomen en het eerste en laatste gedeelte over de hoogste toppen was eruit gehaald. Ik vond het jammer, maar moest direct denken aan de organisatie. Die hebben nog aardig wat werk te verzetten nu… Het zou allemaal duidelijk worden tijdens de wedstrijd briefing en die stond 2 uur later gepland. Eenmaal terug bij het hotel besloot ik mijn kleren alvast klaar te leggen. Ook al start ik 9 uur later, … het kan maar alvast gebeurd zijn.

18:00u. De Briefing

Een compleet volle zaal in het sportcentrum tijdens de briefing. Alle deelnemers hadden zich verzameld en op het podium stond Simone wat ongemakkelijk heen en weer te lopen. Naast hem de dame van de toeristeninformatie van vanmiddag, die de vertaling in het Engels voor haar rekening nam. Ja begreep ik nu, Simone is inderdaad wel een betrouwbare bron…

Emotie en sport zitten dicht bij elkaar, dat bleek wel weer. Simone had het moeilijk de zaal te informeren over de wijzigingen in het plan. Met een brok in de keel deelde hij de veranderingen met de deelnemers en dit met tranen in zijn ogen. De zaal reageerde met een zucht en vervolgens een applaus. Simone vertelde dat er 4 mensen vanuit het trail-gebied hoog in de bergen waren geëvacueerd met de helikopter. De plek van evacuatie was dicht bij de route van de Lavaredo Ultra Trail. We begrepen allemaal dat dit overmacht was. Het was niet leuk, maar… we gingen in ieder geval de Dolomieten in en konden wel 85km over de paden lopen. In een half uur werden alle bijzonderheden en veranderingen voorgelegd en dat was het. Tot morgenvroeg 8:00u. …. dan start de 7e editie van The NorthFace Lavaredo Trail.

Tijdens ons bezoek aan een andere Italiaan in het dorp bespraken we de trail en David en ik besloten samen te gaan lopen. David is van mijn leeftijd en woont in de buurt van Madrid in Spanje. Dit jaar de TDS in Chamonix voor David. De UTMB, Tor des Giants en andere grote trails zijn allemaal al door David gelopen. Om 6:30u. ontbijt in het hotel en rond 7:30u. richting het startvak. Dat was de planning. Het weer begon wat rustiger te worden en met een zichtbare maan op de Dolomieten begon om 23:00u. mijn nachtrust. De tas was gepakt, de kleren lagen klaar, de wisseltas die naar de verzorgingspost op 46km gebracht werd was gevuld,…. Ik was er klaar voor.

Mijn gear

Het is altijd even stoeien met de inhoud van je RaceVest. Wat neem ik mee, en wat niet! Natuurlijk heb je een verplichte lijst met items, maar je hebt altijd je eigen aanvullingen. Ik ging zeker met Poles lopen, die gingen met helpen bij de vele klimmen. Rond beide poles had ik Tape gedraaid die ik eventueel kon gebruiken mocht ik blaren krijgen onderweg. Van UltrAspire had ik een plat plastic zakje/bekertje. Een eigen beker is verplicht want die vind je niet bij de verzorgingsposten. Verder de verplichte gear: Water, regenjas, regenbroek, handschoenen, muts, fluitje, reddingsdeken, hoofdlamp, extra batterijen, € 50,00, identiteitskaart en een geplastificeerde route met de noodnummers en de bevoorradingsposten. Verder al mijn innerme-repen, in totaal 20 stuks. Mijn fototoestel en het startnummer op de achterkant van mijn UltrAspire Omega RaceVest.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 083

Ik besloot te lopen in een korte broek, een compressiehemd, shirt met lange mouwen en een windblocker als hesje. Verder sokken en mijn NorthFace schoenen. Een Buff om mijn pols, een Buff om mijn nek, een pet, zonnebril en de Suunto. In de reserve zak had ik een complete nieuwe uitrusting met andere schoenen gestopt. Mocht het erg nat worden, dan had ik op de helft van de race weer droge kleren. De voorbereidingen waren compleet, nu nog 85km lopen…

Zaterdag: De Lavaredo Ultra Trail 2013

Een grote groep trailrunners verzamelde zich bij de start in het centrum van Cortina. Een ontspannen sfeer met hier en daar een gespannen gezicht. Iets voor 8:00u. gingen de snelle atleten richting start en precies om 8:00u. ingeleid door opzwepende muziek kwam de hele groep in beweging. Uitgezwaaid door vele supporters door de straten van Cortina richting de bergen. De trail was begonnen en dat is een geweldig gevoel. Voor mij even onwennig in een soort ritme zien te komen en goed om me heen kijken. Dit wil ik blijven herinneren was mijn insteek. Leuk, een nieuw avontuur is van start gegaan.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 126 Lavaredo Weekend 2013 TRNL 128

David en ik begonnen achteraan de stoet. Zo’n 100 trailrunners liepen achter ons. Dat geeft een bijzonder uitzicht zo voor je. Een sliert van deelnemers zigzaggend over de smalle wegen richting het groen daar, iets verder uit Cortina. Bij de laatste bocht, daar waar de weg plaats maakte voor de trail stonden Simone en wat verder Christina. ‘Have fun with the trail,… ENJOY!’ Hier hebben zij naar toegewerkt, het lijkt me geweldig om al die trailrunners te zien vertrekken. Erg sympathiek en betrokken om iedereen succes te wensen…In 22 uur zullen we de tocht moeten volbrengen. Onze planning, voor het donker binnen zijn… dus we gaven onszelf zo’n 14 uur de tijd. Altijd leuk jezelf een doel stellen.

De Dolomieten

De eerste kilometers, hoe kan het ook anders, was een klim om uit het dal van Cortina te komen. Prachtige natuur en tijdens het eerste gedeelte moest ik erg aan de Alpen denken. Eenmaal wat hoger schoten ineens steile rotsen (bergen) in het zicht omhoog. Ok, dit is duidelijk anders dacht ik daar. Meer rotsen, hardere paden en andere vergezichten. Dat werd me al gauw duidelijk. In David had ik een soort tweede Chris gevonden. Ook hij vond het ook erg belangrijk om regelmatig foto’s te maken en te roepen: ‘This is great!’ Ha ha. Ja, ik had een prima mede-trailer aan David. Omhoog ging hij wat sneller, daar moest ik even aan wennen, maar omlaag…. haha, daar kan ik me nooit inhouden. ‘You’re going fast Chris, you like that, don’t you?’ En zo is het… Ik vind omlaag over smalle trails geweldig om te doen. Hoe technischer hoe beter. Heerlijke variatie en springen over de paden. Ik merkte dat mijn conditie prima in orde was. De paden omhoog konden David en ik rennend nemen en uiteindelijk heb ik de gehele trail gewoon kunnen rennen. De steile onmogelijke stukken natuurlijk niet, maar het ging prima deze dag.

De eerste verzorgingspost was op de 16km. We liepen ontspannen naar binnen en ik koos bewust om mijn Hydropack niet bij te vullen. Ik heb nog genoeg water op mijn rug dacht ik. Wat koekjes, wat gedronken en even om me heen kijken. Daar zag ik Fernanda Maciel staan op haar slippers. Huh, dus niet kunnen starten. Leuk dat ze komt supporteren, jammer dat ze niet kan deelnemen. Ik praat wat met haar en ze wenst me veel plezier met de trail. David en ik vervolgen onze weg, op naar de volgende verzorgingspost!

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 204 Lavaredo Weekend 2013 TRNL 206
Linkse foto met Fernanda Maciel (geblesseerd), rechtse foto direct een klim

Klimmen

Voor mij, maar ik denk voor velen, is het omschakelen van omlaag rennen naar omhoog rennen een dingetje. Deze afwisseling kost altijd kracht. Bij trails die bij de start weer finishen kun je simpel bedenken dat alles wat je omhoog loopt uiteindelijk weer omlaag zal gaan. Daarom is het handig als je een horloge hebt die de hoogtemeters bijhoudt. Voor mij zijn de klimmen het zwaarst. Ik kan als ik een te hoog tempo kies werkelijk waar helemaal stuk gaan op een klim. Die bergen hebben we in Nederland niet dus echt veel oefenen zit er niet in. Ik ben dan ook tijdens een Ultra Trail erg bewust van mijn mogelijkheden van de dag en zal zeker niet te snel omhoog gaan. Het tweede stuk kende aardig wat klimmeters. Als ik zo terugkijk op deze trail dan waren alle verzorgingsposten in een dal, waardoor je direct weer aan een klim kon beginnen. De poles waren erg prettig tijdens deze trail. Op een gegeven moment pak je bij de steile klimmen een ritme, wat je iedere keer weer opnieuw oppakt. Door regelmatig op mijn Suunto te kijken wist ik het aantal afgelegde klimmeters. Voor mij een prima hulpmiddel om mijn krachten te verdelen, en dat was nodig…. De Lavaredo Ultra Trail kan gerust een zware trail genoemd worden.

Dit gedeelte van de trail liet ons werkelijk waar geweldige natuur zien. Mooie vergezichten en heerlijke single tracks. Zowel bij het klimmen als bij het dalen halen David en ik vele trailrunners in. Onderling houden we elkaar in de gaten en op ongeveer 26km is ineens mijn Hydroback leeg… Ok, dat had ik niet voorzien. Nog 7km voordat ik kan bijvullen. Ik vertel David; ‘I am out of water’. Geen probleem, ik kon uit zijn waterzak drinken. Een paar kilometer later stopte David bij een beekje. ‘Come Chris, here you can drink’ We dronken uit de beek met onze meegenomen bekers en vervolgende onze weg. 1 liter per 10kilometer, dat was mijn gemiddelde. ‘Denk aan je voeding en drinken’, zei ik tegen mezelf. Het belangrijkste tijdens een Ultra Trail.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 236 Lavaredo Weekend 2013 TRNL 246

Nadat we een klim tot in de sneeuw hadden gehad kwamen we op de top. Begeleiders van de Lavaredo Ultra Trail stonden klaar om ons aan te moedigen. Enkele foto’s en we gingen verder. Vanuit de sneeuw omlaag over prachtige smalle paden. Een geweldige afdaling. ‘This is why, David’, schreeuwde ik naar David achter mij. Yes, this is why we do this’. riep hij terug. Voor mij zijn dit soort stukken tijdens een trail de momenten waar het om draait. Hier zie ik altijd naar uit. Je bent zo klein in die grote bergen. De paden zijn smal en de omgeving verandert voortdurend om je heen. Je moet alert zijn, een fout is zo gemaakt… maar, wat zijn zulke trails toch geweldig om te lopen en te beleven. Nog steeds een grote smile op mijn gezicht. Die is overigens de hele trail (bijna) niet verdwenen.

Na deze geweldige afdaling kwamen we in een mooi groen gebied. Oppassen voor de vele wortels op de paden en de uitstekende stenen. Na 36km bereiken we de 2e verzorgingspost. Behulpzame vrijwilligers helpen me met het opnieuw vullen van mijn Hydroback en ik gooi alle lege verpakkingen van mijn innerme repen in de prullenbak. Ik vul mijn voorzakje van de Omega met nieuwe repen en ruil met en Herbalife man een reep met met een zakje met extra koolhydraten, zouten en andere aanvullingen. Verder geeft hij me nog een tablet voor onderweg. ‘Take that when you need extra energy’, zei hij. Nooit gebruikt maar toch voor de zekerheid. Even later lopen David en ik weer verder en we lopen over de tijdswaarneming mat. Ik besef dat dit doorgepost wordt via Facebook, waardoor vrienden mij kunnen volgen tijdens de trail. Een leuk vooruitzicht om straks de reacties na te lezen.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 296

Ik hou van zoetigheid, en ik merk dat ik suikers te kort kom tijdens de alweer lange en zware klim. David ziet dat ik het even wat zwaarder heb en houdt wat in. Wat kan die klimmen zeg. Maar goed, rond Madrid heb je ook bergen waar hij veel traint. Dit zou achteraf mijn zwaarste moment van de trail zijn. Tussen 36 en 45km. Ik probeer te eten maar heb niet echt suiker meegenomen. Toch weer een leermomentje. Ik besluit het advies op te volgen van de Herbalife vriend en pak de tablet. Zo uit de verpakking in mijn mond… Ok, alweer een leermomentje. Het was een bruistablet. Ik weet niet of je je een voorstelling kan maken, maar dat was een hele rare gewaarwording. De buistablet deed zijn werk en daar klom ik dan. Met water probeerde ik snel de bruistablet op te laten lossen, maar daardoor versterkte ik het buizen… haha. De volgende keer zeker oplossen in een beker met water, daar was het nu te laat voor. Na 5 minuten was de tablet opgelost. Ik voelde mijn energie toenemen en uiteindelijk ben ik prima door dit zware moment heen gekomen. Een gevolg later in de race…. Vele; ‘Sorry again David!’, aangezien ik veel lucht had binnengekregen, en ja… dat moest er ergens uit.

De Lavaredo Ultra Trail is echt genieten. Veel afwisseling en zeker een zware uitdaging. Nu ook weer konden we drinken uit een rivier. Hebben we verschillende bijzondere plekken aangedaan en konden we in een goed tempo genieten en doorlopen. Nadat we een groot meer gepasseerd hadden waren we op de helft en kwamen we bij de verzorgingspost waar de reserve tas lag. David ging zijn compressiestukken van zijn bovenbenen af doen en ik besloot brood en soep te gaan eten. Voor mij geen wissel van gear. De schoenen voelden prima en de samenstelling van het Racevest was toereikend voor de dag. Kaas, salami, soep en brood, dat waren mijn keuzes op dat moment. Eigenlijk had ik wat chocolade moeten nemen, maar dat vergat ik.

Zo na de 46km begint eigenlijk de echte wedstrijd. Je merkt dat je al wat gedaan hebt en je weet dat je eenzelfde inspanning nog een keer zult moeten doen. Het helpt mij dan ook als de omgeving prachtig is. Dan gaat het meer vanzelf. We lopen de goed aangegeven route en volgen de rode linten. In dit stuk merk ik dat ik opnieuw suikers tekort kom. De innerme repen zijn een prima basis en helpen mij erg goed voor een constante energietoevoer. Maar, omdat ik gewend ben aan zoet door de week zal ik aanvullingen moeten zoeken. bij de laatste verzorgingsposten besluit ik van de sponsor RedBull gebruik te maken. 3e leermoment, dat werkt niet voor mij. Onder het lopen beginnen eerst mijn buik en daarna mijn darmen te protesteren. Oef…

Voor mij dan de kunst om te zorgen dat je door kunt. Al met al ging dat prima door het kiezen van brood en veel water tijdens de verzorgingsposten. David en ik vervolgenden onze weg en samen hebben we in totaal 450 foto’s gemaakt. We leken we een soort Trail-touristen.. haha. Maar, we schoven aardig naar voren tijdens deze trail. We starten achterin en uiteindelijk zijn we als 221-222-ste binnengekomen.

Ik kan blijven schrijven over hoe geweldig mooi de Lavaredo Ultra Trail is. We hebben geboft met het weer, we hebben veel zonneschijn gezien. Dit gaf ons zicht over de bergen als we hoog waren en zorgde voor heerlijke loopomstandigheden in de wat lager gelegen gedeeltes.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 295

Na de verzorgingspost op de 66km haalden we onze trail-vriend uit Turkije in. Een liep hij met ons mee maar vervolgens riep hij: ‘You’re both strong today, enjoy your trail, we will meet again.’ En zo was het. We liepen ons eigen tempo en haalden nog steeds trailrunners in. Steeds meer wandelende trailrunners die we passeerden. Af en toe vragen of het nog gaat maar iedereen heeft zijn eigen plan naar het kunnen van de dag.

Zo rond 18:00u. kwamen David en ik aan bij de laatste verzorgingspost. We hadden nu 80km gelopen en in dit gebied hadden we op vrijdagmiddag getraind met de Teamleden van The Northface. ‘Almost home Chris’, zei David. Met de piep van het checkpunt vervolgden we onze weg over de mooie single tracks richting Cortina. Daar kwam bij mij het besef dat ik weer ging finishen. Dit blijft een mooi moment. Bij het binnenlopen van Cortina, op zo’n kilometer voor de finish staat David ineens voor me. ‘We did it Chris, and that feels great!’ Een knal van een High Five en met een grote lach beginnen we aan de laatste meters. Via het sportcentrum naar links, nog een keer links, de laatste helling en dan de winkelstraat in. Daar staan vele toeschouwers ons binnen te roepen. We lopen soepel en zeggen tegen elkaar dat alles prima aanvoelt. Ja, die ingekorte 33km hadden we vandaag nog zeker kunnen lopen. Soepel lopen we over de finish. 12:17u. is onze tijd. We zijn blij en we zijn voldaan. We worden gefeliciteerd en ik zie Jan Stuyken staan. ‘Wat was het mooi hè Chris!’ ‘Ja, genieten Jan’, was mijn antwoord. Jan was bijna een uur eerder binnengekomen en is klaar voor zijn volgende uitdaging, de UTMB in Chamonix eind augustus. We lopen naar de organisatie om onze chip te laten verwijderen van het startnummer. In ruil daarvoor krijgen we een mooie finisher body windblocker van The NorthFace.

We zijn binnen en dit had ik voor geen goud willen missen! En, tja… ik zal nog terug moeten komen. Ik wil echt die overige 33km op hoogte in de Dolomieten nog een keer zien. Tevreden lopen David en ik richting ons hotel. Met ruim 85km in de benen nog fit genoeg, geen blessures en een enorme ervaring rijker. Ik ben een tevreden mens.

En weer terug

Na het opfrissen zijn David en ik gaan eten, althans…. dat was de bedoeling. De RedBull zorgde nog steeds voor een ongemakkelijk gevoel en eten, dat ging echt niet. Na 15 minuten ging ik dan ook naar mijn kamer. Goed ziek overgegeven en daarna was het weer goed.

Slapen ging prima en de volgende ochtend kon ik soepel weer opstaan. We namen afscheid van onze vriendinnen van The NorthFace en hebben ze bedankt voor dit geweldige weekend.

We zijn bepakt met al onze spullen en vele herinneringen naar de Bus-Transfer gegaan. Een directe reis naar Airport Marco Polo in Venetië. Nog veel nagepraat met David. En ja, natuurlijk ga ik in op zijn aanbod om bij hem te komen trailrunnen rond Madrid. Een trail-vriend erbij. We namen afscheid op het Airport. Hij naar Madrid en ik naar Amsterdam.

Op zondagavond was ik weer thuis. Als ik dan terugkijk wat ik allemaal heb meegemaakt dan kan ik niet anders zeggen dan dat het een geweldig weekend was. Ik heb genoten van de sfeer, de mensen, de trail en het mooie Cortina in Italië. Ik kan iedereen die dit leest alleen maar zeggen. Ga eens kijken in Cortina volgend jaar. Loop de Cortina trail van 46km of loop de Lavaredo Ultra Trail van 118km. Het is zeker de moeite waard, dat kan ik je beloven. En trouwens, een grote kans dat je mij daar ook weer aantreft… Ik ga zeker een keer terug om dit evenement nogmaals te ervaren.

Tot de volgende keer.

Lavaredo Weekend 2013 TRNL 360

Chris
chris@trail-running.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account