fbpx

T’is voor Niks – mijn Paas-Marathon

Gisteren mezelf beloofd om vroeg te gaan rennen… en dan gaat de wekker echt om 05:45u. Zucht. En dan gaan de dingen even niet vanzelf… Toch uit bed, iedereen nog op 1 oor en het is nog donker buiten. De spullen liggen klaar en ik neem de tijd om nog wat te eten. Vandaag met 2 liter water, 2 Innerme repen, een banaan en 4 tabletjes druivensuiker op pad. Om 06:45 sta ik op de parkeerplaats van de Coevering en mijn Suunto pakt de route op. Het is licht nu en bij mijn laatste T’is voor Niks marathontraining vertrok ik hier met een hoofdlamp. Bewolkt maar niet koud. Met een korte broek en een windstopper en de sleutel van mijn auto vertrok ik voor de eerste meters. Het is heerlijk zo vroeg vertrekken, niemand op straat en dus zeker niet in de bossen. Ik draai de bewoonde wereld uit, zo over het viaduct over de A67 en heb al gauw het zand van de paden onder mijn NorthFace Ultra Trail schoenen. Wat kan het leven soms toch eenvoudig zijn, en met een luide “Just run” schiet ik zo de eerste single track op. Heerlijk…!

Gewoon lopen

Als ik met de Suunto op GPS loop wordt enkel de route weergegeven met een pijl op een lijntje. Niks geen hardslag, snelheid of andere informatie. Ook wel eens prettig. Het enige wat ik doe is letten op mijn ritme en ontspannen lopen. In het begin moet ik inhouden want anders zal ik de laatste 10km te weinig over hebben. De route heeft vele oude paden met wortels van bomen die aan de oppervlakte liggen. Iedere trailrunner heeft wel eens kennis gemaakt met het ongemak wat een uitstekende boomwortel kan veroorzaken. Een moment onoplettendheid en je kan zomaar gestekt op het pad liggen. Een ree springt ineens op 2 meter rechts van mij weg…. “Goedemorgen!”, was mijn reactie. Ja, zo’n mannetje met een muts in een blauwe jas verwachten ze niet zo vroeg, dus ik heb vandaag een PAAS-Ree gewekt. Opvallend veel buizerds en andere roofvogels in de lucht vandaag. Met regelmaat in de bossen zag ik een grote vogel van de ene boom naar een andere vliegen… “I’m a lucky basterd today”…

Bij 7km even rekken

Door al dat geschoffel, of hoe zeg je dat, gisteren in de tuin zijn zowaar mijn bilspieren stijf…. Weer een bewijs dat in de tuin werken niks voor mij is, haha. Ik besluit wat te rekken en eens goed om me heen te kijken. Geen zon maar stapelwolken. Het is helder en ik kan een eind over de hei kijken. Vandaag zie ik het als een voordeel dat ik de route eerder heb gelopen. Ik weet wat me te wachten staat en kan daar mijn plan op afstemmen. Het is rond 07:30u. en daar weet ik dat er nog ruim 3 uur gelopen moet worden. Ik begin weer te lopen en merk dat het rekken geholpen heeft. Nu even via de schaapskooi over een mooie singletrack richting de hei…

Tot de 30km

De 23m die volgden waren heerlijk. Hoewel ik toch maar 5 uur had geslapen voelde ik me fit en heb ik op de automatische piloot de kilometers een soort van weggetikt. Het ging niet vanzelf maar het koste geen moeite. Op sommige stukken toch even goed opletten, want ook hier is aardig wat bos gerooid waardoor de paden er wel zijn maar op het horloge beter zichtbaar dan in de natuur. De houten stijger lag er goed bij en voor ik er erg in had zat ik zo op de 30km. Ik keek op het horloge en zag dat ik ruim boven de 10km gemiddeld liep. Ik merkte ook dat de Billen-last wat had toegenomen, maar ik kon nog steeds lopen. En trouwens,… op de 30km bij deze marathon zit je dus gewoon 12km verwijderd van de start…. ik kon alleen maar doorlopen.

Aanpassen van mijn looppas

Dus,.. hoe kom ik weer in een ritme wat goed voelt. Iedere lange afstandloper herkend wel dat gevoel van stijve benen. Dit is niet erg, je kunt gewoon doorlopen. Eerlijk is eerlijk, zoals het de eerste 30km ging, ging het de laatste 12km niet. Ik liep nog wel een soort van lekker, maar soms verschijnt er een misstap. Er volgen vlagen van heerlijk ontspannen lopen en geconcentreerd lopen. Achteraf zag ik dat ik ongeveer hetzelfde tempo liep, ook in het laatste gedeelte. Maar, overduidelijk heb ik anders gelopen. Zoals mijn maatje Carlo Pappot het noemt, de zogenaamde ‘Ultra-schuffel’. Het lopen afstemmen op je gevoel van dat moment. Pasjes die goed voelen. In mijn geval werden de passen kleiner en lande ik meer op het midden van de voet. Een prima pas als je door mul zand moet lopen, en daar had ik er enkele kilometers van in dat stuk. Het ritme kwam weer terug en bij de 37km ging ik over een ander viaduct in tegengestelde richting opnieuw de A67 over. Bijna terug, nog even het mooie stuk door de mooie Geldropse bossen.

Dik tevreden

Op dit gedeelte van de route kwam ik weer in de bewoonde wereld. Hoewel het nog vroeg was waren er vele baasjes met honden en enkele MTB-ers. Ik dacht terug aan de afgelopen 4 uur en besefte dat ik alle kilometers in een constant tempo heb gelopen. Geen wandelingen, geen diepe dip-momenten en zowaar het zonnetje de laatste 10km. De 2 liter water bleek genoeg en gek genoeg de banaan, de 2 Innerme reepjes en de 4 druivensuiker tabletjes ook. 8 jaar geleden begonnen met hardlopen/trailrunning en liep ook toen mijn eerste marathon, de kustmarathon. Gevolg, 6 maanden herstel nodig om daarna uberhaupt pijnloos te kunnen hardlopen. Nu, na heel veel avonturen loop ik op paasmorgen een marathon als training. Ik weet het zeker…. Oefening baart kunst, ik ben een soort levend bewijs.

Ik heb toch nog wel even moeten haasten. Eenmaal thuis zat de familie net aan tafel. Het douchen kon dus na het paasontbijt en de pannenkoeken zijn verplaatst naar morgen. Ja, ik ben blij dat ik gegaan ben… Ik ben met pasen nog nooit zo ontspannen geweest….

Tot de volgende keer….

Chris
chris@trail-running.nl

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account