10 uur training in Zuid-Limburg

Een dag met extremen, dat was het. Een dag waarbij mijn sterke wil mijn grootste vriend was. Een dag waarbij zware en mooie momenten elkaar afwisselden. Ook een dag waarbij ik niet te veel nadacht over mijn drukke week met weinig slaap, in de plaats daarvan dacht ik aan al het moois van de trail. En dat was maar goed ook… want het was een pittige training.

Mijn dag begon om 03:30u… wakker worden, spullen pakken en in de auto om naar Zuid-Limburg Epen af te reizen. Toch lastig zo vroeg, maar een simpele “It’s all in the Game” gaf me het “Dit hoort erbij” besef en ik deed mijn ding om uiteindelijk rond 5:30u. aan te komen. In de natte schemering stond ik daar. In mijn 5kg wegende uitrusting, schoenen gestrikt en een Suunto horloge die simpel “PIEP” zei als teken dat ik maar eens moest gaan bewegen. De uitdaging was gestart en ik begon te lopen.

Het eerste wat me opviel was een stijve kuit en de rare warme temperatuur. Het regende dan wel fors, maar ik had het warm. Het blijft stoeien met jasje aan, jasje uit,… aangezien de wind op de heuvels zorgde voor rillingen. De eerste trail in mijn planning was de Nacht trail. In het begin wat asfalt en al snel de leuke single tracks. Een rondje van 12km met pittige heuvels… Al klimmend ging mijn gedachte naar mijn meiden die allemaal in een lekker warm bed lagen. Met een lach vervolgde ik mijn weg… er stond me weer een opmerking van mijn jongste dochter te wachten bij thuiskomst; “Veel mooie natuur gezien pap”, waar ik iedere keer volmondig “JA” op zeg. Op km 7 werd ik wakker. Mijn lijf was nu gewend aan de inspanning en ik moest me inhouden… en dat is een goed teken.

Mentale training

Voor mij blijft (ultra)trailrunning iets bijzonders. Regelmatig kom ik tot de conclusie dat een nuchtere positieve houding me helpt om grote inspanningen te volbrengen. Vandaag dan ook bewust een training zonder afleiding van muziek. De omgeving en ik, dat was het plan. Alleen lopen kan heerlijk zijn, maar…. alleen lopen kan ook verschrikkelijk zijn. Zeker als ik lange afstanden loop kan het erg motiverend werken om samen te lopen. Automatisch wordt je door de ander meegenomen en ook in zware momenten heb je steun. Onbewuste steun of steun na enkele motiverende woorden van de ander. Vandaag niet, vandaag wilde ik kijken of ik mentaal in staat was om mezelf te motiveren. En ja,… de zware momenten zouden komen, dat wist ik vooraf… Voor mij is het belangrijk dat ik mezelf mentaal goed voorbereid op de UTMB. Ik wil terug kunnen pakken op een mind-set die mezelf beweegt om door te gaan. Voor mij werkt de omgeving prima om mezelf weer op te laden, al dan niet met een rustmoment… Maar,… als het pikdonker is, jij en alles nat is en je maag problemen heeft midden in een trail, dan moet je ook door… Ik kies ervoor om hier bewust mee aan de slag te gaan… voor mij werkt dat positief.

Trail Gulpen

Na 12km kwam ik weer terug bij de auto… Achterklep open en bijvullen maar… Ik probeer wat nieuwe voeding, neem een slok cola en vul mijn bidonnen voor bij met sportdrank. Een droog shirt en toch snel weer door. Tussendoor natuurlijk de navigatie instellen van de Suunto, wat eigenlijk goed werkt. Wel heb ik echt last van de slechte weergaven van de route op het display. Met een maximale zoom van 200 meter ben ik een paar keer verkeerd gelopen tijdens de 12km en,…. dat zou de rest van de dag veel vaker voorkomen. Alle trails zijn bekend bij mij, dus besloot ik vandaag alle routes in omgekeerde volgorde te lopen en dat beviel prima, toch weer een ander beeld.

De route van 31km is toch wel een hele mooie. Pittige hoogtemeters met veel afwisselingen. Het blijft lastig die diepe paden met grote losse stenen. Bij een afdaling rond kilometer 30 schoot ik iets te enthousiast naar beneden en schopte ik vol met mijn rechter teen tegen een steen. Ik bleef overeind, maar mijn teennagel werd de dupe van deze actie… Het gevolg was een zeurpijn van 20 minuten, die me deed beseffen dan dit de zoveelste blauwe nagel zou worden. Dus,… 10 kilometer verderop… andere setting, zelfde soort pad,… maar nu mijn linker-grote-teennagel… Weer een steen, weer 20 minuten… etc. “Goed bezig Chris”,… “Nog 8 tenen te gaan…” In het laatste stuk naar de auto heb ik wat moeten doorbijten, maar,… uiteindelijk deed de natuurlijk endorfine zijn werk en zakte de pijn weg.

Trail 3Landenpunt

Dus,… bij aankomst bij de auto regende het pijpenstelen. Snel een droog shirt aan, wat eten en even bijkomen. Ik merkte dat ik moe was en dat de omgeving nou niet erg uitnodigde om door te gaan. Wel wist ik dat de Trail 3Landenpunt een geweldige route was. Met 44km in de benen zat ik daar in de auto…. “Gadverdamme… welke idioot gaat nu voor zijn lol naar buiten?” Haha, “Dat is dan deze idioot!” En ik sloeg het autoportier achter me dicht. Ik keek op mijn Suunto om de route te selecteren en ik zie dat de accu nog maar 40% over heeft… Dat zal toch niet… Nou ken ik de omgeving best aardig, maar zonder navigatie heb ik toch een dingetje…. Goed, voor latere zorg… Op naar de volgende 28km.

Ik merk dat de hoogtemeters in Zuid-Limburg me veel energie kosten. Ik heb goed gedoseerd, maar daar waar de eerste 1.000 D+ meters vanzelf gingen moest ik me hier extra inzetten. Het weer werd beter en de zon ging regelmatig schijnen. Dat gaf me weer een hele andere kijk op de omgeving… En wat voor omgeving. De kilometers gingen voorbij en dan is het haast onmogelijk op te schrijven wat je allemaal tegenkomt…. Het geweldige van deze trails zijn de vele weilanden die je doorkruist met de koeien grazend om je heen,… je komt eigenlijk op bezoek. Verder doorkruis je open velden waarbij het gras tot aan je heup komt. Af en toe een onprettige afwisseling van een onkruid prikkel plant of een diepere kuil waar je tot je enkels in de natte drab staat. En, het was een heuse vlinder-dag, ik heb er werkelijk honderden gezien. Dan de prachtige vergezichten bovenaan de heuvels, het Geuldal en de eindeloze paden langs beekjes en dwars over de heuvelruggen. Voor mijn gevoel heb ik honderden draaihekjes horen piepen als ik er doorheen ging. Dit zijn zo van die herinneringen die me bij blijven en waarvoor ik terug wil naar zo’n trail. Maar, dan zijn er ook van die momenten die je niet wilt herinneren na afloop…

Zweverig

Op zo’n 3 kilometer voor het 3Landenpunt werd het licht in mijn hoofd. In mijn geval zoiets als, je wil rechtdoor lopen en je merkt dat je lijf traag reageert en zelfs het pad niet zo nauw neemt. Oeps… opletten geblazen dus. Ik vervolg mijn weg, maar even aan de wandel… Automatisch check ik alle mogelijkheden, wat is de oorzaak… De voeding is ok, ik drink genoeg, het tempo is goed…. Dan blijft er maar 1 reden over… Vermoeidheid… Hmmm,.. dat kan kloppen. In het bos, bij de laatste echte klim richting het 3Landenpunt ga ik zitten. Richting de 60km zie ik op mijn Suunto. Even een test Chris. Ik kijk naar de grote boom voor me, sluit mijn ogen, wacht een paar seconden en kijk opnieuw naar de boom. Goed, ik kijk dus scheel van vermoeidheid want de eerste seconden zie ik 2 bomen. Ik moet lachen maar ik besef dat ik wel even extra moet opletten de komende kilometers. Dan maar een korte termijn planning. Nog 3km en ik sta bij het 3Landenpunt, daar kan ik Cola kopen. Meer was het niet, dat plan van mij. Ik pakte mijn spullen, deed de 5kg Rugzak weer om en vervolgde mijn klim in een rustig tempo. Bovenaan de klim probeerde ik hard te lopen…. slecht idee… nog even wandelen. Ik liep regelrecht naar de horeca en bestelde 0,5liter cola. Geen puf om een foto te maken ik wilde alleen maar even zitten.

Dus uiteindelijk waren dat 10 waardevolle minuten. Ik begon weer te wandelen en at ondertussen nog een reep en voor ik het wist liep ik in een lekker tempo weer op de paden. Haha, wat een beetje cola niet kan doen! Ik was blij met deze ommekeer al wist ik dat dit maar tijdelijk zou zijn.

Ondertussen was ik ruim 9 uur onderweg en kwam het einde van de 3Landen Trail in zicht. Nog een kilometer of 8 en dan op een enkele klim na voornamelijk omlaag… Mijn lijf voelde goed, geen problemen meer gehad met mijn kuit die erg stijf was de eerste 30km, geen (erge) last van mijn grote tenen… Ik liep daar over geweldige paden en kwam oog in oog met wat ooit een single track was. Ik herkende de plek, tijdens het uitzetten van de XTrails route hadden we dit stukje extra ingebouwd. Er was toen net gemaaid en we lieten de deelnemers een zware bijna onmogelijke route lopen. Ik was blij te zien dat de natuur haar werk weer gedaan had en het hele pad opgeborgen had met veel onkruid en bramenstruiken. Ach, het was toch al een gekke dag en dus ik liep door. Nou, op een zeker moment zat ik letterlijk vast en kon ik niet meer voor of achteruit. Helemaal gevangen tussen de bramentakken en onkruid zo hoog als mijn hoofd. Natuurlijk hoor je dan van alles om je heen ritselen… haha, … en nu? Ik kroop over de grond en ontweek de vervelende scherpe bramentakken en uiteindelijk met vele krassen op zowel benen als armen was ik eruit. Nog een zware klim omhoog en daar was het pad weer, waar ik kon hardlopen. En dat deed ik, vol gas omlaag richting Epen…

Ik zat nu op 68km en in een lekker tempo liep ik over de paden… En dan, opeens kwam het zweverige gevoel in mijn hoofd terug… Oeps,… weer even rustig aan dan maar. Op dat moment scheen de zon lekker en ik liep bovenlangs de laatste heuvel. Nog 1 afdaling om weer bij de auto te komen. Wel bijzonder,… op het stijle pad omlaag, gingen vele MTB-ers omhoog… In een lekker daal-tempo ontweek ik wat MTB-ers en opeens hoorde ik ‘He Chris, wat doe jij hier?” Haha, ja… daar kwam ik Paula en Mirjam tegen… Ze deden mee aan de Bear Trophy… En, even later… Paul en Martine… We maakten een praatje en daar gingen de bikkels… omhoog met de MTB. Weer iets verderop kwam ik Nadine en Renate tegen… de MTB al tillend over het fijne draaihekje… Toch leuk nog even wat bekenden tegen te komen….

Trailrunning in Zuid-Limburg

Eenmaal bij de auto keek ik op mijn horloge. Ruim 10 uur aan het lopen, een accu op 8% en 72km gelopen. Emiel van “Camping Het Bovenste Bos” kwam aangelopen en vroeg of ik zin had in koffie… “Een prima idee”, zei ik tegen hem. Ik besloot mijn training hierbij te laten. Aangezien mijn horloge me niet kon begeleiden bij Trail Slenaken zou ik verdwaald raken en het zweverige gevoel in mijn hoofd dat steeds terug kwam vertelde me dat ik een soort van uitgeput was.

Na de koffie, op de terugweg in de auto was ik een tevreden mens. Ik ben er nog niet, maar in deze hectische weken, met weinig slaap 10 uur trailrunnen, met 1635 D+ en 1647 D- hoogtemeters over een afstand van 72km lopen stelt me gerust. Ik ben goed op weg voor de monstertocht eind augustus in Chamonix. Over een paar weken 14 dagen trainen in Kaprun gaat me zeker helpen weer verder te komen. En,… ik was op tijd thuis voor de kwartfinale van het Nederlands Elftal… Al viel ik bijna in slaap!!!!

Tot de volgende keer,

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account