fbpx

Carlo Pappot: Trail de Bonjour

Ergens eind vorig jaar was ik weer eens wat aan het struinen over internet opzoek naar wat minder bekende trails. Vanuit kosten overweging keek ik dan naar Duitsland en België. Zo kwam ik terecht bij een trail in Maransart in België, klein dorpje naast Waterloo.  Op een volledig Franstalige site op de gok maar ingeschreven, 12 euro voor 62km da’s niet gek dacht ik nog.

Enige tijd geleden kreeg ik nog iemand zo gek (of was ze dat al) om mee te gaan naar deze trail. Julia zag het wel zitten, vooral omdat ze mogelijkheid zag om ook een kortere afstand te doen. Dus afgelopen zaterdag op weg naar hotel in Waterloo. Daar aangekomen komt Julia met het idee om even te gaan rennen L schrik me rot, dat hoeft toch morgen pas?

Maar ze legt uit dat d’r kuiten wat vast zitten na haar avontuur bij El Cruce, dus wij op pad voor een korte stadsrun. Onderweg blijkt dat lopen over de straten van Waterloo praktisch gelijk is aan een gemiddelde trail, dus op zich een goede training. Gelukkig valt het met de kuiten mee en keren we terug naar het hotel. ’s Avonds nog een goede pasta maaltijd gegeten in de stad en op tijd maffen, de volgende dag staat immers een lange (voor mij zelfs mijn langste) trail op het programma. Probleem is dat zodra je vlakbij de start verblijft je 9 van de 10 keer eigenlijk te laat vertrekt. Maar oke, 15 minuten voor start zijn we daar, Julia schrijft nog snel in en gaat ook voor de langste afstand. Dan volgt de briefing in Frans, Engels en Vlaams. Goed geregeld. Verder beetje om je heen kijken of je toch nog een bekende ziet, nope helemaal niemand. Zelfs de Trail broertjes Terwiel waren er niet, blijft toch raar hoor trailen zonder Terwiel.
Rond 8 uur wordt de groep, ca. 35 deelnemers weggeschoten. Rustig je tempo proberen te zoeken en gaan.  Zelf merk ik tegenwoordig dat ik de eerste grofweg 20-25km gewoon moet doorkomen op karakter, soort van diesel zegmaar. Ook deze dag was geen uitzondering hierop, gewoon eerste stuk even doorbijten en harken dan komt de 2elucht vanzelf weer. Ik noem het de 2e lucht omdat op een of andere manier tegen het einde ik weer lucht krijg om door te gaan.

Onderweg lopen we door leuke kleine dorpjes dus ook asfalt en de beruchte kasseien. De meeste die-hard trailers balen van asfalt maar ik vond het prima, liep deze trail als training voor mijn ultieme ultra later dit jaar in de UK: The Wall. Bij deze ultra (69Mile) zit ook veel asfalt dus oefeningen baart kunst zegmaar.

Zoals gezegd de ondergrond varieerde van asfalt, kasseien naar grasland, bospaden en zelfs knollenvelden. Julia vroeg me vooraf hoeveel hoogtemeters er in zaten, haar credo is hoe meer hoe beter. Ik wist het niet meer precies, dacht dat het vrij vlak zou zijn. Achteraf bleek het zo’n dikke 900 hoogtemeters te hebben. Op zo’n afstand is dat natuurlijk niet echt veel maar ik vond het meer dan zat. Maar op de site van ultraned stond ook vermeld dat het een mooie instaptrail zou zijn, dat klopte inderdaad. Het ene moment loop je te dwalen in een mooi bos en het volgende moment loop je over een schelpenpad tussen de bezoekers van de kasteeltuinen.

Vooraf is verteld dat er twee posten waren, de eerste was zo rond de 24km en de tweede rond de 40. Posten waren gewoon prima verzorgt, geen klagen. Enige minpuntje als je daarover mag spreken is misschien dat de tweede post een stukje verder in het parcour had mogen staan. Nadenkend over de locatie snap je best dat ze de twee daar hebben geplaatst, zovaak sta je immers niet op het landgoed van een kasteel.

Onderweg loop ik lekker alleen, voorzover dat kan met al die stemmetjes in m’n hoofd. Julia heeft een krasse Vlaming gevonden en ze lopen regelmatig bij me weg. Maar keer op keer hoor ik na verloop van tijd opeens weer vanachter mijn naam geroepen. Het mixed Russisch/Belgisch team kan wel goed lopen maar hun navigatie is minder goed. Ze missen net steeds dat ene bordje wat ik wel zag omdat ik niet zo rap liep natuurlijk. Na keer of 3 waren ze het wel beetje zat en besloten om bij mij te blijven, gezellig J

Met z’n drieen moesten we nog zo’n dikke 20km tot de finish. Julia vertelde me dat ze er eigenlijk helemaal klaar mee was, die belachelijke lange afstanden. Liever 3 of 4 dagen achtereen 30 tot 40 dan een dag 60 of meer. Het werd dus een afscheidstrail voor haar, Trail de bonjour.

Met nog zo’n 12km te gaan komen we een geblesseerde loper tegen die met zijn telefoon en gps een shortcut zoekt en heeft gevonden, nog maar 3km zegt hij ons. Julia gaat ineens weer twijfelen….. Amai daar krijgt u spijt van zegt onze vlaamse vriend. Dus een splitsecond later voegt ze zich bij ons en gaan we weer op weg naar de finish.

Dit laatste deel was een spel, laat je zien hoe stuk je bent of trek je je pokerface en loop je stug door? Ik had gemerkt dat ik het fijn vind om in deze situatie het kopwerk te gaan doen. Dan bepaal je immers zelf het tempo en wanneer je wil wandelen en hoelang.

Mijn teammaten vonden het prima en bleven lekker in mijn wiel hangen.

Opeens lopen we weer in een dorpje en zie ik het bord Maransart staan, het kan niet meer ver zijn dacht ik nog. Julia ziet na 5mtr mijn blauwe transporter staan en dan weten we dat de finish nabij is.
Met z’n drieën lopen we moe doch zeker voldaan over de tijdsmatten.

Ook bij de finish is een uitgebreide post, voldoende eten en drinken. Echt top geregeld. Binnen in de sporthal zitten we bij te komen met een lekker lokaal bolleke en dan krijg je ook nog een portie pasta aangeboden. Hoe mooi kan het toch zijn, voor 12 euro 3 consumptiebonnen en een maaltijd na afloop. Verder een prima gepijlde trail, mislopen was onze eigen schuld.

Na het eten nog snel even onder de (helaas) koude douche doorgerend en daarna weer op weg naar het hoge noorden. Al met al een topweekend en de zoektocht naar de minder massale trails was prima geslaagd. Hier ga ik komende tijd meer mee doen.

Oh vergeet helemaal te vertellen dat deze trainingstrail ook benut werd om materiaal te testen voor The Wall. Zo liep ik met de Raidlight olmo 12ltr rugzak. Deze rugzak vind ik heerlijk om mee te lopen. Het grote voordeel vind ik dat ik in de bidons sportdrank kan doen en gewoon water in de camelback achterin. Alleen sportdrank of alleen water is mij in verleden minder goed bevallen, de afwisseling vind ik erg fijn.
Carlo en Julia

Carlo Pappot

Julia

Carlo en Julia een friend

Carlo Shoes

Carlo Pappot

Julia

Carlo Pappot

Carlo Pappot

Carlo_Web

Carl Pappot - Trailrunning

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?