fbpx

Carlo Pappot: The Wall ultra run.

Paar jaar geleden hoorde ik van Esther Devilee over een loop die ze in Engeland wou gaan doen. Het was een ultra van 69 mile, pakweg 111km. De route volgt grootdeels de muur van Hadrianus (Hadrians Wall) een of  oude Romeinse gast.  Door omstandigheden heeft ze die toen niet gelopen, het idee bleef me wel altijd bij.  Vorig jaar kreeg ik op FB een bericht van Robert Jan met de link naar The Wall. Toen wist ik dat ik het gewoon moest gaan doen. Heb er twee hele dagen over nagedacht en toch maar ingeschreven.

Carlo Pappot - The Wall Route Kaart

Het is een tocht die je op verschillende manieren kan doen. Als eendaagse (expert) of als tweedaagse (challanger).  Ook kan je hem in teamverband doen (relay). Tweedaagse was voor mij geen optie omdat ik wat promofilmpjes had gezien waar het bier rijkelijk vloeide ’s avonds. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik daar vrolijk aan mee zou doen en waardoor de zondag dus een erg zware dag zou worden.  Dan maar een (hele) lange dag op de benen.

Omdat het planningstechnisch niet haalbaar was voor Robert Jan zou hij het niet gaan redden, dus het werd een eenmansoperatie. Ach op zich heb ik daar geen moeite mee je moet tenslotte ook zelf lopen en m’n mondje heb ik bij me dus ik red me wel.

Na inschrijving dus eigenlijk voor het eerst beetje serieus met schema’s gaan trainen omdat mijns insziens dat wel noodzakelijk zou zijn voor zo’n tocht. Gedurende de wintermaanden dus voldoende kilometers gemaakt, ook wat heuveltraining op het viaduct bij de A2 ter hoogte van Vinkeveen. Ja je moet wat als je in een polder woont.

Begin van het jaar van schoenen gewisseld en daar een 65km trail op gedaan in Belgie. Liepen prima maar na twee weken zat mijn kuit helemaal vast. Kneiterhard was hij. Gelukkig kon ik bij Julia afspraak maken voor een fysio behandeling. Dat werd al snel een dry needle behandeling. De spanning voelde ik zo wegglijden tijdens deze sessie. Voorzichtig ben ik weer gaan opbouwen en kreeg zodoende weer vertrouwen dat het zou moeten kunnen. Inmiddels ook veel berichten geplaatst op FB wat als een soort stok achter de deur werkte voor mij.

Een oud Wall deelnemer had inmiddels ook een groep aangemaakt waardoor we elkaar nog gekker maakten dan we al waren/zijn. Erg leuk om tijdens de voorbereiding al wat inside information te krijgen.

Vrijdag de 20e was de vertrekdag, vliegen naar Newcastle en dan met de trein naar Carlisle. Bij inschrijving had ik al meteen een slaapplek in het kasteel geboekt dat leek me wel zo handig. Kwam vrij vroeg aan dus kon nog een mooie plek uitzoeken op de slaapzaal. Overdag beetje op binnenplaats rondhangen en ouwehoeren met andere deelnemers. Je merkt toch wel dat de meeste behoorlijk gespannen zijn. Voor veel deelnemers was dit zelfs hun eerste ultra.  ’s Avonds lekker gegeten in de stad en afsluiten met twee heerlijke pints of Guinness.

De zaterdagmorgen hoefde je geen wekker te zetten, als vanzelf werd de zaal rond 5 uur wakker. De meeste van onze zaal waren van de expert groep met start om 7 uur, de challangers zouden om 8 uur starten.

Start Carlo Pappot - The Wall - Trailrunning

Starten, ja dat is altijd een ding 😉

Vaak start ik te snel wat ik uiteraard op het einde moet bekopen. Was me dus zeer bewust om rustig te starten. Keek dus overdreven vaak op mijn Suunto wat het tempo was. Damn weer veel te hard, gas eraf Pappot anders ga je kapot straks.

Op gegeven moment kwam ik een tempo wat me wel goed leek. Niet meer op klokkie kijken maar gewoon lopen en genieten. De route was opgedeeld in 5 stages. Eerste blok was 15mile. Dit was een redelijk saai stuk omdat het bijna geheel verhard was. Organisatie vertelde me achteraf dat het ook niet anders kon. Eerst pitstop dus op zo’n 24km. Bij aankomst je chip laten scannen, drinken bijvullen en niet te lang blijven hangen. Tweede stuk was 17mile naar het overnachtingspunt voor de challangers. Vanwege de oplopende temperatuur was dit al een pittige stage. Bij deze post waren onze drop bags afgeleverd. Dus hier schone sokken aan, fris shirt en buff. Beetje caffeine naar binnen gooien dmv 3 blikjes redbull. Drink ik nooit dat spul maar het ging er in als een speer. Had ik ook wel nodig omdat meteen na ongeveer 1mile vanaf deze post de zwaarste beklimming kwam. Dit was echt een killer voor een niet klimmer als ik. Al denk ik eerlijk gezegd dat er weinig zullen zijn die deze heuvel opgerend zijn.

Carlo Pappot - The Wall 2

Eenmaal boven zou het doorgaans heuvelafwaarts gaan richting de kust. Zelf had ik voorgenomen een RWR ratio van 25minuten 5minuten zou hanteren vanaf deze post. Dat ging op zich redelijk goed en voor mij prima vol te houden.

Carlo Pappot - The Wall Stones

Deze etappe was hoofdzakelijk onverhard en als trailliefhebber dus mooi om te doen. Verder maak ik onderweg van de mooiste vergezichten veel foto’s, je komt er maar een keer toch??

Carlo Pappot - The Wall 3

Voor de derde pitstop neem ik mezelf voor om daar een zweethemd onder m’n shirt aan te gaan doen. Wil gewoon het vocht van mijn lijf afvoeren en niet steeds een natte lap tegen me aan hebben. Ook daalt de temperatuur al wat en weet je dat de avond nog koeler zal gaan worden. De vierde stage was wederom 17mile en dat was er eentje die best pittig was ook hier veel trailstukken, mooi maar ook zwaar. Omdat mijn suunto op autostop stond was de totaaltijd niet zuiver, had geen idee hoe laat het inmiddels was.

Carlo Pappot - The Wall Omgeving 2

Carlo Pappot - The Wall Omgeving 3

De vierde was er een met veel wandelstukken. Dan loop je weer met paar andere mee en praat je hier wat en praat je daar wat, kortom veel wisselende contacten onderweg. Vanwege deze contacten heb ik geen moment met m’n iPod gelopen, vond het veel te leuk om met andere lopers te kletsen.

Carlo Pappot - The Wall Omgeving 1

Vanaf de vierde pitstop waren we verplicht de hoofdlampen op te zetten omdat het inmiddels al donker was geworden. Tijdens deze stop heb ik tegen mijn gewoonte in koffie gedronken met veel suiker. Koffie drink ik graag maar niet voor of tijdens lopen omdat het er op een of andere manier altijd weer uit moet. Maar gedachten was dat de caffeine ook hier zijn werk zou moeten doen. Kort na vertrek kom ik een dame uit Noorwegen tegen. Zij loopt hem voor de tweede keer en is op weg naar een verbetering van haar tijd. Het beste is er bij ons beide wel af natuurlijk maar we besluiten om toch samen verder te gaan om elkaar te kunnen steunen. Daarbij was ik erg blij dat zij een enorme bouwlamp op haar hoofd had zodat mijn bijna lege hoofdlamp uit kon.

Dit stuk is slechts een kilometer of 12 maar het waren de 12 zwaarste en langste die ik ooit liep. Vooraf had ik dus 69mile omgerekend naar 110/111km. Echter tijdens de vierde stage kwam ik met wat rekenwerk uit op 116km. Pffff dat is een mentale tik waar je snel overheen moet stappen. De laatste miles lopen we langs de rivier de Tyne. Ondertussen hebben we toch nog wat andere lopers/wandelaars ingehaald en dat gaf ons wel vertrouwen. De finish zou aan de overkant van de Millenium bridge zijn. Deze brug is ’s avonds mooi verlicht dus goed te zien, denk je. Helaas, de rivier zit vol met kronkels en bochten waardoor je de brug pas op het laatste kan zien. Op circa 1 mile voor de brug roept ze me toe dat ik vooral door moet blijven gaan maar dat zij zelf gaat wandelen. Voor me loopt nog iemand anders die ineens weer de vaart erin zet, probeer het nog wel maar ik kan hem niet inhalen.

Brug over en onder de boog door finishen. Prachtig moment, nooit verder gelopen dan pakweg 65km en dan nu 116km in de benen. Na de finish wordt er een foto gemaakt met je eindtijd. Ik zie daar op scherm staan 17:08:56. Dus ik vraag nog voor zekerheid is dat mijn tijd. Vooraf had ik ingezet op 18 tot 20 uur waardoor ik blij verrast was met deze eindtijd.

Carlo Pappot - The Wall Finish

De ontvangst was in een marine basis. Heerlijke warme maaltijden, massage en douches. Prima geregeld. Omdat ik net over twaalf uur binnen kwam moest ik natuurlijk wel wat uren overbruggen voordat ik zondag zou terugvliegen. Al snel zag ik overal in het gebouw mensen op matjes liggen te maffen dus dat was geregeld. Prima dat ze dat gewoon goed vonden.  ’s Morgens vroeg eruit en op tijd naar vliegveld. Bij vertrek van de basis kwamen de laatste lopers nog binnen, rond de 24 uur zijn die mannen/vrouwen onderweg geweest.

Carlo Pappot - The Wall Finish 2

Op luchthaven eerdere vlucht kunnen regelen zodat ik weer lekker naar huis kon.
Al met al een top weekend gehad. Het is geen trail maar een ultra. Totaal 1100+ en 1067- meters op een afstand van 116km. Voor trail zit er natuurlijk te veel asfalt in maar omdat de afstand al zwaar genoeg is vond ik het prima zo. Uiteindelijk plaats 240 van de 389 finishers in de expert klasse. Daarbij is er nog een groep van 50 personen uitgestapt.

Carlo Pappot - The Wall Finish 3

Zoals gezegd geen trailrun maar een ultra run. En het was zeker de moeite waard omdat het een mooie omgeving is waar je doorheen loopt en wat me ook bij zal blijven is het enthousiasme van de deelnemers. Bijna iedereen die je passeert of jou passeert heeft wel tijd en fatsoen voor een begroeting en/of praatje.

Achteraf waren er veel mensen die klachten hadden over het aanbod van eten en drinken op de posten. Vond ik opzich wel wat vreemd omdat je met zo’n run toch niet te veel van anderen afhankelijk wilt zijn, ik had genoeg gelletjes en reepjes mee om nog wel keer terug te lopen. Enige minpuntje was het ontbreken van cola op de posten. Gelukkig loop je veel door kleine dorpjes waar je altijd wel een pub, B&B of theehuis vindt waar je dan colaatje kan kopen.

Carlo Pappot - The Wall Route

Conclusie, erg leuke ervaring om keer een echte lange ultra te lopen in een mooi landschap. Deze ervaring heeft mij zelfs na paar dagen beetje het idee gegeven dat ooit een 100 miler ook mogelijk moet zijn. Waarschijnlijk ook aan de overkant van het kanaal.

Sportieve groeten van een zeer tevreden loper

Carlo Pappot

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?