fbpx

Trailrunning, ken je dat wanneer… en het UTMB-weekend

Vandaag zat ik te denken aan al die (waarschijnlijke) herkenbare momenten die ik meemaak tijdens mijn trailrunning avonturen. Ik heb er een paar opgeschreven, misschien voor jou herkenbaar… En verder ontkom ik er niet aan om regelmatig aan het UTMB weekend te denken waar verschillende vrienden en vriendinnen bezig zijn aan een van de (Ultra)Trails. Ik heb zowaar wat dingen opgeschreven….

Bijna je schoen verliezen…

Met grote regelmaat loop over de meest geweldige paden. Vaak met hoog gras en verschillende plassen na een regenbui. Je kijkt om je heen en zo zijdelings hou je in de gaten waar je je voeten zet. Op een gegeven moment ontwijk je de plassen niet meer, je voeten zijn toch al nat en je loopt dwars door al het water dat op je pad komt. Dan komt daar het moment dat je even niet oplet en je linker (of rechter) voet zakt ver weg in de blubber… zo ver dat als je schoen niet goed genoeg vast zit hij achter blijft in de modder. Als je pech heb zit je vervolgens met 1 schoen op je knieën naast de blubberplas tot je elleboog in de blubber om je schoen eruit te vissen.

Zand in je schoen

En dan die prachtige zware paden door het mulle zand. Het zand gaat overal in je schoenen zitten. Je loopt gewoon door en je merkt dat je schoen een soort van 1 maat kleiner is geworden. Stop je om je schoenen leeg te maken of ga je lekker in je tempo door. Je kiest voor het laatste en loopt door. Een paar kilometer verderop heb je verschillende afdalingen en nu is de ruimte zo klein voorin je schoen dat je last heb van je tenen. Ja, probeer een rondje Loonse en Drunense Duinen zou ik zeggen… daar heb ik dit meerdere malen meegemaakt.

Je voelt je waardeloos vlak voor de start van een trail.

‘Dat wordt niks vandaag’, of ‘Bijna niet kunnen slapen vannacht’ of ‘Ik heb last van.. (vul maar in)’. Zo voel ik me dan echt op dat moment. Het gekke is dat je na enkele kilometers nergens meer last van heb… Vaak zijn dit zelfs de trails waarbij je een geweldige run heb uiteindelijk. Hoe zit dat dan? Waarom voel je je zo beroerd. Nou, ik heb geen idee en ik trek me er ook niks meer van aan. Ik hou me voor dat trailrunning energie geeft en dat heeft nog altijd goed uitgepakt.

Of, een zekere mate van overschatting?

Dan weer de andere kant, je voelt je prima en je stelt daardoor je doel erg hoog bij. Ik bedoel,… ik ga dan niet 3 uur lopen maar besluit een route te kiezen waar ik in drie uur op de helft ben… Haha. Je begint enthousiast aan je run en van doseren is geen sprake. Je geniet van de natuur en dan ineens komt het besef hoe je je voelt en waar je je op dat moment bevindt. De o zo leuke eerste helft van je training maakt plaats voor een erg zware, langere tweede helft. En ja, dan komt de tweestrijd tussen je lijf die zegt; ‘Dit vind ik niet leuk’ en je hoofd die zegt ‘Ook al voelt het niet leuk, het is leuk’. Op een gegeven moment houdt het gewoon op. Je kan niet meer en daar ben je dan… waar je dan ook zit. Goed, dat heb ik ook meegemaakt en dan is het handig dat je een (opgeladen) telefoon bij je hebt… en… dat er iemand zo vriendelijk is om je toch maak op te komen halen.

Je waterzak niet vullen tijdens een drankpost

Soms moet je gewoon even nakijken of je gevoel wel klopt. Vaak komt zo’n drankpost op een moment dat je je prima voelt. Je pakt wat fruit, drinkt wat en gevoelsmatig denk je dat je nog zeker de helft aan water in je RaceVest hebt zitten. Dan is het echt zuur als je op een warme dag precies tussen de drankposten in zonder water komt te zitten. En dan gaat alles ineens niet meer vanzelf. Gelukkig kun je altijd terugvallen op je trailmaatjes en drinken aan de slangetjes om je heen, maar dit zijn echt van die stomme dingen die je kan voorkomen. Zeker tijdens lange Ultra’s, waar je toch al gauw 8+ uren aan het lopen ben. Tijdens de Lavaredo Ultra Trail zat ik tijdens een klim zonder water. Ik had het geluk dat ik samen met een Spaanse Trailrunner liep die me water gaf. Verderop konden we ons water bijvullen bij verschillende beekjes….

Op zoek naar dat gevoel

Nu, tijdens het UTMB weekend, denk ik met veel plezier terug aan mijn deelname precies een jaar geleden. Ik denk dat velen van ons bijzondere momenten hebben meegemaakt en altijd op zoek zijn naar meer van dit soort momenten.

CCC-2012 - Trailrunning Nederland

Als ik dan bedenkt wat mij is bijgebleven aan het UTMB weekend dan ben ik jaloers op al die trailrunners waar zij nu middenin zitten. Daar in Chamonix wemelt het werkelijk van de trailrunners. Je wordt als het ware een sfeer ingezogen, of je het nu wil of niet. Door de vele trailrunners en de grote opzet van het event krijg je een groepsgevoel. Bij het ophalen van je startspullen zie je de verschillende soorten tassen en polsbandjes en zie je meteen wie aan welke wedstrijd meedoet. Ook zie je honderden TheNorthFace blauwe bodywarmers van Finishers van de eerdere edities. En dan is het zover… je wordt op de wedstrijddag wakker en je kleed je aan… Je pakt alle spullen die je de dag ervoor al heb klaargelegd. Je loopt naar de startlocatie of gaat naar de bussen om naar Courmayeur te rijden voor de start. Je kijkt om je heen en ziet vele gespannen maar ook uitgelaten gezichten. Je beseft dat je 110 of 118 of 168 of 320 kilometer gaat lopen, achter elkaar. Met een gevuld RaceVest (bij mij 5kg zwaar) bij de start. Je volgt het kledingadvies op wat de organisatie je nog vlak voor de start geeft. En dan, dan begint de wedstrijd en ben je weg. Je rent met honderden trailrunners door de straten en verlaat het dorp naar de eerste single tracks… vaak direct omhoog in een rete-zware-klim. En dan begint de roes… je doet wat je kan en beseft eigenlijk niet eens wat voor monstertocht, wat voor uitdaging je bent aangegaan. Je doet het gewoon, je wordt meegenomen door een evenzo enthousiasteling naast je… waarvan je je afvraagt in welke taal je hem/haar gaat aanspreken, aangezien er 70 nationaliteiten deelnemen aan deze races. Je gaat van een groene weide in het dal weer omhoog de berg op. Bij je klim zie je de omgeving veranderen…. de bomen met bladeren maken plaats voor naaldbomen. Vervolgens kom je boven de boomgrens en zie je enkel gras en rotsen. Als je pech heb spookt het in de bergen en zul je je snel warm moeten aankleden vanwege de sneeuw en de harde wind. Je bent blij met je stokken om je naar boven te slepen. En dan komt er weer een afdaling. In omgedraaide volgorde ervaar je de natuur tot je weer opnieuw aankomt in een dal.. JA, het is echt waanzinnig wat die trailrunners daar in Chamonix doen en gaan doen deze week. Ik gun ze allemaal het gevoel van dat finishmoment zoals ik dat vorig jaar heb ervaren. In mijn geval om 4:00u. s’nachts. Geen rijen met mensen die me binnen schreeuwden. Nee het was rustig. Ik kwam over de finish in de stromende regen. Ik was moe, ik had het koud en ik kon niet meer… dacht ik. Ik passeerde de finish en kreeg een mooie finisher bodywarmer. De CCC was voor mij een bevestiging… dit is mijn ding, zulke wedstrijden doen iets met me. Je bent op dat moment het lopen zat, je zet niet meer stappen dan nodig…. maar je bent blij, blij dat het gelukt is en blij dat je het hebt gehaald. En dan komen de felicitaties.. de vele felicitaties… Via Facebook, via sms, via de telefoon… Ja.. bijzonder allemaal. Ook ik volg de Nederlandse en Belgische deelnemers via de Social Media. Ik weet wat ze doormaken en dat is niet niks. Maar, de mooie momenten overwinnen zeker de zware momenten…. En iedere deelnemer is een winnaar… nu maar hopen dat de vorm van dat moment genoeg is om binnen de weersomstandigheden de hele tocht te volbrengen. Ik ben precies over 12 maanden opnieuw in Chamonix… Dan begint mijn UTMB tocht.. tenminste… dat is iets waar ik naartoe werk.

Zo, dat was even leuk om opnieuw aan te halen. En, morgen in Waalre ga ik weer eens op pad met een groep van 10-20 trailrunners. Een ontspannen trailrunning training met vrienden. Ook dat is geweldig.

Tot de volgende keer.

Chris
chris@trail-running.nl


Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?