Een week trailrunning, je kunt meer dan je denkt

Met een glimlach begin ik aan deze blog. Het is nu zondagochtend en gisteren ben ik een afspraak met mezelf nagekomen. Het koste me een enorme inspanning, maar ik ben blij. Vorige week ben ik weer begonnen met trainen en met het doel de Dutch coast ultra-run bij Night 100km op 17 januari in het vooruitzicht stelde ik mezelf nu tot doel een trainingsweek in te gaan met 120 kilometers. Nou, met een totaal van 124,1km heb ik mijn doel bereikt.


Tot gistermorgen 8 uur had ik in totaal 63km gelopen, verdeeld over 3 trainingen. Mijn lijf moest duidelijk weer wennen aan de inspanning die het lopen met zich meebrengt, maar… door iedere keer 1 dag rust ertussen te plannen had ik voldoende hersteltijd. De laatste training zou voor mij de belangrijkste worden.

Zaterdagmorgen 6 uur

Door een verjaardagsfeest op vrijdagavond en een wekker die om 06:00u. afging op zaterdagmorgen had ik 4 uur kunnen slapen… ‘Geeft niks, je bent sterk Chris’ bleef ik tegen mezelf zeggen onder het wakker worden. Dit zijn zo van die twijfelmomentjes.. Je voelt je moe en weet wat je gaat doen, ‘Kan ik het wel, die 57km?’ zijn dan van die vragen die uit het niets tevoorschijn komen. Dit kap ik dan af met ‘Het is niet anders, ik ga er iets moois van maken’. Wat wel helpt is er voor zorgen dat alle andere zaken goed voorbereid zijn. Die zekerheden zorgen bij mij voor een goede balans. Denk dan vooral aan het Racevest en de uitrusting… Vandaag ruim 6 uur lopen zonder verzorgingsposten dit keer. Ik vul de Raidlight Ultra Olmo 12l en pak deze goed in. Innerme power repen, Innerme Power Gels, 2 bidonnen (0,6l) met 1 sportdrank en 1 water. Een hydropak gevuld met 2 liter water. Extra regenjas, extra windjack, extra pet en Buff. Een boterham met Chocolade pasta, geld, iPhone en geen camera dit keer, die ben ik onlangs kwijtgeraakt. Al met al zo’n 4kg op mijn rug bij de start. Ik controleer mijn Suunto of de ingeladen route van 60km er in zit en plaats de hartmeter. Iets voor 8 uur vertrek ik naar de startlocatie, zo’n 20km bij mij vandaan, dit met de auto natuurlijk 😉

De trail

Daar sta je dan, op een verlaten parkeerplaats bij de Goudrenet vlak bij de A2 bij Weert. Een verlaten voorbijganger kijk naar je en gaat hoofdschuddend verder. Haha, tja,… vroege sportactiviteiten is vast niet zijn ding… De Suunto gaat aan en ik activeer de route. De sleutel veilig in een plastic zakje in het racevest en zo ook de iPhone. ‘Daar gaat ie…’ zeg ik tegen mezelf.

De gekozen route heb ik gevonden via het internet. Het is een MTB parcours van 2 lussen. Dit betekent dat er regelmatig stukken asfalt tussen zitten, maar ach de afwisselende single tracks en de mooie bospaden zorgen voor een prachtige route. Zo’n 6-7 uur mijn benen en ik besef ik, daarbij wetende dat ze allebei ergens tijdens de route zullen tegenspartelen. Maar, zoals ik altijd zeg: “Elke uitdaging begint met de eerste stap”. Er klinkt een piep van mijn Suunto en de eerste meters vanaf de parkeerplaats zijn het begin van mijn training.

Doseren

In tegenstelling tot mijn eerdere runs deze week dwing ik mezelf niet harder dan 10km per uur te lopen. Dat is lastig en zeker in het begin. Wil ik echter in het tweede gedeelte van de trail nog steeds hardlopen dan is het in mijn geval noodzakelijk. Het doseren in snelheid is voor mij erg belangrijk, maar het doseren in voeding en drinken is misschien nog wel belangrijker. Met gepaste regelmaat neem ik een reep en drink ik afwisselend sportdrank en water. Ik laat me verrassen door de mooie paden en geniet van de omgeving. Het parcours is door de regen nat en zwaar. Ik passeer stukken zand en loop door een compleet nieuw gebied. Toch geeft me dat extra energie. Op zich is het fijn te weten wat je te wachten staat, maar soms is het ook wel eens lekker om verrast te worden met het onbekende. Met een dikke glimlach loop ik de paden. Dit is wat ik gaaf vind aan trailrunning. Je pakt je spullen en zo vrij als een vogeltje loop je rond en kijk je om je heen. En in een lange duurloop zie je een hoop, tenminste…. als je bereid bent hierop te letten. Bij het passeren van een handgranaten baan nog snel een post op Facebook, altijd leuk om dit soort dingen te delen met je vrienden.

Omslagpunt

In de eerste helft, tot aan 31km, ging het voorspoedig. Zo rond de 13km kwam ik op een stuk waarbij de heen en terugweg elkaar overlapten. Hier koos ik de verkeerde kant, wat betekende dat ik ruim 40km de route tegengesteld liep. Op zich maakt dat niet uit, maar de handige bewegwijzering kon ik niet meer zien, maar… gelukkig stond de route in mijn Suunto. Tijdens deze eerste 31km merkte ik al snel de inspanning van de week. Die eerdere 63km waren een soort van vers en het zorgde ervoor dat ik extra op mijn looptechniek lette. Het landen op de middenvoet en niet op de hak zorgde voor een lekker ritme wat minimale inspanning koste. Tot het omslagpunt (in mijn geval de helft van de route) ben ik anders mentaal bezig. Eigenlijk is het een soort tussen doel. Ik begin na de helft opnieuw met de start van mijn race. In dit geval had ik mezelf op dit omslagpunt een boterham met pasta beloofd met een korte rustpauze om het racevest opnieuw in te richten. Lege wikkels van repen vervangen door volle wikkels, etc. Op de 31km kwam ik bij het “zevensprongkapelleje”, tenminste dat heb ik onthouden. Ik plofte neer op het bankje en deed mijn ding voor enkele minuten. Na de boterham met chocopasta begon ik aan mijn volgende (tweede) run. Bij het opstaan voelde mijn benen goed stijf en het was even zoeken naar het vervolg,… tja wie gaat er dan ook even rusten bij een zevensprong.

Focus en doen

Ja, dit gedeelte van mijn training was het zwaarste moment. Mijn lijf gaf aan rust te willen, ik had het koud en mijn benen waren een soort van leeggelopen. Shit,… en nu? Tot de 31 km ging het lekker, nu had ik energieloze benen en het voorruitzicht van de andere helft. Ik pakte een extra powergel van Innerme en ging stukken hardlopen afgewisseld met korte wandelingen. Dit deed ik zo’n 4x. Na de vierde korte onderbreking van 100meter wandelen pakte mijn lijf het hardloopritme weer op en kon ik ongestoord kilometers verder. Blijft een gek fenomeen. Je kan echt niet meer, maar na enkele trucjes overkom je dit en kun je weer door en ja… je bent gewoon weer aan het genieten. We zullen maar zeggen dat lijf en geest weer dezelfde focus opgepakt hebben.

Genieten omgeving Weert

Nu het lopen weer vanzelf ging komt er ruimte vrij om eens goed om je heen te kijken. Tijdens de route passeerde ik regelmatig verlaten boerderijen. Nou ja, verlaten. Iedere boer heeft een waakhond. Het lijkt wel of die honden een neus voor trailrunners hebben. Ik naderde een boerderij waar ik omheen moest lopen. Ja, ik werd opgewacht met een luid geblaf. De zijkant was voorzien van goede hekken. Voor de laatste 100meter had de boer het hek afgeschermd met een loshangend groen doek en daar liep ik langs. Sjezusss, al blaffend vloog de hond in het doek, waardoor ik geen hond maar een blaffend doek naast me zag bewegen… Slik…. Ik moest de hoek nog om, zou het hek daar ook dicht zijn? Een beetje terughoudend ging ik naar links de hoek om en daar zag ik gelukkig geen hond en het blaffen was gestopt. Dan, 50meter verderop schrok ik me weer de #@*%3@. De hond stond me verderop op te wachten achter een hek met gaas. Kolere… wat een agressief beest. Je begrijpt dat ik hier wat harder liep dan gemiddeld…

Het lopen ging gewoon goed, ik tikte kilometer na kilometer weg en had de focus op 60-65km liggen. Ik kwam 2 volwassen mannen tegen die met van die radio-bestuurbare autootjes aan het spelen waren. Passeerde verschillende ruiters op prachtige paarden en zei af en toe hallo tegen een MTB-er. Maar, gek genoeg kwam ik geen enkele trailrunner tegen. Ongelofelijk, zo’n mooi gebied… Bij een paar mooie zwanen kwam ik een vogelaar tegen die net aan het turen was door zijn verrekijker. ‘En, welke vogel zie je?’ riep ik met een lach… ‘Een mooie vink’, riep de man terug… Hij vervolgede zijn weg op zijn modder-laarzen en ik op mijn moddergekleurde natte The NorthFace Hayasas trailschoenen… Dat was rond kilometer 45… Ik was dus op de helft van mijn tweede wedstrijd…. Het aftellen was begonnen. In het laatste gedeelte ging het parcours voornamelijk door de natuur. Verschillende single tracks en prachtige stukken bos passeerde ik. Ja, dit soort omgevingen helpt natuurlijk ook bij het hardlopen. Een fijne omgeving doet wonderen en geeft energie. Ik passeerde de Laurabossen, geweldig! Op een gegeven moment liep ik in een soort trance en keek naar rechts…. zie ik dat goed? Ik zal allemaal witte kangoeroes achter een hek zitten. Niet 1, maar wel 40… Verderop zag ik 30 Flamingo’s in een vijver staan… Huh… wat is dit? Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Op een bord stond “Laurabossen Dierentuin – bezoek op afspraak”. Haha, bijzonder om die mooie beesten ineens te zien. Ook de opvang voor Bosuilen en Roofvogels kwam ik tegen. Een veelzijdig gebied, dat zeker…

Het laatste dipje

Bij het punt waar ik eerder de route verkeerd koos kwam ik weer terug op het stuk wat ik deels kende. Ik liep daar richting de wisseling van de lus. Ik merkte opnieuw dat de energie weg begon te zakken. Op de heenweg kwam ik langs een café en ik wist dat ik daar wat cola kon kopen. Op 53km kwam ik daar aan. Ik dronk mijn 2 glazen cola en liet vervolgens een verbaasde barman achter. Misschien had ik hem niet moeten vertellen dat ik 53km had gelopen en dat ik er nog 7 achteraan ging plakken…. De suikers van de cola zorgde voor nieuwe energie en zo liep ik eigenlijk vrij makkelijk terug richting de startplaats.
Dan sta je zomaar ineens na ruim 6 uur weer bij je auto. Goh, …. het is gelukt. Ik keek op de Suunto en zag dat ik 61,2km had gelopen. Ik voelde me voldaan en niet zogezegd helemaal stuk. Dat was een fijne training…

Conclusie

Ik had mijn doel gehaald. Ik ben opeens weer begonnen met intensief trainen en weet nu dat ik conditioneel dik in orde ben. Mijn spieren zijn weer aan het wennen aan de langdurige krachtinspanning maar het voelt goed. Ik weet niet of ik de komende week opnieuw 120km ga lopen. Ik zie wel, want… ik weet dat ik probleemloos kan ultra-lopen. Ik duik gewoon op gevoel de komende dagen de natuur in en loop mijn trainingen. Ergens deze maand nog een ultra-training van 7 uur plus en dan ben ik klaar voor de 12 uur plus durende ultra op het strand vanaf Den Helder…

Is het bijzonder wat ik doe? Ik vind van niet…. Ik ben van mening dat we meer kunnen dan we in het dagelijks leven ondernemen. Alleen gaan we de uitdaging vaak niet aan en blijft het bij een gedachte. Regelmatig spreek ik andere mensen over trailrunning en vertel dan wat ik doe. Als reactie krijg ik dan regelematig: ‘Knap hoor, dat kan ik nooit’, waarop ik dan steevast antwoord: ‘Heb je het wel eens geprobeerd?’ …en dan valt het stil. Natuurlijk zijn de afstanden die ik loop gebaseerd op mijn situatie met alles daaraan vooraf, maar iedereen kan doelen stellen die passen bij zijn of haar situatie van dat moment. En, het bereiken van je eigen doelstellingen is geweldig om te ervaren… het geeft nieuwe energie en maakt de weg vrij voor nieuwe doelen die net iets verder gaan…

Tot de volgende keer,

Chris van Beem
chris@trail-running.nl


Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account