fbpx

Anita Maes – Olne Spa Olne 2014

427 lopers
65km (bij benadering)
4 graden Celsius en dalend

Ik ben geen ochtendmens. Om 4u30 heb ik meer gemeen met de mythische figuren die George A. Romero bekend maakten en die in de jaren ’80 een dansende verschijning waren in een populaire Michael Jackson muziekvideo dan met een persoon van vlees en bloed. Koffie is gelukkig voor mijn zombiestatus wat kryptoniet is voor Superman. Mijn Senseo is mijn beste vriend.

Een stevige kop caffeïne en een havermoutpapje later stond Steven-van-de-ecotrail voor mijn deur om ons naar Olne te brengen. Olne, wellicht enkel en alleen gekend in de trailerswereld, want alle reacties daarbuiten van vrienden klinken steevast als “Watte? Waar ligt dat ergens?” Spa kennen ze wel dus dat scheelt.

Net voor ons vertrek las ik in de online krant dat er zich een temperatuurinversie voor deed. Duur woord, ik weet, maar ik probeer dan ook indruk te maken in deze blog (ahum). Het artikel vertelde dat 2 weerstations, waarvan 1 op 700 meter hoogte en het ander op 300 meter hoogte, aantoonden dat het weer letterlijk op haar kop stond omdat het op 700 meter 14 graden was en op de lagere hoogte, waar het normaal gezien warmer is, het maar 4 graden was. Dat gebeurt blijkbaar slechts enkele keren per jaar. Leuk dat het net samenviel met een moddertrail (lees met de nodige ironie).

Dichte mistbanken hingen boven de lege snelweg naar het Zuiden. De weersvoorspellingen beloofden een stralend zonnetje dus die laaghangende wolken waren toch maar tijdelijk…

 

Olne sliep nog toen we arriveerden, met uitzondering van de sporthal. Sportief gegons van pakweg 500 lopers in de donkere ochtendkou verraadde verwachtingen, angsten, hoop en geloof voor de 65 af te leggen kilometers.

“Zou ik het wel halen?” vroeg een man in Rock ‘ roll t-shirt aan zijn maten. “Ik heb nog nooit zo ver gelopen”.

“Hoever heb je wel al gelopen?”
(ik herinner mij het antwoord niet meer… ongetwijfeld de nasleep van de zombiestatus)
“Oh maar dan ga je het niet halen hoor. En al zeker niet met dat t-shirt aan”.
…op echte vrienden kan je altijd rekenen nietwaar… De sfeer was heel ontspannen gespannen. Vinden wij leuk!

Wat typeert Olne Spa Olne? Stenen, stenen, modder en oh ja, stenen. Een uitdaging is een te zwakke uitdrukking. Bij deze wil ik wel met trots melden dat het mij lukte om geen enkele keer een teen te stoten. Ik ben languit in het slijk gaan liggen. Ik heb drie keer een schoen uit de modder moeten trekken en ik heb mijn gsm verdronken, maar ik heb dus niet 1 keer mijn teen gestoten. U mag nu applaudisseren dank u!

Ik liet me vertellen dat de rotsige paden een overblijfsel waren van de Romeinse wegen. Weliswaar overgroeid met gras om de uitdaging toch net wat technischer te maken. De herfst overspoelde het bos. Bladeren goten zichzelf van de glooiingen naar de paden alles veranderend in goudgele en bruine tinten. Hier en daar rode bessen die zich volhardend vast klampten aan kale struiken. Zwarte asplekken van oude kampvuurtjes gerand met witte rijmplekken. Wacht… rijmplekken. Jezus het is koud!

Het water aan de bevoorradingen waren net geen klompjes, de koekjes net iets harder dan ze hoorden te zijn. Soep, thee, mosselen, bier, … het was allemaal te krijgen. Blijkbaar ook rijstpap. Totaal niet gezien. Steven maakte mij er achteraf op attent dat hoewel er geen rijsstaart was er wel degelijk rijstpap klaar stond. Neeeeeee! Ik heb er overheen gekeken. Het voedsel der engeltjes en traillopers en ik heb het gemist. Geluk zit in een klein hoekje, maar verdriet ook hoor…

Het moet gezegd dat de warme maaltijd nadien veel goed maakte. Ik ben geen pasta fan. Patatten moeten het zijn verdorie. Gekookt, gefrituurd, geplet, maakt niet uit, als er maar aardappelen zijn. De organisatie had echte Belgische kost voorzien in de vorm van aardappelen met stukjes spek, groene boontjes en worst met mosterd. Lekker!

Die beloofde zon heeft zich uiteindelijk maar 3 minuten laten zien en slaagde er niet in om ons een “warm” hart toe te dragen. Maar elk van de lopers zette een super prestatie neer en de glunderende blikken in de kleedkamers en cafetaria bewezen het ultralopersgeluk. Eindelijk heb ik Maarten en Marek (2 van de andere vaste bloggers van deze site) eens in levende lijve kunnen zien. Chris van Beem ontbrak natuurlijk ook niet. Ook weer het geluk gehad om nieuwe mensen te leren kennen. Modder, kou, natuur en vooral ellenlange maar zalige kilometers… dat schept een band.

Steven-van-de-ecotrail heet eigenlijk Steven Declercq. Ik leerde hem in september tijdens de ecotrail kennen. Extra dank voor de lift heen en terug. Hij liep fantastisch goed. Moge zijn vrouw en kinderen in het Gentse zeer trots zijn. Maar jongen, ik vergeef het je nooit dat je het mij verteld hebt van die rijstpap…

Door: Anita Maes

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?