fbpx

Een mentaal trailrunning avontuur

Sommige initiatieven zijn er dan ineens. Na een prima training van 26km op een doordeweekse dinsdagavond had ik er zin in. Positief gemotiveerd,.. ik voelde me geweldig de dagen erna. Met Limburgs Zwaarste over een paar weken vond ik het tijd om maar weer eens alleen een uur of 6 door de bossen te gaan rennen. Regio Weert was weer even geleden. Zaterdag was het plan,… Zondag werd de realiteit. Met een racevest gevuld met 1,5 liter water, een zakje krenten, wat bifi-worstjes, enkele reepjes, een bidon gevuld met ORS en de snikkers begon ik uitgeslapen om 10:00u. vanaf de Goudrenet langs de A2 aan mijn tocht… Ik had er zin in…

Het plan was eenvoudig, lopen op de navigatie en vooral rustig aan doen. De broodjes met Nutella zorgde voor een prima flow en de eerste 10 kilometers gingen echt heerlijk. Zo positief als ik ben verbeelde ik me dit gevoel te hebben op kilometer 50 en dan zou ik nog even aanzetten om er alles uit te halen. Na een knor in de maag en een korte stop zag ik dat ik gemiddeld 10,6km per uur liep en dat was best aardig gezien de regelmatig zware ondergrond.

Wat kan het toch heerlijk zijn zo alleen in de bossen. Zonder muziek maar met de geluiden van de beesten in het bos om me heen volgde ik de paden en regelmatig had ik een ‘o ja’ ervaring op de route. Mijn focus lag bij het bankje halverwege op de 30km, waar ik de vorige keer een trailrunners lunch had genomen… ‘Beenjes omhoog, uitzicht over de velden en toen een heerlijk zonnetje’, ja,… die momenten blijven me bij. De kilometers gingen verstreken en bij het oversteken van de sluis in Weert liep ik via de IJzeren man naar de 2e lus die voor de komende 45km mijn route zou zijn. Het pad liep in een rondje tot over de Belgische grens zo weer terug. Nog steeds ging alles prima en voor ik het wist tikte de Suunto kilometer 20 aan.

En dan,… 5km voor mijn bankje… na nog geen 2,5 uur lopen…. Het besef van de komende 35km daalde zo hard in mijn schoenen… het leek wel of iedere hardloopbewiging 2x zo zwaar ging. Ik probeerde dit gevoel even kwijt te raken door gewoon door te lopen…. 100 meter, 200 meter,… maar, het ging niet weg… Er ging van alles door mijn hoofd. ‘Wat is dit?’ Hardlopen had echt even geen zin op dat moment en ik stopte, eigenlijk vol verbazing! Goed, even alles op een rijtje zetten. ‘Wanneer heb ik dit eerder meegemaakt?’, zei ik hardop tegen mezelf…  Eigenlijk nooit kwam ik tot besef. Ik pakte de zak met krenten achter uit het racevest en begon te eten. Al etende plofte ik neer en begon om me heen te kijken. Volgens mij zit ik nu in België en volgens mij ben ik nog niet op de helft…. Haha, ik begon te lachen en begreep dat ik hier een dingetje had wat ik zelf moest oplossen… Niemand om tegenaan te leunen of die me hier even doorheen sleepte… ‘Ook goed,… gewoon maar verder dan?’ Ik begon weer te bewegen en eerlijk is eerlijk, niks ging meer vanzelf. Zucht… ‘Dit gaat over Chris’, ‘Geef het een kilometer of 5’,.. en ‘Op naar het bankje,… daar zien we wel verder’. Het lopen ging stroef en iedere keer als ik dacht dat ik bijna bij het bankje was kwam ik weer op een nieuw mooi lang pad,… dat mooie was geweldig, dat lange even wat minder in die fase… Maar,… Rond de 30km kon ik neerploffen op de bank. Daar op die bank zei ik het voor de eerste keer; ‘Ik ben er eigenlijk helemaal klaar mee!’.

Het is een illusie dat ultralopen vanzelf gaat,… het is dan ook een deceptie als je erachter komt dat je dat aan het ervaren bent. ‘Het spel is begonnen, en nou niet zeiken… Je mag nog 30km,… Succes Chris’. En met die woorden ben ik opgestaan en stekte ik mijn stijve benen. Met 2 liter water voor 60km moest ik doseren, want dit bleek veel te weinig natuurlijk. Ik verplichte mezelf iedere 30 minuten wat te eten en besloot niet langer dan 10 seconde achterelkaar naar de grond te kijken. ‘Om me heen is het te zien,.. niet op de grond’. Goed,… dit hielp aardig… De kilometers gingen voorbij en het ‘moeten’ wandelen maakte plaats voor een lange rustige looppas met enkele onderbrekingen. Zolang ik in de bossen was kon ik me goed motiveren… buiten de natuur over de geasfalteerde verbindingswegen had ik het moeilijk… zo moeilijk, dat ik rond de 40km maar eens ging bellen. “Het gaat niet… ik heb een OFF-day…” wist ik uit te brengen… ‘Moet ik je komen halen’ was het antwoord… Dat was natuurlijk ook een mogelijkheid… Ik aarzelde… Toen klonk het door de telefoon,…. ‘Weet je wat,… als je op de grond ligt en je kunt niet meer lopen bel je nog maar eens…. pas dan kom ik je halen.!’ Het verbaast zijn veranderde in een vastberadenheid… ‘Je hebt helemaal gelijk… tot straks’ was mijn antwoord. Ja,… Dat had ik even nodig. Nog maar 20km, komt helemaal goed… en daar ging ik weer.

Na 13km ploeteren kwam ik weer bij de IJzeren Man,… Al 10km liep ik zonder water en de lokale kroeg had ineens bezoek van een bezwete trailrunner. Ik liep tussen de tafels met vele glazen gevuld met bier, ging aan de bar zitten en terwijl ik mijn racevest afdeed bestelde ik een groot glas cola en een koffie met extra suiker… Een wat ouder stel op de hoek van de bar keek naar me maar zei niks… ik zei dus ook niks en dronk in 1x mijn glas cola leeg en genoot daarna van mijn zoete koffie.

De korte stop had me goed gedaan. De energie was weer terug in mijn lijf. Toch bijzonder dat voeding en drank zoveel met je kunnen doen. Met een glimlach passeerde ik al gauw de sluis opnieuw en via het industrieterrein liep ik de laatste 6-7km van mijn training. Met toch enig gemak heb ik de laatste kilometers gelopen. Na de oversteek van de spoorlijn liep ik de laatste 500 meter. Daar was ik blij, trots en moe. Ik heb vaker zware momenten gehad, die ben ik ook allemaal doorgekomen. Maar deze van vandaag was bijzonder. Hij kwam vroeg en de afstand was best pittig.. Verder was ik alleen en was ik er eigenlijk echt helemaal klaar mee… Ik had geen zin meer… Het was een zinvolle en zeer waardevolle training van bijna 60km. Tijdens het schrijven van het blog geen stijve benen… dus eigenlijk kan ik wel zeggen…. Ik had een soort van OFF-DAY

Ach…. als het allemaal van zelf gaat is er ook niks aan… ;-(

Tot de volgende keer…

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account