fbpx

Marató del Montseny 2014… de vuursalamander spelen

Afgelopen zondag  9 november werd de 4de editie van de Marató del Montseny(www.maratomonseny.com georganiseerd in het dorp Sant Esteve de Palautordera (250 m NAP). Vanaf hier gaan de 42 km’s omhoog richting de bergpieken van Matagalls en Turò de l’Home op zo’n 1.700m hoogte, waarbij de vegetatie verandert van Middellandse-Zee-klimaat-achtig naar die van een Europees-Siberisch-klimaat: van steeneiken naar beuken en toendra vegetatie, en daarna weer richting de Middellandse Zee. Een zeer afwisseld landschap, welke niet voor niets onderdeel uitmaakt van het UNESCO werelderfgoed van de biosfeer. En het is herfst, dus vertonen de “europese” bossen hun maximale spectra aan kleuren… dit spektal zou sowieso garant staan… Verder was héérlijk weer om lekker te rennen: 10 ⁰C in de dalen en 5 ⁰C op de toppen; geen zuchtje wind en weinig zon. In ieder geval mijn trailrun-weer… Ik voelde me fit en had nergens last van.
Marato del Montseny 2014 01 - Barend van Drooge - TrailrunningMarato del Montseny 2014 02 - Barend van Drooge - Trailrunning

Foto: Jordi “Rami” en ik voor de start van de Marató del Montseny en de route van de Marató del Montseny

Ik had een beetje zitten rekenen en was tot de slotsom gekomen dat de 42 km met 2.700 m D+ (en 2.700 m D-) in een uurtje of 6,5 te belopen moest zijn.  Samen met Rami en Silvia reden we met de auto de 30 minuten vanaf Barcelona naar Sant Esteve. Rami en ik hebben min of meer hetzelfde ritme, en Silvia komt ook in de buurt van onze tijden. We daagten elkaar in die autorit dan ook uit om onder de 6 uur te gaan lopen. Het was voor mij en Silvia de eerste echte bergmarathon-race, terwijl Rami de vorige editie in 6:04 had afgelegd. Maar alle drie zagen we niet tegen de uitdaging op en gingen hem dus aan met risico té snel van start te gaan, of té snel te willen klimmen, om vervolgens geen benen meer over te hebben voor de 1.600 m afdaling over laatste 12 km naar de finish. Maar ik had deze uitdaging nodig, want éérste worden in deze wedstrijd was toch al een illusie….zelfs in de veteranen-categorie. De Marató is onderdeel van het Skyrunning kampioenschap “Spanje – Andorra” (http://www.skyrunning.com) , en tussen de 900 deelnemers zaten de betere trailrunners uit zuid-west Europa met eindtijden rond de 4 uur. De grote meerderhied moest dus een eigen ‘kampioenschap’ creëren: persoonlijke records verbeteren, iets ‘vinden’ wat je nog nooit gevonden had… Ik zocht in deze ‘laatste grote wedstrijd van het jaar’ een ‘bekroning’ om een geweldig seizoen, met een succesvolle deelname aan de Ultra Trail van Barcelona, een zéér leerzame deelname aan de Ultra Trail van Andorra,…waar bleek dat té veel trainen ook niet goed is…, een loodzware halve marathon in Zwitserand,… waar ik té snel klom bij (voor mij) té warm weer en de ergste krampen tot-nu-toe kreeg, maar toch een goed resultaat behaalde… en verder de vele mooie “Express Excursions”, oftewel trailrun-uitjes door de Pyrneneeën. Met de Marató del Montseny wilde laten zien wat ik dit jaar geleerd had, wat ik kon, en wie ik was in dit ‘selekte’ gezelschap.
Marato del Montseny 2014 03 - Barend van Drooge - Trailrunning
Foto: De marathon gaat door het natuurgebied van Montseny, door bossen van steeneiken en beuken.

De sfeer voor de start was bijna feestachtig… er was geen nerveuze spanning te voelen, maar meer een opgewondenheid om met vrienden aan dit avontuur te beginnen. Na de start verloren we elkaar al gauw uit het oog, maar dit wil wel met zo veel deelnemers. Ik zou dan ook gewoon mijn race rennen… “we zien elkaar wel onderweg, zo niet, dan aan de finish… Have fun and good luck”. De eerste km’s gaan in een flauwe helling omhoog en ik kom lekker in mijn ritme… neusademhaling OK, hartslag OK, looppassen OK. Ondanks de vele deelnemers zijn er geen opstoppingen als het brede bospad overgaat op een smal paadje door het bos (eer en dank aan de goede organisatie). Na 5 km’s is er de eerste steile beklimming… 400 m omhoog over 2,5 km. In totaal zijn er 3 steile beklimmingen, deze, die van Sant Bernat tot Matagalls (800 m over 3 km) op km 16, en die van Sant Marçal tot Les Agudes (500 m over 3 km) op km 25. Deze beklimmingen gewoon belopen in stevige wandelpas, met een ‘vertikale’-snelheid van zo’n 15 m/min à 17 m/min. Met een snelheid van minder dan 13 m/min ga ik té langzaam, met ééntje meer dan 17 m/min ga ik té snel… De snelheden lijken weinig te verschillen, maar ik had de verschillen een paar keer uitgeprobeerd en de gevolgen ondervonden… té langzaam stijgen levert onnodig tijdverlies op; té snel stijgen ook, omdat ik mezelf té veel vermoei en er krampen in mijn benen schieten en die me als een houten Klaas op het pad laten stil staan, terwijl ik zo lekker wilde afdalen. Ondertussen eet en drink ik veel…. water met zoutoplossing en energierepen… om het hoofd en het lichaam in ieder geval van brand- en vloeistof te voorzien.  Elke 5 km is er wel een controlepost waar je je bidon kunt aanvullen en iets kunt eten (eer en dank aan de organisatie). Ik draag in de gordeltas naast de bidon en de repen overigens alleen een winddicht jasje, welke ik op de koudere kale hoogvlakte zal aan doen.
Marato del Montseny 2014 04 - Barend van Drooge - Trailrunning
Fotocompositie: De hoogvlaktes van Montseny, met uitzicht op de Pyreneeën.

Alles gaat volgens schema…en zelfs een beetje sneller… zonder dat ik er eigenlijk extra moeite voor hoef te doen. Ik heb dus tijd en ruimte om ook van de afwisselde omgeving te kunnen genieten. In minder dan 2:45 ben ik op het eerste hoogste punt (1650 m) na de steile beklimming van 800 m. De eerste 20 km’s zitten er op en nú is het afwachten wat de benen doen bij de omschakeling van stijgen naar afdalen, want er moet 500 m afgedaalt worden tot Sant Marçal (1100 m). Al snel sluipt er kramp in mijn rechter bovenbeenspier… Hoe de spier precies heet weet ik niet, maar ik geloof dat het gracilis is, die aan de binnenkant… Het doet er ook niet veel toe, maar ik sta stil. Pam. “Nu al?”, denk ik even bij mezelf. Toch té veel met vuur gespeeld en té snel gestegen? Ik doe mijn ogen dicht en ontspan mezelf. Ik heb geen oprekkingen nodig… alleen ontspanning. Mijn hoofd zoekt het control van mijn lichaam, vindt deze na een minuut, en langzaam wint het van mijn spieren. De kramp verdwijnt, en zonder rare en onverwachte bewegingen te maken begin ik weer te lopen naar beneden…. welke overga t in een drafje. Het werkt… nu langzaam het tempo opvoeren, maar niet té snel willen… ik ben nog maar op de helft van de race. Een aantal renners halen me in, maar ik kan toch een redelijk ritme houden.

Tot de controlpost voer ik het ritme niet op, en de kramp komt er niet meer in, ook al klopt hij af en toe op de deur. Licht en ontspannen rennen is voor mij de truc. Ok, maar in dit tempo wordt het géén persoonlijke toptijd vandaag… en dat was ik wél van plan. Géén paniek, er volgt nog de steile beklimming van 500 m en de lange afdaling van 1.600 m over 12 km… genoeg tijd en ruimte om te herstellen en te corrigeren. Dit is het plan: bij de volgende controlepost, vóór de laatste klim, ga ik op mijn gemak soep en brood-met-kaas-en-worst eten. Ik ‘verlies’ hier wel 5 minuten, maar ik gok er op dat dit mijn benen de rust geeft om de energie terug te krijgen om daarna verder te gaan in een sneller tempo. De aanloop tot de steile berghelling voelt goed aan en de krampen zijn er niet meer. Zelfs de beklimming gaat zonder extra moeite… en in een snelheid van die 15 m/min (zoals de vorige beklimmingen). De benen zijn vermoeid als ik na 30 km op het tweede ‘hoogste’ punt, Turò de l’Home (1700 m), aan kom en verwelkomt word door een drumband en een groep van zo’n 200 mensen die ons aanmoedigen… Mijn naam staat op mijn dorsal, dus de onbekenden moedigen me dan ook met mijn naam aan… “Venga, Barend, queda només la baixada..” (nu alleen nog maar de afdaling).  Het landschap opent zich voor mij als ik aan de afdaling begin.
Marato del Montseny 2014 05 - Barend van Drooge - TrailrunningMarato del Montseny 2014 06 - Barend van Drooge - Trailrunning

Foto: De laatste beklimming tot Les Agudes (links) en een ‘selfie’ op de hoogvlakte richting Turò de l’Home

Hier is er een uitzicht over de bossen waar ik de laatste 4,5 uur gerend heb. De Middellandse Zee aan de horizon, en het dorpje en de finish in de verte… 12 km verderop. Wat gaan mijn benenspieren nú doen. Gaan ze weer protesteren, of krijg ik ze zo ver om mijn verlangen te volgen en me snel mogelijk te laten afdalen voor een mooie eindtijd? Om de omschakeling van stijgen naar afdalen te versoepelen ga ik even staan plassen. “Aan uitdrogingverschijnselen lijd ik in ieder geval niet”, denk ik bij mezelf. Daarna begint de afdaling en ik moedig mezelf aan. Ik ben alleen, dus niemand die hoort dat ik hardop tegen mezelf aan het praten ben. “Je rent fantastisch, en de race is geweldig…. je kunt het… nu even wat sneller…ok, ok… maar geniet er van…” Voor ik het door heb daal ik af in mijn maximale snelheid… Zelfs na die 30 km lijken mijn benen er (weer) zin in te hebben. Het hoofd had dat de hele tijd al, maar nu de benen ook mee doen is het dubbel pret. Met een vaartje van 30 à 40 m/min daal ik snel af, en win ik steeds meer tijd op het schema. Zal het dan toch lukken om onder de 6 uur binnen te komen?…in dit tempo wel!!! “Keep calm, and keep running like hell… als het lichaam het opgeeft ben je in ieder geval wat dichter bij de finish”, zeg ik tegen mijzelf. Het liedje van U2 “I will follow”, komt in me op… nadat ik deze gehoord had bij een passage van een controlepost. Het lichaam protesteerd niet meer, maar volgt in harmonie mijn hoofd… “If you walk away I walk away, if you walk away I walk away…I will follow”. Wat wonderbaarlijk toch dat ik mijn benen zich bij km 20 zó slecht voelden, en de krampen er in schoten, terwijl ik bij km 30 weer vol vuur zit…, als een vuursalamander die werkelijk uit het vuur geboren kan worden.

Ik laat het groepje dat tijdens de afdaling is vervormd achter me, en zie zelfs dat ik in loop op andere renners. De kilometers vliegen voorbij… en ik geniet van da afdaling. Op 5 km voor de finish begin ik steeds meer mensen in te halen, en mijn snelheid neemt alleen maar toe. In het bos in het rivierdal, een paar kilometer voor de finish, ren ik door de rivieren alsof het een 10 km trailrun is… en daarna sprint ik door het dorp op de finish af. Er springen tranen in mijn ogen, want ik weet dat ik vér onder de 6 uur aan ga komen… In 5:45 uur kom ik over de finish en juich alsof ik de eerste ben in het kampioenschap. Ik bén ook éérste…in mijn eigen wedstrijd!!!  Een paar mensen feliciteren mij, maar mijn resultaat staat in het niets tegen de 4 uur die de winnaars nodig hadden en mijn tijd is ook langzamer dan de 216 finishers voor mij. Men laat mij dan ook gelukkig snel met rust. Maar ik ben ontzettend blij en eet vol genoegen mijn ‘pa-amb-tomàquet’ met gebraden worst en drink alvast een biertje op de ‘overwinning’ (eer en dank aan de geweldig goede organisatie).  Rami en Silvia zijn nog niet binnnen, maar even voor 6 uren komt Silvia over de finish, terwijl Rami er in 6:11 iets langer over doet.

De Marató del Montseny was voor mij in ieder geval een succes. En over het algemeen heeft de organisatie weer eens bewezen dat het één van de best georganiseede trails is. Nu neem ik zelf even een paar dagen rust om de benen te herstellen. Maar daarna maken we ons klaar voor de winter, om in 2015 deel te gaan nemen aan een winter(sneeuw)marathons in de Pyreneeën.

Tot gauw.

Find your rhythm and enjoy your run… 

Barend van Drooge
barend@www.trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?