fbpx

Barend L. Van Drooge: 100km ultra-trail van Barcelona

100 kilometer rennen tussen bergen en de zee tijdens de ultra trail van Barcelona (Spanje)

Afgelopen zaterdag 26 april 2014 waren er verschillende trail-run-wedstrijden georganiseerd in het natuur park van Garraf, net even ten zuiden van Barcelona. Al ruim een half jaar van te voren had ik me laten overhalen door een vriend van mij, Rami, om mee te doen aan de langste afstand, de ultra-trail van 100 km, waarbij in totaal 4.500 meter geklommen en afgedaald moest worden. Het parcour ging voornamelijk over smalle padjes en overharde wegen door een onherbergzaam landschap aan de Middellandse zee.

Trainen dus, want, ook al ren ik al een paar jaar regelmatig rond over allerlei bergpaden; de afstanden waren voor mij tot nu toe nooit langer dan 35 kilometer achteréén. Rami liet zich begeleiden door een heuse trainer, en in zekere zin keek ik een beetje af, om vevolgens een vergelijkbaar trainingsschema aan te nemen. Op die manier werden er heel wat kilometer afgelegd; meestal op vroege ochtenden, om snel weer bij de familie te kunnen zijn. Ook werden bijna alle lunchpauzes achter de computer op het werk genuttigd, om een uurtje per dag in de heuvels rond Barcelona te kunnen rennen. Ah, in Barcelona woon en werk ik trouwens, en verder vertoeven we regelmatig in de Catalaanse Pyreneeën.

Om het samen te vatten; de laatste drie maanden rende ik 700 km bij elkaar en heb ik 32.000 meter hoogteverschil overbrugd door regen, zon, en sneeuw. De trainingen zijn noodzakelijk om het lichaam en de geest voor te bereiden op een ultra-trail. Omdat deze trails zich afspelen op meestal bergachting terein, is het aan te raden daar ook te trainen. Geen probleem, in tegendeel zelf. Ik ben gek op het berglandschap en hou vreselijk veel van klimmen. Het “alleen-zijn” in de bossen en bergen ervaar ik nooit als eenzaamheid. Vooral bij het klimmen voel ik mijn lichaam; de ademhaling, de hartslagen, de spieren die zich spannen bij de looppassen. Als ik het juiste ritme te pakken krijg, word ik als het ware één met mijn omgeving.

Afdalen is andere koek. Niet dat dat minder gaat, maar daar moet je oppassen. Alles valt, en soms valt het mee. Tot nu toe heeft het vallen me alleen nog maar een gebroken knie opgeleverd toen ik met 11 jaar verkeerd uit een boom viel… en pas na 1 ½ jaar weer een beetje kon rennen en nog steeds een dunner linker bovenbeen heb. Hoe het verder kan, dat ik 30 jaar later, nog lekker kan rennen in de bergen en geen last heb van die knie weet ik niet. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de lichtgebogen houding van benen bij het klimmen en afdalen van de berghellingen, en ook met de onverharde en onregelmatige ondergrond. Ik ren met name op mijn voor- en midden voeten waarbij het contact met de ondergrond meer door de voeten en achillespezen wordt opgevangen, dan waneer ik op mijn hakken zou landen.

De dagen voor de ultra-trail van Barcelona zijn rustig. Donderdag nog 10 km en daarna energie en vocht opslaan. Veel drinken en goed eten. Alle reserves moeten vol zitten op de dag van de ultra-trail. Veel informatie omtrent trailrunning en voeding heb ik trouwens verkregen door het boek Eat & Run van Scott Jurek te lezen; de ultra-runner die bewezen heeft dat je als vegetarier de beste ultra-trailrunner kunt zijn. Veel pastas, groentes, fruit en peulvruchten. Ik ben geen vegetarier, maar vlees is niet het belangrijkste deel van mijn maaltijd. Voor de wedstrijd zelf had ik enrergierepen, gels en zout gekocht, en deze zo verdeelt in mijn kleine rugzak dat ik er zeker van ben dat tijdens de wedstrijd elk uur in ieder geval 200 kilocaloriën binnen krijg, plus ¾ liter water. Dit het eerste deel van de truck…het tweede deel is het ritme van de wedstrijd. Elke renner heeft zijn ritme, en het mooie van de ultra-trails is, is dat je niet gek hoeft laten te maken door een andere renner…er zijn heel veel kilometers. Maar wie te snel vertrekt, komt zich zelf halverwege tegen. Mijn doel was om de afdalingen, vlakke stukkken en flauwe beklimmingen met mijn lichte looppasje van zo’n 170 passen per minuut af te leggen. Steilere hellingen zou ik lopend beklimmen. Het bepalen van een geschatte eindtijd is niet zo éénvoudig als die van voorbeeld marathons op vlak terein. Bij trailrunnen is elk parcours weer anders. Desalniettemin kan een schatting gemaakt worden voor tijdsduren, op basis van de afstand en beklimmingen in het circuit. Vermenigvuldig deze twee variabelen met elkaar en deel dit door 1000, zo krijg je de zogenaamde “moeilijkheids-coëfficient”, welke gerelateerd is aan de tijd die nodig is om het circuit af te leggen. De verschillende routes die ik en Rami gerend hadden, en waarvan de 83 km met 5.000 m hoogteverschil van Rai de moeilijkste was, werden gebruikt om tussentijden voor de verschillende controles te schatten…om zo uit te komen op een eindtijd van zo’n 12 ½ uur. Geen van beiden wisten of dit zin had, maar ik klampte me er op vast.

Ingrid, de vrouw met wie ik getrouwd ben, en Bernat en Isaac, de kinderen waarvan we de ouders zijn, sliepen nog bij opa en oma op de camping aan het strand, toen ik half zes ‘s ochtends Rami begroette in het dorpje Begues. Om zeven uur zouden we samen met 140 andere renners aan de wedstrijd beginnen. We gaven onze tas af waarin eten en kleren zaten die we misschien nodig zouden kunnen hebben als we na 70 km weer door dit dorpje kwamen om daarna de laatste 30 km af te leggen. De tijd ging snel om en na het checken van de rugzakken op verplicht materiaal, zoals een mobieltje, een hoofdlamp en een liter water, stonden we met z’n allen klaar om te vertrekken. Een klein groepje met bekende renners had zich bij de startlijn opgesteld. Zij gingen na de start al gelijk op kop. De eerste kilometers gingen over brede paden en iedere renner pakte zonder problemen zijn eigen ritme en zijn plek. Rami en ik renden samen in lichte looppas met genoeg momenten om van het schitterende landschap te kunnen genieten met een zon die al scheen boven de Middellandse zee. Wat een geluk hier te kunnen rennen. De paden werden smaller en de ondergrond ruwer; losliggend puin, en scherpe steenranden van het Karst-gesteente maakte er een technische wedstrijd van, maar we liepen op schema. De afdaling richting het strand van Garraf gaf hele mooie vergezichten over de kliffen en het blauw heldere water van d zee. Na 3 ½ kwamen we aan op het strand (33 km), waar we begroet werden door opa en oma, Ingrid en de jongens in hun zwembroek. Even bij tanken en verder.
Barend van Drooge - 100km Ultra Trail Barcelona

Foto: Ik (links) en Rami ‘en route’ bij de ultra-trail van Barcelona (foto: UTBCN)

De volgende controle (46 km) was ook op aan de kust, maar dan bij een klein kerkje op een klif boven de golfen. Eten, drinken en ik werd zelfs even gemasseerd. Ik voelde me heel goed, maar Rami begon te klagen over een blaar die op zijn hiel op kwam zetten. Waarschijnlijk had hij zijn nieuwe schoenen niet lang genoeg ingelopen. Gedurende de volgende 10 km kwamen er meer open blaren en op 55 km kreeg hij last van kramp in zijn bovenbeen. Het ging niet meer. Er waren nog 3 km tot de volgende controle, en ik bood aan bij hem te blijven. Maar dat wilde hij niet. Ik moest rennen van hem en hij zou het lopend wel redden tot de volgende controles en zelfs tot Begues op nog 15 km aftand. Verder zou hij niet gaan. Zoals ik me nu voelde kon ik de wedstrijd goed afmaken. Ik had nergens last van en vooral mijn hoofd was OK. Met een beetje verdriet namen we afscheid van elkaar, en ik ging verder…voor het eerst echt alleen op deze lange route. Maar nu ik niet meer op Rami hoefde te letten zag ik andere dingen…de kleine rupsjes die in grote aantallen het smalle pad wilden oversteken. Ik maakte er een sport van om er zo weinig mogelijk van te verpletten. Af en toe kwam er een liedje in me op met hetzelfde ritme als mijn looppas.
Barend van Drooge - 100km Ultra Trail Barcelona
Foto: Terwijl ik me laat masseren wrijft Jordi over zijn blaren (Foto: UTBCN)

Het was emotioneel om na 8 uur en 37 minuten binnen te komen in Begues. De eerste 70 km wedstrijd zaten er op en ik voelde me nog fris in mijn hoofd en had alleen vermoeide benen, maar geen andere klachten. Hier vertelden ze me dat ik op de 21steplaats liep in het algemeen klassement, maar dat deed me eigenlijk niets. Ik liep 20 minuten achter op het geschatte schema, maar dat deed me ook niets, het stelde me alleen maar gerust. Ik had het voornamelijk naar mijn zin. Ik vulde mijn rugzak aan met repen en gels, en praatte nog even met de familie. Daarna zette ik mijn vertrouwde looppasje weer in en was op pad om de laatste 30 km af te leggen, waarbij nog 1500 m hoogteverschil overwonnen moest worden.
Barend van Drooge - 100km Ultra Trail Barcelona

Foto: Eerste doorkomst in Begues na 70 km…er resten nog 30 km (foto: UTBCN)

De 13 km tot de controle in het dorpje Torrelles (83 km) zijn ruw. De steile afdalingen beginnen zeer te doen, en klim door het in as gelegde bos is lastig door de losliggende verkoolde grond. Maar het is geen “hel”, want vooral mijn hoofd zit nog in de “zevende hemel”. Ik heb last van mijn voeten en bovenbenen, maar het is geen pijn. Een paar kilometer voor het dorp haal ik twee vrouwen met kinderen in. Ze wonen in het dorp en willen de rennners zien. De jongens van een jaar of 8 rennen met me mee in looppas en al pratend en grappen-makend komen we aan in het dorp, waar we luid juichend de controlepost binnen rennen. Wat een geweldige afleiding. Ik tank weer bij, neem afscheid van mijn jonge vrienden en ben weer alleen op weg. Het gaat niet meer zo snel, maar alles gaat nog in looppas. In slowmotion wordt ik nog ingehaald door Fernando en later door Jeremy, maar dat doet me niet veel. Ik weet dat ik het goed kan afmaken als ik de laatste controle passeer. Nog 400 m steil omhoog langs de rotsen van rode Buntsandstein, met zelfs een natuurlijk stenen boog en een verlaten kasteel. Het is twintig over acht als ik de top bereik. Barcelona en de zee zie ik in de verte. Het uitzicht over de bergen waar ik me vandaag heb uitgeleefd is geweldig. De zon staat laag aan de horizon en de wind die overdag uit de zee richting het land blies, blaast nu weer richting de zee. En het is allemaal echt. De laatste kilometers vormen een afdaling over brede bospaden richting Begues. In de straat voor de finish zie ik Bernat en Isaac. Ze pakken beiden een hand en met zijn drieën rennen we de laatste en mooiste 500 meter door het dorp. Er is gejuich, maar wie het hardste juichen zijn wij. De klok geeft 13:31:22 als aankomsttijd. Uiteindelijk eindig ik als 20ste in het algemeen klassement en als 6de bij de veteranen.
Barend van Drooge - 100km Ultra Trail Barcelona

Foto: Na 100 km en 4.500 m klimmen en dalen finish ik samen met Bernat en Isaac (foto: UTBCN)

De volgende dag spelen op het strand en de camping met op de achtergrond de bergen van Garraf, die vanaf nu weer een ander betekenis voor mij hebben.

Door: Barend L. Van Drooge

Voor meer informatie over onze trailrunning vriend uit Barcelona… bezoek zijn website op: 

Vriendelijke groeten en …find your rhytm, enjoy your run..

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account