fbpx

Running to stand still…

In de loop van het afgelopen jaar 2014 heb ik heel wat tijd gehad om het één en ander te experimenteren om mijn looprendiment te verbeteren. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik begin dit jaar al een vrij goede conditie had door zeer regelmatig te rennen. Ik noteerde echter nooit de resultaten. Dat heb ik nu een jaar lang wel gedaan; afstand, hoogteverschil, tijd, observaties.

Uit de cijfers blijkt nu dat ik mijn hardlooprediment niet verbeterd heb: het hele jaar door zo’n 55 km per week en 2500m op en neer, en een gemiddeld ritme van zo’n 7 min/km. Wel met de nodige variaties tussen weken, maar met weinig verandering. Als ik begin 2014 vergelijk met eind 2014, dan hou ik het nu niet langer vol, en ben ik ook niet sneller geworden. Ook dezelfde trailrondjes begin dit jaar en nu op het eind heb ik in min of meer dezelfde tijd afgelegd. Ze verschillen af en toe enkel omdat ik op een dag zin had om lekker snel af te dalen, of om het juist even rustig aan te willen doen. Maar is er dan geen vooruitgang geboekt? Misschien is het feit dat ik blessurevrij ben gebleven, en niet eens een verkoudheid heb gehad, wel een vooruitgang. Of misschien is het feit dat ik (al) 41 jaar ben geworden, en er ook niet op ahteruit ben gegaan, wel een vooruitgang. Of misschien is de positieve beleving en de blijdschap die het regelmatige rennen me elke keer weer geeft wel de vooruitgang. Misschien had die konining in Alice in Wonderland dan toch gelijk:

Now, here, you see, it takes all the running you can do, to keep in the same place. If you want to get somewhere else, you must run at least twice as fast as that! 

Maar als ik echt twee keer zo hard moet rennen, dan zijn er sowieso consequenties op mijn dagelijkse leven…, echt, ik ren hard genoeg. En toch heb ik het gevoel…. (ai, het wordt subjectiever) dat ik mezelf verbeterd heb. In ieder geval heb ik dit jaar veel geleerd over mezelf en het trailrunnen. Iets wat ik echter echt geleerd heb, en waar ik heel blij mee ben, is Neusademhaling.

In rust ademde ik al via mijn neus, maar ik heb het me eigen gemaakt om dit ook tijdens het rennen te doen,…en zelfs als ik tegen steile hellingen omhoog ga in een drafje of looppas. In het boek van Scott Jurek (Eat & Run) kwam ik het voor het eerst tegen, en in de volgende artikelen wordt het nog verder goed onder worden gebracht.

http://www.normalbreathing.com/s/breathing-techniques-for-running.php

http://adamcap.com/2013/11/29/nose-knows-case-nasal-breathing-high-intensity-exercise/

Ik ga deze informatie hier dus ook niet herhalen. Ik wil alleen vermelden dat neusademhaling beter is voor de zuurstoftoevoer in je lichaam en je minder snel vermoeid maakt, en je verder weer sneller laat herstellen. Lees zelf maar ‘waarom’. Mij heeft het verder geholpen om het juiste ritme te vinden bij zware inspanningen en het bij lange trails goed vol te kunnen houden. De toevoer van lucht is door de neus minder groot dan via de mond, zodat je bij een steile helling bevoorbeeld snel het ‘gevoel’ krijgt niet genoeg adem te kunnen krijgen (het lijkt een beetje op rennen in de hooggebergten..en zo is het een beetje). Maar door even iets langzamer te gaan (een heel klein beetje maar) wordt dit verholpen. Het is alsof alles natuurlijker aan voelt, en ook al zijn mijn resultaten via mondademhaling versus via neusademhaling vrijwel gelijk, ik ‘voel’ me minder vermoeid uiteindelijk als ik door mijn neus adem. Neusademhaling houdt je op het grensgebied van aerobe/anaerobe ademhaling aan de kant van de aerobe ademhalng. De beklimmingen gaan misschien ietsje langzamer, maar ik hou meer energie over voor de vlakke stukken en afdalingen. Vooral op de langer trails is dit voordelig. Verder kun je gewoon lekker eten en drinken terwijl je blijft ademhalen.

Waarschijnlijk zijn er al veel (trail)runners die deze techniek beheersen en uitvoeren, maar voor mij was het ‘de ontdekkking’ van het jaar. Het heeft me geholpen een goede balans te vinden tussen ‘hoofd, benen, longen en hart’. Ik heb verder het ‘gevoel’ dat ik sneller herstel, maar daar zou ik analyses enzo voor moeten doen om het te bewijzen. In de ‘literatuur’ vind je deze bewijzen, maar alle ‘uitvindingen’ zijn niet altijd teoepasbaar op iedere persoon. Ik zou zeggen dat ieder het maar eens zelf moest uitproberen. Ik zou wel willen wijzen op de adviesen van Adam Capriola (auteur van The Nose Knows).

  1. Consciously make an effort to breathe through your nose at all times, as in 24/7, to develop mastery of the nasal breathing technique.
  2. During high intensity activity, allow yourself frequent breaks to fully regain control of your breathing and allow your heart rate to reset before continuing. Don’t keep pushing while you are winded.
  3. Nasal strips can help improve airflow, which appears to be the limiting factor in the exercise intensity one can achieve solely through nose breathing. (That limiting of intensity could be construed as a positive, however.) Nasal resistance does actually reduce on its own during exercise, too.

Verder zou ik aanbevelen om het niet te proberen met een verstopte neus, maar dat lijkt me duidelijk.

Veel ren-plezier.

Explore, Learn & Enjoy.

Barend

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account