Dag 3: Trailrunning in Kaprun

Zo gaat dat op vakantie… gezellig de avond door zo de nacht in… en dan kun je niet slapen want de wekker gaat om 6:00u. en ik ben op zo’n moment erg onrustig. Maar,.. enkele uren later ging de wekker… Een nieuw avontuur over de paden rond Kaprun was begonnen. Ik keek direct naar buiten en het was droog. Een half uurtje had ik nodig om de deur achter me dicht te doen. Daar stond ik dan, op vakantie om 06:30u., met 4,5kg op mijn rug en wat brood en een banaan in mijn handen… ‘Mafkees’, dacht ik bij mezelf. Maar goed, ik ben wie ik ben en ik had er erg veel zin in…

Route 723

Het was even zoeken naar het begin van de route… Natuurlijk liep ik op gevoel verkeerd maar het duurde niet lang of de gele bordjes wezen me de weg. Vanuit Kaprun begon de klim en die stopte niet, de Gleiwitche Hutte was slechts een tussenstop. Met ongeveer 1300 D+ Hoogtemeters in de benen plof ik neer op de buitenbank van de Hut. het is 11:30u. en ik zit naast een local. Een oude man, al aan het bier en met de kleren nog viezer dan zijn schoenen. We lachen wat en ik vraag of ik mijn weg veilig kan vervolgen. Hij haalt zijn schouders op en kijk wat naar de wolken. “Vielleicht”, zegt hij dan. Hij komt van dezelfde kant en gaat ook weer de route terug, dus hij weet het niet en wil het niet weten… Het meisje van de Hut brengt me een nieuwe variant van oploskoffie.. Nog nooit in mijn leven heb ik zo’n sterke bak gedronken. Ik vraag aan het meisje waarom er zo weinig mensen op de paden zijn. Ze vertelt dat het vroeg is en dat de weersverwachtingen onvoorspelbaar zijn. Ook zij kan me niet vertellen of het veilig is verderop… dus ik besluit mijn koffie subtiel weg te gooien en mijn trail te vervolgen. Marc van Dijk stuurde me nog een bericht dat ik moest oppassen bij dat punt,… 30 minuten later begreep ik hem volledig.
Gleiwitzer Hutte - Kaprun Trailrunning

Geen grappen…

Dus,… ik vervolgde mijn trail en kreeg meteen weer klimmeters voor mijn kiezen. Ik passeerde regelmatig besneeuwde stukken en de paden werden moeilijker te belopen. Ik kijk naar een bergkam en ik zie zowaar mensen bewegen… Langzaam omhoog, over de punt van de kam. Ik denk, goh,…. bergbeklimmers… Weer 5 minuten later moet ik een stuk bevroren sneeuw oversteken… Ik zie voetstappen… ‘Het zou toch niet,…’. Jawel,… ik zal ook de kam over moeten. Ik doe mijn Racevest af en wil mijn Leki Poles kleiner maken om op te bergen. Damn,… 1 van de poles zit muurvast. Niet veel later heb ik het Racevest weer om, met als een grote antenne de muurvaste pole boven mijn hoofd uitstekend. ‘Voorzichtig Chris’, zeg ik hardop tegen mezelf,… “dit is nieuw”. Ik begin over de bevroren sneeuw te lopen, tenminste… Ik schop met de punt van mijn trailschoen mezelf vast in de harde sneeuw, anders glij ik direct naar beneden. Dit doe ik een paar honderd keer en dat brengt me op 80 meter van het punt waar de klim richting de kam begint. Op dit punt is de sneeuw nog harder bevroren en mijn NorthFace Ultra Trail schoenen hebben nu eenmaal een redelijk zachte neus. Ik draai me om en zie dat ik vanaf dit punt zo’n 300 meter omlaag kan geleiden… Hier heb ik een moment van verbijstering. “Dit zijn GEEN GRAPPEN”.
Kaprun dag 3 - TrailrunningKaprun dag 3 - Trailrunning 2
Ik zeg hardop tegen mezelf; “Ik ga terug”, en terwijl ik dit zeg besef ik dat dat nog niet eenvoudig is… Godsamme… dit is echt lastig. Ik concentreer me en voel de Pole-antenne de rotsen boven me raken… Zucht.. De gedachte dat 1 foutje een grote glijpartij kan betekenen voelt niet goed. Ik begin weer te schoppen in de bestaande voetsporen van mijn heenweg. Het duurt niet lang of ik heb het ergste gehad… Nog even terug klauteren over de rotsen, de laatste sneeuwpartij en… ik plof neer in het gras… “Het moet wel leuk blijven Chris…”… Ik pak mijn Poles en begin weer in tegengestelde richting te lopen, terug naar de hut. Ik gebruik die tijd om onder het lopen na te denken… Ik neem daar een besluit… Nooit meer alleen op een trail als deze… en misschien moet ik dan wel zeggen een trail ver boven de boomgrens. Met de Gleiwitche Hutte weer in zicht besluit ik de route 724 te gaan lopen… weer richting de vallei…. richting de boomgrens,..

Hatsaflats

Ik loop de Gleiwitche Hutte binnen en leg de kaart op tafel… De dame vroeg of ik de groep voor mijn nog ben tegengekomen,… met de hond… HUH,… die zijn doorgegaan over de kam, vertelde ik,… ik zag die groep (bergbeklimmers) klauteren. Ongelofelijk.. het leven zit vol verrassingen. De dame vertelt me dat ik eerst nog een flinke klim krijg tot aan 2800 meter hoogte en daarna gaat het tot aan het dal omlaag… geweldig.. Nou,.. het klimmen in dit gedeelte van de bergen is best tricky… Smalle stijle paden, waarbij het lastig is om je poles te gebruiken. Maar,… ondertussen ben ik wel wat gewend en de klim van een paar honderd meter is snel achter de rug.. Direct na de top begin ik aan een zig-zag op een stijle helling die al snel gevuld wordt met lang gras. Het lijkt wel of hier weinig mensen langskomen want het pad kun je niet eens zien door de begroeiing. Het duurt niet lang of ik kom in de buurt van de boomgrens… en toen werd het geweldig. Ik kon weer rennen… Alleen maar single-tracks en een enorme afwisseling van natuur. In mijn afdaling maakte het lange gras al snel plaatst voor de naaldbomen… en die maakte snel plaats voor andere bomen en begroeiing. De watervallen lieten zich weer horen en de zon kwam weer tevoorschijn. Ja,… dit zijn toch wel de momenten waar ik ECHT van kan genieten.
Chris van Beem - Trailrunning in Kaprun
En daar ging ik, HATSEFLATS… in volle vaart naar beneden. Het mooie van bergtrails zijn de lange afdalingen, tenminste dat vind ik. Omhoog hoort erbij, maar die vind ik minder leuk dan in volle vaart door de natuur omlaag denderen. In mijn enthousiasme schiet ik vele foto’s… bij terugkomst blijkt dat ik tijdens de trail van vandaag meer dan 200 foto’s heb gemaakt. Dat zegt zeker iets over de schoonheid van de bergen rond Kaprun…

Gear en voeding

Ik moet zeggen dat mijn keuzes van Gear voor deze trail goed waren… Het Racevest (de Olmo Ultra Trail 12l) was perfect voor deze SOLO-Trail. Geen last van het gewicht en alle spullen goed op zijn plaats. Poles, voeding, fototoestel en de iPhone in de Optrix prima binnen handbereik… En dan de voeding van Go2, een schot in de roos. Een keer smakelijke voeding, natuurlijk en gevarieerd. De kleding van Salomon, gewoon top en ook mijn schoenen was een goede keus. Naast de repen en Gelletjes van Go2 heb ik standaard wanneer ik selfsupporting op pad ga ook Zoutstaafjes, krenten, bananen en druivensuiker bij me… Deze afwisselende samenstelling heeft mijn maag gezond gehouden, geen opgeblazen gevoel wat er uit moest onderweg… wat bij verkeerde voeding bij mij vaak het geval is…

De laatste berg van vandaag

Ik besluit in het dal via route 29 richting de Maiskogel Alm te klimmen… Een keuze waarbij ik me halverwege afvroeg waarom ik die gemaakt had. Gewoon weer 600 meter, met zeer stijle stukken, omhoog. In de bergen lopen veel koeien, en die hebben drinkbakken die automatisch gevuld worden door bergwater… Met de zon aan de hemel heb ik 4 bakken gebruikt, lekker die verkoeling… In een lekker tempo ben ik boven gekomen… Ik bestelde een grote cola maar wilde snel door. Ik vulde mijn bidon met het halve glas en begon heerlijk aan de laatste afdaling van 6km. Dit pad kende ik van 2 dagen geleden. Vlak voor aankomst nog een knal met een cola-douche… de koolzuur van de cola was teveel geschud en de bidon klapte open…

Moe maar voldaan

Bij het schrijven van dit blog voel ik me prima. Geen pijntjes, wel een beetje moe. Ik zie dat mijn Suunto start op 400 hoogtemeters, terwijl Kaprun op 800 meter ligt. Die ga ik maar eens goed instellen. Morgen maar eens ontspannen en een nieuw plan maken.

Tot de volgende keer,…

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

NOTE:
Ga voor de foto’s naar mijn Facebook-pagina

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account