Limburgs Zwaarste – Dag 10 TRAIL-10-DAAGSE

Mijn TRAIL-10-DAAGSE zit erop. Op vrijdag was ik slechts 8 uurtjes thuis om vervolgens weer te starten in Zuid-Limburg, dus…. ik heb op zaterdag 2 trails gelopen om toch 10 trails in 10 dagen te lopen. Het was een hele onderneming. Eenmaal thuis op zaterdagavond 19:00u. ging ik even liggen. “Wekken jullie me rond 20:00u.?” vroeg ik aan mijn meiden. En,…. zondagmorgen 8:30 werd ik wakker. Ruim 13 uur geslapen om weer uitgerust te raken. Ach, met veel plezier kijk ik terug naar de afgelopen 10 dagen, waarbij gisteren bij Limburgs Zwaarste voor mij een bijzondere was… 

3:30u. De wekker gaat

Zucht, slechts een paar uur in bed en snel klaarmaken voor een reis van 1 uur richting Heerlen. Met Willem had ik om 5:00u. afgesproken om de eerste 20km voor te lopen. Zo compleet verzorgt Willem zijn runs. De dag ervoor wordt de route compleet uitgezet met pijltjes, lintjes en krijt. En, op de dag zelf, worden alle stukken van de route door de voorlopers nog eens gecontroleerd of het nog klopt. De lopers zelf passeren de linten een uurtje later. Ik was vandaag 1 van de voorlopers. Ik zou de eerste 20km en het stuk van de 100km, tussen 70-90km voorlopen.

Op weg naar Limburg merk ik dat Afro Jack nog live zijn sets draait op Radio 538. Met knallende boxen vervolg ik mijn weg en ja, ik kom zowaar vol energie aan in Heerlen. Zo stil als ik kan zet ik mijn auto naast de vele campers. Vele runners overnachten bij de start en hier gaat dat prima. Ik begroet Annemarie en Willem en ik maak me klaar. Vandaag loop ik met uitsluitend The NorthFace spullen… De blauw met groene Ultra-Trail schoenen zo uit de doos aan de voeten. Verder ook het shirt en de korte broek (voorzien van handige opbergvakjes op de strakkere binnenbroek). Als jas een windstopper (Flight series) van slechts 111 gram, ook knalgroen. Allemaal items die ik ga gebruiken tijdens de UTMB. Met de Raidlight Olmo 12liter gevuld met linten, water, voeding en krijt ben ik klaar. Nog even de hoofdlamp testen en ik krijg de laatste instructies van Willem. Dan om 5:10u. begint mijn solo-run door het donker, op zoek naar pijlen en linten die er niet zijn!

Solo in de nacht

Het eerste stuk loop ik in het pikdonker. Het regent een beetje en na 700 meter ontmoet ik de eerste trailrunner…. “Huh, wat doe jij hier?”, vroeg ik hem. “Ik zoek de start”, was zijn antwoord. Dus, we kruisten elkaars pad, hij verder naar het begin en ik verder naar het einde. Wanneer je linten gaat hangen en pijlen gaat zetten is het lastig om in een ritme te komen. Ik bedoel, tijdens het lopen vind je een flow waardoor je lekker non-stop de route volgt. Het enige ritme wat ik had op dat moment was het ritme van stoppen en doorgaan. Een echte uitdaging, voor alle deelnemers deze Limburgs Zwaarste. Afwisselend parcours en voorzien van stevige onaangekondigde klimmen. Regelmatig liep ik verkeerd, dus weer terug en extra pijlen en linten plaatsen.

Zo helemaal alleen in een ontwakende natuur is echt een aanrader…. Nog nooit gedaan? Gewoon doen! Al wel eens gedaan? Vaker doen… haha, dat dacht ik bij mezelf toen ik een groep van 3 reeën op 20 meter vanuit een open vlakte naar me zag staren.
Het was de bedoeling dat ik eerste lopers van de 100 en 80km zou voorblijven, dus het was voor mij aardig aanpoten met al die onderbrekingen. Bij de 14km kwam ik bij de eerste post. Een lekkere stijle afdaling en onderaan werd je opgewacht. Meteen werd ik verzorgt, tot iemand riep… oh, het is de voorloper…. Ik vroeg wanneer de eerste loper werd verwacht en dat zou over 20 minuten zijn… Goed, snel weer verder dus.

En weer licht

Rond de 18km kon ik de lamp uitzetten. De paden waren mooi en het was heerlijk lopen. De route was onveranderd gebleven en ik hoefde niet bij te pijlen. In een goed ritme rende ik omlaag en omhoog. Met de linten in mijn hand werd ik zowaar gefotografeerd. Ik kwam dichterbij en ik maakte een praatje… “O, je bent niet de eerste loper?’, Haha, klopt…. maar die zal zo voorbijkomen…. Zo rond de 22km werd ik bijgehaald door de eerste deelnemer. Samen liepen we omhoog bij de stijle klim in het bos. “Het gaat heerlijk” riep de hardloper. Een paar 100 meter verderop was de 2e verzorgingspost. “Je zou toch de lopers voorblijven?”, gevolgd door een lach was het eerste wat ik te horen kreeg. Zo, mijn 1e bijdrage zat erop. Ik belde Willem en vroeg waar hij me wilde hebben. “Kan ik ook doorlopen naar het Hijgend Hert?” was mijn vraag… “Ja dat kan, dan pik ik je daar weer op voor de volgende lus….”, vertelde Willem. Zo, heerlijk. Het stuk bij het 3LandenPunt kon ik erbij lopen. Verschillende mannen waren nu de post gepasseerd en na het vullen van mijn rugzak ben ik ontspannen doorgelopen.

In dit stuk van 11km heb ik goed om me heen gekeken. Ik werd bijgehaald door 2 runners die samen deze 100km tocht liepen. Mooi om te zien. Langzaam zie je 2 van de hardlopers door de natuur de paden volgen. Opeens ben je ze kwijt en dan, na je bocht naar links zie je ze in de verte verder lopen. En zo gaat het maar door. Eigenlijk gingen deze kilometers erg soepel. Ineens was daar de parkeerplaats bij het Hijgend Hert. Zo, ik plofte in een stoel. Eigenlijk wilde ik wel doorlopen en ik belde Willem,…. “Je kunt nu 1,5uur rusten, ik kom je ophalen en dan rijden we naar de volgende lus” was het antwoord. Dus,… ik kon de vele bekenden succes wensen met hun vervolg… In een uurtje kwam de ene na de andere ultra-runner aanlopen. Een kort praatje, een stukje vlaai, wat drinken en daar gingen ze weer. Voor de 80 of de 100km…. Wat een afstanden eigenlijk. Ook weer leuk om mee te maken. Mijn lijf vertelde me iets anders. Na deze rustpauze schoten mijn spieren ook in herstelmode… STIJF noem je dat. Met gepaste moeite ging ik naast Willem in de auto zitten. We reden wat en zagen in de verte regelmatig ultra-lopers door de natuur schuifelen. “Straks hier en daar nog een lintje Chris”, vertelde Willem me toen we de plek van de verzorgingspost naderden. “Wouw… zie je die bloesems bij die bomen, daar ga ik straks een foto maken”, zei ik… “Ha ha, dat dacht ik al zei Willem”.

De tweede lus

“Tot straks”, klonk het en Willem reed veder. Daar sta je dan… met benen zo zwaar als lood en een motoriek zonder olie. Met een rugzak vol met linten en met het krijt in het vakje in je broek… Weer opgang komen, dat was de missie in de eerste kilometer… Nadat de spieren weer warm waren ging het weer. Bij deze verzorgingspost kwamen alle afstanden samen. De 60 en de 80km gingen omlaag richting de finish die 11km verderop lag. De 100km liep nog een extra rondje, het rondje wat ik nu aan het lopen was. Ik besefte me dat ik nog nooit zo lang eerste had gelegen in een race. Daar was dan wel een 50 minuten eerdere start en een rit met de auto voor nodig… Maar goed. Eens kijken hoe deze lus eruit ziet. Nou, een mooie maar zware lus…. Geweldige stukken, regelmatig asfalt, maar hele mooie stukken single tracks. Geen verzorgingsposten onderweg, ik was veel te vroeg. Ik heb mijn water kunnen bijvullen bij de voetbalvereniging vlak bij de bier brouwerij. Niks zo vervelend als lopen zonder voeding of water. Ga ik ook niet doen was mijn besluit. Na de foto bij de mooie bloesem-bomen was het lusje bijna rond. Met zo’n 21km een stevige lus en nu was het alleen nog maar teruglopen naar de finish…

Chris_Limburgs_Zwaarste

De TRAIL-10-DAAGSE hebben mij veel gebracht. Veel kilometers, zo’n 210, en vooral weer een betere basis om verder te trainen. Geen last, geen pijntjes of andere vervelende gevolgen van het ineens veel lopen. Ik weet nu wel dat het erg moeilijk combineren is met gewone werkweken. De momenten dat je moe bent maar toch gaat trainen zijn minder, al valt het mee als je eenmaal aan het lopen bent. Maar, ik merk dat het lichaam de vermoeidheid opstapelt. (dat bleek afgelopen nacht). Naast een betere conditie heeft het me ook overtuigd van mijn doorzettingsvermogen. Het zit allemaal goed, gelukkig. Dit zijn zo van die dingen die ik mezelf bedacht bij de laatste kilometers. Altijd fijn om je gestelde doelen te behalen en dit was er weer eentje. De laatste kilometers heb ik samen met een Belg gelopen. Met Cretes Spa nog in zijn benen was het laatste stuk taai. Samen liepen we tot in het laatste bos voor de finish. Hij liep door toen ik boven aan de laatste klim waanzinnige bomen zag, sjezuss wat waren die groot. Ben benieuwd of anderen dat ook is opgevallen. Van daar uit de laatste meters naar de finish. Zonder pijntjes, op wat stijve benen na, lig ik nu dit blog te schrijven. Wat langer dan normaal, maar het was dan ook een mooie afsluiting van de 10 dagen trailrunning daar in het mooie Zuid-Limburg. 1 ding weet ik zeker… in 2015 sta ik zelf aan de start van de 100km, een gepaste uitdaging die ik gewoon een keer wil volbrengen.

Na het douchen bedankt ik Annemarie en Willem voor de mooie dag. Toch weer 64km gelopen, geen certificaat maar als dank een mooie handdoek met mijn naam erop. Met een smile op mijn gezicht terug naar Geldrop,….

Tot de volgende keer,

Chris
chris@trail-running.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account