fbpx

“Tuinieren” als ideale voorbereiding op een goed Trailrun-seizoen

Het is herfst en bijna winter in de Pyreneeën en de bossen zijn op hun mooist door het vertonen van hun breedste spectra aan kleuren. Nog even en dan trekken de loofbomen zich terug voor de winter. De grassen sterven af. De tijd laat het bos naakt achter…

De wintertijd is hier voor vele bergliefhebbers die zich bij een bepaald gebied betrokken voelen, zich thuis voelen, een tijd om te gaan “tuinieren” in het bos, en het één en ander weer op orde te brengen voor de lente komt en bomen weer uitbotten en grassen weer gaan groeien.

Het dal Vall de Lillet, het gebied in de Pyreneeën wat een beetje ons thuis is, heeft een vruchtbaar jaar achter de rug. Vaak zijn de zomers hier heet en droog, maar dit jaar niet; het heeft regelmatig geregend, en de groei heeft er dus flink in gezeten. Voor de bergwandelaar en de trailrunner was het tijdens de laatste maanden soms even zoeken naar delen van paden die overwoekerd waren door grassen, buxus- en bramenstruiken…die de nodige schrammen opleverden. Verder waren er zware takken, of hele bomen, over de paden gevallen die zo een normale doorgang belemmerden. Wel avontuurlijk, maar het is niet zo fijn om constant takken in je gezicht te krijgen, met het gevaar een oog te moeten missen, waneer je eens flink snel afdaald langs een single-track.

We zijn hier in de wilderende natuur, en ook al zijn er boswachters, de bos- en bergebieden in dit gedeelte van de wereld zijn gewoonweg te uitgestrekt om onderhouden te kunnen worden… Zelfs als een bospad regelmatig bewandeld wordt dan groeit het op sommige plaatsen toch langzaam dicht. Laat staan wat er gebeurt al een pad een tijdje niet bewandeld word, dan is dat pad er na een jaar niet meer. Gemeenten doen af en toe nog wel hun best om de paden dicht bij het dorp bewandelbaar te houden, maar dat zijn kleine afstanden en de opruiming beperkt zich vaak tot het verwijderen van omgevallen bomen. Het is gewoon te veel werk en er is te weinig belang. Wie dan wel belang heeft bij bewandelbare paden…die steekt zijn handen uit de mouwen.

Deze weken staan er naast de gewone activiteiten dan ook “schoonmaak”-excursies op het programma. Leden van onze excursievereeniging trekken er dan af en toe op uit om paden weer begaanbaar te maken. Bij ons gezin is iedereen lid en we “profiteren” allemaal van het bospad, dus iedereen helpt mee. Ik zaag, mijn vrouw knipt en de jongens, met hun kleine heggeschaar, knippen de kleine takjes en gooien het rest-afval van het pad over de helling naar beneden. Voor het grotere werk komen we apart terug met een kettingzaag. Wie een grote tuin heeft weet het: Tuineren kost veel energie en tijd en er lijkt nooit een einde aan te komen. Je bent zo maar een paar uurtjes bezig om een stukje pad schoon te maken waar je al rennend in een minuut door heen zou zijn. Maar het moet, en het doet goed. Want achteraf zijn we trots op de aarbeid, en het biertje na de tijd smaakt ook heerlijk. Verder is het een mooie manier om bij elkaar te zijn en gemeenschappelijk aan iets nuttigs te werken. Want nuttig is het. We weten namelijk allemaal dat we komend jaar weer lekker over de paden kunnen lopen en rennen; ieder op hun, haar of zijn eigen ritme, maar voor tijdens de onderhoud-weekenden zijn we allemaal één.

Barend

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account