Mijn UTMB (droom) finish, om nooit te vergeten…

Zal ik wel beginnen aan mijn UTMB verhaal… Er ontstaan twijfels of ik mijn verhaal wel bij benadering kan vertellen in de sfeer waarop ik de momenten heb kunnen ervaren. Ik heb zo ongelofelijk veel meegemaakt in mijn 168km lange tocht rond het Mont Blanc massief…. en, zoveel momenten waren onbeschrijfelijk mooi, onbeschrijfelijk zwaar of gewoon niet te bevatten dus onbeschrijfelijk. Verschillende summits met in totaal 9.600 klim hoogtemeters en dus ook weer omlaag. In een rollercoaster werd ik meegenomen. Letterlijk door het afwisselende parcours maar ook mentaal in mijn hoofd en fysiek met inspanningen. Ik heb me groots gevoelt tijdens mooie momenten en ik heb me erg klein gevoelt tijdens de zware momenten. Mijn droom is uitgekomen, ik ben heelhuids gefinisht tijdens mijn deelname aan de UTMB 2014. Ik was te moe om bij de finish mijn trotsheid te uiten en daarbij was ik te trots om bij de finish mijn moeheid te uiten. Ik was…. ik was… Geestelijk vol-gelopen en lichamelijk leeg-gelopen. Dus,… uiteindelijk toch in balans zal ik maar zeggen.

De voorbereiding

Ruim 2300 deelnemers verschenen aan de start van de UTMB en iedere deelnemer had zijn eigen voorbereiding. Zelf was ik tevreden over mijn lange aanloop naar dit evenement. Ik had ruimschoots mijn UTMB punten verzameld en genoeg wedstrijd-ritme. Wel had ik gevoelsmatig het laatste half jaar veel te weinig kilometers gelopen, maar zeker mijn gerichte trainingen op het gebied van het mentale alleen lopen en mijn krachttrainingen de laatste maand ervoor in de Kaprunse bergen gaven me veel vertrouwen. Gedurende de laatste 2 weken van absolute rust maakte mezelf wijs dat ik er helemaal klaar voor was. Gek genoeg ging mijn lijf daarop reageren met allerlei pijntjes en ongemakken…. Van een gevoelige rug tot koorts… Van buikpijn tot last van mijn darmen… Voor mij een bevestiging,… mijn lijf stond positief gespannen en werd slechts afgeremd doordat het moment van de trail nog te ver vooruit lag. In mijn hoofd had ik het parcours al meerdere malen gelopen en onbewust zat het avontuur al in mijn systeem. Het non-stop 35-45 uur achter elkaar lopen betekende 2 nachten doortrekken en dit was nieuw voor mij. Ik was erg benieuwd hoe ik ging reageren op de eentonige voeding en de enorme inspanning die ik moest gaan doorstaan. Maar,… een belangrijk gegeven, naar mijn deelnemae had ik lang uitgekeken en nu was het moment daar. Op vrijdagmiddag om 17:30u. begon mijn grootste en langste trailrunning avontuur ooit. Vanaf woensdagmiddag was ik al op bezoek bij familie Impe in Chamonix… In een ontspannen sfeer kon de gezonde wedstrijdspanning ontstaan en met veel plezier stond ik dan ook klaar in de startblokken, ik was klaar voor mijn duik in het diepe…. mijn reis van 168km met 9.600 D+ hoogtemeters… De Ultra Trail du Mont-Blanc in Chamonix. Hieronder mijn verhaal…

De start

Profil UTMB 2014 Trailrunning

‘Ben je ooit klaar voor zo’n uitdaging?’, dat vroeg ik mezelf af in het overvolle startvak onderaan de kerk op het plein in Chamonix. Het was rond 17:00u. en samen met vele trailrunners bestaande uit meer dan 40 nationaliteiten stond ik daar. Met het gezicht richting de o zo bekende start-finish van de UTMB.
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 01
Terwijl ik om me heen keek zag ik gespannen gezichten die regelmatig een lach niet konden onderdrukken. Het besef daalde bij mij in dat de komende 40 uur zou bestaan uit trailrunning. Dat stemde me goed. Ik checkte mijn trailrunning gear en was erg tevreden over mijn gekozen samenstelling. Mijn gear was in orde. Voor alle weersomstandigheden was ik voorbereid en zowaar paste alles goed in het Racevest. In Courmayeur stond een zak klaar met nog eens dezelfde droge The NorthFace Ultra Trail schoenen met sokken… Dat werd het eerste doel… 77 kilometer afleggen, aankomen in Courmayeur en daar de balans op maken… De laatste 10 minuten werden gevuld met muziek en de deelnemers begonnen zowaar te schreeuwen. De spanning werd gevoed met adrenaline en ik keek om me heen en ik zag dat ik bijna achteraan stond. Voor mij een prima plaats. Lekker vanuit die positie in mijn ritme komen, ontspannen om me heen kijken en wellicht iets naar voren schuiven. Genieten van de mede-trailrunners en de supersfeer van de trail. Het volume van de muziek ging omhoog en met een grote knal begon de groep in beweging te komen. Mijn Suunto stond op 60 sec interval, in de hoop dat de batterij zich aanpaste aan mijn tempo en me kon bijstaan tot aan de finish. In de stromende regen begonnen we richting de start te bewegen. ‘Ja!’, zei ik tegen mezelf. ‘Ik ben er klaar voor’. En, op het moment van de piep, toen ik over de start liep zei ik zoals beloofd; ‘Kom Chris, we gaan een rondje lopen!’. Met een smile liep ik tussen de menigte langzaam Chamonix uit. Ik zag nog enkele vrienden de me veel succes wensten en na enkele kilometers maakte de hectiek plaats voor de stille natuur. In een sliert liepen we over de natte paden over een trail van 8km richting de eerste klim die begon in Les Houches… Ik voelde me goed, ik voelde me klaar voor alles wat komen ging… en 1 ding wist ik zeker…. De verwachtingen en aannames van deze trail zouden plaats gaan maken voor herinneringen, mijn herinnering…. op dat moment was ik erg benieuwd wat er komen ging… Ik deed wat iedereen deed,… stap voor stap verder, de komende 168km zou ik de gele (reflector) linten volgen.

De eerste klim

‘Ik hou van afwisseling’, dat zei ik regelmatig tegen mezelf…. en later in de race werd dit,… ‘Niet zeiken Chris,… je houdt van afwisseling!’. Ja, al gauw werd me duidelijk dat het een zware beproefing ging worden. De eerste 5-6 uur hebben we uitsluitende in de regen gelopen. Met modder omhoog en met een compleet natte uitrusting klimmend de donkere nacht in… De eerste klim was geen probleem en er volgde een lange klim richting de Croix du Bonhomme op 2500 meter hoogte. De regenwolken hadden plaatsgemaakt voor een helder lucht gevuld met duizenden sterren. In een lange sliert liepen we achterelkaar met hoofdlamp de berg omhoog. Een klim van 24km…. Het is wat….
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 02
Halverwege de klim werden we bij een verzorgingspost verwelkomd door een heerlijk warm kampvuur waar vele trailrunners rond het vuur de natte kleren even lieten drogen. Zelf wilde ik door en begon ik aan de tocht richting de top. Op dat stuk, het stuk waar geen bomen maar enkel stenen de trail vormden heb ik ontzettend mooie momenten beleeft. Het tempo werd gemaakt door je voorganger en passeren was lastig. Ik paste me aan en nam de moeite om af en toe achter me te kijken. Die lange sliert was nu goed zichtbaar. Ik keek het dal in en zag een kilometers lange sliert van lampjes…. met daarboven een helder sterrenhemel van lichtjes. Geen wind, een stilte die regelmatig onderbroken werd door het tikken van de poles die vele trailrunners in gebruik hadden. Wat een mooie momenten, wat bijzonder en wat adembenemend. Hoe hoger ik aan de top kwam, hoe langer de sliert… Tja, dit zijn dan van die ervaringen die mij bij blijven…. Uiteindelijk was ik precies om middernacht op de top… en begon ik weer aan de afdaling. Met nu 44km achter de rug was ik al aardig op weg… En tot hier voelde ik me prima….

Richting Col de La Seigne

Ik moet wel zeggen, deze nacht ging eigenlijk vanzelf. Ik baalde dat ik de mooie vergezichten niet kon zien, want het was dan wel helder, maar veel meer dan schaduwen zijn in de nacht niet zichtbaar. Ik zag uit naar de opkomst van de zon, want ik wilde weer om me heen kijken. Na de klim van de Col de la Seigne begon de afdaling naar Lac Combal.
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 03
Langzaam begon de schemering op te trekken en ik besloot bij deze verzorgingspost iets meer rust te nemen en te wachten tot het wat lichter werd. Ik kwam daar Bart Impe weer tegen die me vertelde dat hij het ontzettend zwaar had. Hij kon op dat moment al moeilijk eten binnenhouden en hij hoopte op verbetering. Uiteindelijk ben ik weer alleen verder gegaan, ik was Bart kwijt geraakt in de drukke verzorgingspost. Lac Combal ligt op zo’n 2000 meter hoogte en op 64km van het parcours. Een geweldige omgeving met aansluitend een klim naar de Arete du Mont-Farve. Het ging lekker en ik kwam steeds meer in mijn ritme… Het beloofde een mooie warme dag te worden en het duurde niet lang of de klim van 500 meter werd beloond met een prachtig uitzicht… Zucht… weer zo’n geweldig moment om even stil te staan…
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 04
Ik nam wat foto’s, trok mijn jas uit en besloot als een dolle omlaag te gaan over de prachtige single track die ons tot in Courmayour zou brengen…. Ik passeerde een Engelsman die schreeuwde; ‘He downhiller, enjoy!’ En zo was het… ik hou ervan om omlaag over de single tracks te vliegen… En daarbij passeer ik inderdaad vele andere trailrunners… niet omdat het mijn doel is, maar omdat ze gewoon langzamer omlaag gaan…. De afdaling duurde zeker 10km en voor ik het wist liep ik in de straten van Courmayeur in Italië… Zo, 77km gelopen, en nu even de balans opmaken…. Bij aankomst van de verzorgingspost werd ik verwelkomd door de familie Impe. Bart was nog niet binnen maar ik was blij even bij te kunnen praten met bekenden. Ruim 15 uur was ik onderweg nu… Ik kreeg mijn zak met spullen aangereikt door de organisatie en besloot mijn schoenen te vervangen… Goed,…. enorme blaren rond mijn tenen…. Het gevolg van de aanhoudende regen in de eerste 5-6 uur van de wedstrijd. Ik checkte mijn gear en controleerde of mijn lijf verder in orde was. Ik voelde de 77km wel maar had hier verder geen echte ongemakken. Ik bedankt familie Impe en liep via de deur een zaal in waar ik lekker warme pasta kreeg. Terwijl ik daar zat merkte ik dat mijn lijf toch wat vermoeider aanvoelde en dat ik moeite met eten had. Mijn darmen begonnen al te protesteren en met regelmaat kwam het zuur opzetten. Ik vulde mijn racevest met voeding en besloot rustig de trail weer op te pakken…. Dit stuk van de route had ik grotendeels in 2012 al gelopen tijdens mijn deelname aan de CCC. Eerst een flinke klim richting Refuge Bertone om vervolgens 12km op 2000 meter hoogte te lopen voordat de zware klim naar Grand Col Ferret begint…

Geen sliert meer

UTMB Chris van Beem - Trailrunning 05UTMB Chris van Beem - Trailrunning 06
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 07UTMB Chris van Beem - Trailrunning 08
Op dit stuk besefte ik dat er geen sprake meer was van een lange sliert van deelnemers. Ik kon mijn eigen tempo lopen en de lopers voor en achter me zou ik nog vele malen tegenkomen verderop in de trail. Wat een schoonheid in dit gedeelte. Met een heldere blauwe hemel was het belangrijk om regelmatig te drinken. De zon brande goed en het uitzicht op 2000 meter hoogte was fenomenaal. Onderweg zag ik vele trailrunners even bijkomen en in dit gedeelte van de race begon ik de vermoeidheid te voelen. De klim vanuit Courmayeur gaf geen noemenswaardige problemen en tot aan de verzorgingspost Arnuva ging alles nog redelijk vanzelf. De benen voelden in mijn ritme nog goed genoeg en na 95km kwam ik aan in Arnuva. Een verzorgingspost waar ik familie Impe weer tegenkwam. Tijdens mijn bezoek aan de tent van de bevoorrading merkte ik dat ik ondertussen het eten al een beetje beu begon te raken en ik moest mezelf dwingen om wat te eten…. Ik was nu 20 uur onderweg en het was nu rond 13:30u. Ik vulde mijn waterzak en bidonnen trouw en paste mijn kleding aan. In de brandende zon zou ik de laatste klim tijdens daglicht gaan beginnen. De Grand Col Ferret op 2500 meter hoogte. Vrij soepel stak ik de rivier over om aan de overkant te beginnen aan de klim. Ik zag uit naar de afdaling die daarna zou volgen. Ongeveel 20km afdalen, eens kijken of ik opnieuw in een lekker tempo over de paden kon bewegen…. maar,… eerst maar even 4km stijl omhoog.

De omslag

UTMB Chris van Beem - Trailrunning 09
Het klimmen ging zwaar, maar voorspoedig. In mijn eigen tempo kon ik vrij eenvoudig bij de top komen…. Bovenaan nam ik even de tijd om goed om me heen te kijken. Tijdens dit soort momenten kan ik me weer opladen. Ik zat nu op 100km en ik gaf mezelf een denkbeeldige schouderklop…. Vanaf nu aftellen…. over de helft Chris….. Op naar Champex, het derde land in mijn tocht… Ik at wat, dronk wat en begon aan de lange afdaling…. Het lijf werd wat stijver maar na enkele meters nam mijn afdaling een vlucht…
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 10
Onder een luid applaus van een oudere man sprong ik als een berggeit over de stenen op de trail en genoot van de afdaling… Op de automatische piloot schoten de kilometers onder mijn schoenen door. Ik voelde me goed al maakte ik me daar zorgen over de hoeveelheid voedsel dat ik nam. Veel te weinig en regelmatig begon mijn maag te knorren… ‘Shit… niet doen Chris,… blijven eten…’ De happen van de repen gingen niet vanzelf, mijn maag kromp samen en dat zorgde voor een vervelende zure smaak…. Ik besloot weinig te eten tijdens mijn afdaling en straks, in Champex rustig mijn tijd te nemen om soep met brood te eten… Ik verzwakte en dat kon ik niet gebruiken in deze fase van de trail….

Champex Lac

Na 122km kwam ik aan bij de verzorgingspost in Champex-Lac. Ik was nu 27,5 uur onderweg en het was 21:00u. het moment dat voor de 2e keer de schemering plaats ging maken voor de donkere bergen. ‘Nog 46km,…. ik ga finishen…. ‘ dat was mijn eerste gedachte…. ‘Nog 46km, ga ik finishen?’ was mijn tweede gedachte. Ik probeerde de balans op te maken. Mijn spieren hadden gewerkt en ik was erg benieuwd wat er nog allemaal komen ging. Ik probeerde de CCC uit 2012 voor de geest te halen,… maar dat bleek achteraf niet zo slim. Ik ging er van uit dat de route hetzelfde was, dit was niet zo…. Ik pakte mijn spullen, deed mijn hoofdlamp op en begon aan het laatste gedeelte van de route….

Afzien

Onder begeleiding van vele toeschouwers rond het meer van Champex verdween ik opnieuw het donker in. Een stukje omlaag gevolgd door een klim, … en wat voor klim. Samen met een groepje van 5 trailrunners begonnen we aan dat gedeelte wat op het laatst aangepast was door de organisatie. Het was zo’n klim waarbij je voortdurend omhoog moest kijken en waarbij de reflextor van het lint ergens bovenin in de verte licht gaf… Zucht… hier ging het niet vanzelf meer, dit was afzien…. We volgende de trail een hoorde het water op een paar meter naast ons in de diepte kletteren. De paden waren veelal stenen gecombineerd met modder en daar kwam ik tot het besef dat de vermoeidheid in mijn hoofd begon op te spelen… Op stenen verschenen gezichtjes, en de reflectoren van de kleding van de trailrunners meters voor me lieten me in de verte dansende trailrunners zien… Eerst moest ik lachen, ik was blijkbaar aan het hallucineren… Onschuldig dacht ik daar,… maar ik besefte goed dat ik me extra goed moest focussen. Ik werd vergezeld door een vriendelijke Italiaan…. Hij was moe, net als ik… Hij had de Tor the Giants al gelopen en hij vroeg me of ik al last had van hallucinaties… Ik begon te lachen en vanaf dat moment hielden we elkaar extra goed in de gaten. Boven de 1800 meter moesten we de rivier oversteken en de laatste 200 meter werd het weer muisstil. Geen wind, geen geluiden, alleen het getik van de poles en onze ademhaling…. Met enige moeite kwamen we na 139km aan in Trient… Nog maar 29km naar de finish… Nog maar 2 toppen,.. maar al wel 32,5 uur onderweg… Het was nu 2 uur s’nachts en mijn lijf begon te protesteren… “Wat ben je in hemelsnaam aan het doen Chris?’ En,… ‘Hou is op, we willen slapen!’ kwam regelmatig in mijn hoofd aan de oppervlakte…. Ik was wat stijfjes, maar op de vlakke stukken kon ik gewoon nog rennen… Ik leefde op soep met brood, thee en koffie met veel suiker en soms wat kaas…. De realiteit van het moment was dat de vermoeidheid zijn weg zocht… Wat ik vooral niet moest doen was mijn ogen sluiten… dit was het directe startschot om een lange slaapsprint te starten… dus deed ik dit niet… De vriendelijke Italiaan kwam naast me zitten en vroeg of ik ok was… ik knikte en vroeg hem hetzelfde… Hij pakte het schema erbij en samen maakte we ons klaar voor de volgende hobbel… De Catogne met 5km klimmen en 5km dalen. Ik wist dat dit een taaie zou worden. De klim was wel te doen, maar de afdaling die ons in Vallorcine zou brengen ging over een technisch pad omlaag onder de eitjeslift. Niet meer dan 600 hoogtemeters zouden we moeten overwinnen… Ik moet zeggen… op dat moment was het de zwaarste opgave tot dan toe… maar goed… Ik was nog schadevrij,… alleen erg moe…. we liepen de warme verzorgingspost uit en gingen in het donker samen verder, op weg naar de steile single track die ons naar de top ging brengen.

Richting de 149km

Tijdens dit gedeelte van de trail heb grenzen aangeraakt waarvan ik niet wist dat ik ze had. Fysiek zat het allemaal goed, maar mentaal kreeg ik regelmatig situaties die helemaal nieuw voor me waren. Ik moest regelmatig knipperen met mijn ogen of ik alles wel goed zag… Ik herkende dit stuk en we liepen omhoog via een pad waarbij links een aardige diepte was. In 2012 liep ik op dit stuk in de sneeuw. Hier genoot ik 2 jaar geleden van het trompetgeluid, een onvergetelijk moment tussen de sneeuwvlokken… Nu liepen we onder de heldere hemel als een duo voorzichtig omhoog en geen enkele keer zijn we gestopt. Een scherpe focus was noodzakelijk en dit koste nog meer energie. Heb ik genoten van dit stuk? … nee,… dat kan ik niet zeggen… Ik had tot dat moment nog nooit zo hard gevochten met mezelf… Uiteindelijk passeerden we de Catogne en begonnen we aan het technische stuk omlaag richting Vallorcine… Omlaag over een technisch stuk vind ik geweldig… alleen… met 142km in de benen, in het donker met allemaal onverklaarbare hallucinaties om me heen maakte het dit keer een stuk ingewikkelder… Natuurlijk doe ik geen onverantwoorde dingen dus in een russtig tempo hebben we de afdaling genomen zoals hij kwam en na 2 uur en 40 minuten liepen we de warme verzorgingspost van Vallorcine binnen.

Richting de Tete aux Vents

De trail was tot nu toe erg bijzonder, zo was ook mijn gezelschap. Een Italiaan die normaal geen koffie dronk stond innees voor mijn neus met 2 bakken koffie… ‘I need this one’, zei hij,… gevolgd door; ‘And I think you too!’, haha,… ja, koffie kon ik goed gebruiken. Met een glimlach op mijn gezicht kwam ik tot de conclusie dat de komende route (gezien mijn ervaringen uit 2012 tijdens de CCC) goed te doen waren… Ik was in een erg positieve stemming… Nog slechts 19km en we rennen zo de finish over… Ik genoot van dat vooruitzicht. Als je me hier had verteld dat ik nog 8 uur zou gebruiken om uiteindelijk over de finish te komen had ik je voor gek verklaard… alleen… het was wel realiteit…

Vermoeid maar vol vertrouwen vervolgden we onze weg richting Chamonix… Onder het lopen stond ineens de Italiaan voor mijn neus… ‘Where have you been, I was searching for you?’ zei hij… Ik had werkelijk waar geen idee waar hij het over had… Een teken dat ik in een soort roes dat stuk had gelopen… oeps… alert blijven Chris! De route was me bekend maar opeens werden we de weg over geleid en zag ik de trailrunners in een lange rij omhoog klimmen… Waaaat!!! dacht ik bij mezelf.. Dit klopt niet met mijn CCC uit 2012… Deze berg ken ik niet… Ik stopte en mijn Italiaans vriend keek me aan. ‘What’s wrong?’ Ik zonk weg in zijn blik en ik merkte dat ik knakte vanbinnen… Ik hoorde mezelf tegen hem zeggen… ‘I can’t do that!’ Dit was het eerste moment in onze korte relatie waarop we een soort van ruzie kregen… Hij wilde me de berg opschoppen en zei dat we er bijna waren.. maar de knak in mijn hoofd was sterker… Ik wenste hem succes en vertelde hem dat ik naar de organisatie ging om wat vragen te stellen en ik ging een paar honderd meter terug lopen. ‘Ok, but I will see you at the finish my friend!’, zei hij… ‘Sure’,.. zei ik… Ik liep terug naar de organisatie en ik vroeg eigenlijk heel kort… ‘Do we have to go there?’, waarop de man me aankeek en begon te lachen ….. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik mezelf niet meer was… NATUURLIJK moest ik ook omhoog, en NATUURLIJK over hetzelfde pad… Ik schudde mijn hoofd en ik beloofde mezelf op de top een rustpauze… daar…. na de klim van 900 meter krijg je rust Chris… nu nog even doorzetten…. En dat deed ik… Ik klom en ik klom terwijl de nacht had weer plaatsgemaakt voor de dag. Mijn laatste klim en daarna omlaag. ‘Natuurlijk kan je dit Chris,… dus vervolgde ik mijn trail… over de vele stenen in een lange rij richting de Tete aux Vents…

Met nog zo’n 200 meter voor de top… de laatste 200 meter van de UTMB,… had ik genoeg van mezelf… Ik had er geen zin meer in… Mijn lijf had geen pijntjes, maar ik was zo moe, zo moe dat ik mijn ogen niet kon openhouden… Dit was totaal nieuw voor mij en ik wist ook niet wat ik moest doen…. Even zitten naast de trail, dacht ik… en ja… in nog geen 2 seconden viel ik in slaap…. Ik werd gewekt door een ProCam van de organisatie… ‘Are you tired?’ werd me gevraagd door een energieke man die me wel kon begrijpen… Zowaar begonnen we een gesprek en langzaam vervolgde ik mijn weg…. Ik besloot vervolgens op een grasveld nog eens wat rust te nemen en daar lag ik weer… helemaal uitgeteld in de zon op 100 meter voor de top… Later verschenen er verschillend posts op Facebook van andere trailrunners die me hadden zien liggen… Haha, ja… hier zijn er vele voorbij gekomen… helemaal niks van gemerkt…

Ik had alle tijd en achteraf bleek ik meer dan 5 uur op de top rondgedwaald te hebben…. En, dat gaf helemaal niks… De UTMB ging ik uitlopen… alleen niet in 37 uur wat haalbaar was in het tempo waarin ik liep… Nee, ik koos ervoor om mezelf wat meer rust te geven. De hele ochtend tussen 9 en 12 uur ben ik op de Tete aux Vents gebleven. En dat bleek een heel goed idee. Bij het bereiken van de verzorgingspost begon ik mijn krachten terug te krijgen… Ik dronk wat thee met suiker, nam nog wat brood en besloot mijn vrienden gedag te zeggen. Ik vroeg waar ik kon beginnen aan mijn afdaling en mijn laatste 8 kilometers waren begonnen.

De zon scheen en de supporters op de berg feliciteerden me en wenste me veel plezier bij de finish.. Het eerste stuk was technisch en al snel kwamen de beloopbare singletracks. Ik genoot weer van het hardlopen en ik besefte dat ik na 162km nog steeds aan het hardlopen was. Ongelofelijk, maar wel waar… Daar schreeuwde ik; ‘Chamonix here I come !!’ De trailrunner die ik passeerde begon te lachen en schreeuwde; ‘Enjoy your finish!’ ‘You too’, was mijn reactie…

Ik weet niet waar de energie ineens vandaan kwam maar ik kreeg vleugeltjes… Met nog 3 kilometer te gaan begon het applaus van de vele mensen die langs het pad liepen… Ze feliciteerden me en riepen allemaal aardige dingen. Een erg enthousiaste Japanner hield me zelfs tegen om me de hand te schudden. Wat een onthaal. Uiteindelijk begon bij de laatste kilometer het asfalt van Chamonix… Een meisje van organisatie stond me op te wachten en vertelde me onder het applaudisseren hoe ik moest lopen… Een keertje links, een keertje rechts en in een lekker tempo kwam ik bij de brug over het riviertjes bij de Trailrunning Beurs… Dit stuk kende ik goed. ‘Gewoon vol gas door de straten was het plan en gek genoeg koste dit totaal geen moeite. Wat een entourage, overal mensen, overal felicitaties… wat een onthaal… Alle vermoeidheid was weg, de straten van Chamonix waren gevuld met mensen en ik liep daar tussenin…. Nog een extra rondje in het centrum en nog 1 keer links de bocht om en daar was de start weer,…. nu de finish… Ik liep met een grote smile tot over de finishlijn en na de piep stopte ik met lopen…. Ik was binnen…. Ik ben klaar… Ik hoef niet meer te lopen… Ik ben finisher van de UTMB… Wat een heerlijk moment.
UTMB Chris van Beem - Trailrunning 11
Ik kijk om me heen en ontvang de felicitaties… Ik loop weg van de start en zeg tegen mezelf; ‘Dat was een lekker rondje’. Ik neem het finisher vest in ontvangst en plof neer bij de drankpost… Met een grote smile geniet ik van het moment en besef dan nog niet hoeveel mensen hebben meegeleefd met mijn tocht. Ik zet mijn telefoon aan en zie de vele reacties… Geweldig… Ronnie komt me feliciteren en Jana neemt wat foto’s, ik praat wat met José Vicente en besluit mijn rust te gaan zoeken….

De UTMB was mijn zwaarste beproeving ooit maar tegelijkertijd ook mijn mooiste ervaring ooit. De paden en de omgeving zijn geweldig. De afstand en de hoogtemeters maken het ontzettend zwaar, maar de vele mooie momenten zullen me altijd bijblijven,… die pakt niemand me meer af… Ondanks al het eten en drinken onderweg had ik 4,5kg minder gewicht… Een uitputtingslag in een gouden omgeving,… ja zo wil ik het noemen. Een bijzondere uitdaging met een gouden randje… ik had het voor geen goud willen missen…

Ik wist waar ik aan begon bij deze trail… het is een hele zware. Maar, ik ben mijn droom achterna gegaan… en dat is zeer goed bevallen… Op naar een nieuwe droom… deze is voor mij uitgekomen.

Niks is onmogelijk, je moet het alleen wel willen en doen…

Tot de volgende keer.

Chris van Beem

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account