fbpx

Ultra Trail van Barcelona 2015 (100 km; 4500 mD+)

Vaak ren ik dezelfde trails; door de week tijdens de lunchpauze door Collserola (Barcelona) en in het weekend vaak vóór het ontbijt in de Pyreneeën rond La Pobla de Lillet. Routine? Nee, wie door de natuur rent weet dat eenzelfde trail elke keer weer anders is.. en ik zelf ben trouwens ook nooit hetzelfde. Maar goed… voor een tweede keer 100 km rennen met 4500 m op en neer had ik nog nooit ieder gedaan en dit had ik dit weekend voor mijn kiezen bij de UT Barcelona. Rami, met wie ik af en toe train, had hem verlden jaar niet af kunnen maken en dat zat hem niet lekker. Hij had met (weinig moeite) overgehaald om me weer in te schrijven. Verleden jaar had ik me goed vermaakt tijdens de Ultra Trail van Barcelona (http://goo.gl/kOlnN6), maar het leek bijna onmogelijk om dat dit jaar weer te ervaren.

Ik wist wat er zou komen en ik wist dat er getraind moest worden: een 70 km per week in de afgelopen 3 maanden met elke week zo’n 3000 m op en neer… af en toe mijn hoofd en lichaam flink pesten door met volle of juist lege maag te gaan rennen, zodat beide een beetje gewend waren aan “moeilijke omstandigheden”. Verder had ik geen blessures op gelopen, en had ik dus alle hoop dat mijn lichaam mee zou werken aan het doel. Misschen was er in mijn hoofd iets aan motivatie verloren gegaan door het feit dat de UT Barcelona niet meer nieuw was,… het miste een beetje “avontuur naar het onbekende”, ook al is er altijd wel iets anders onderweg.

En zo waren er veel dingen anders deze keer en toch ook dingen hetzelfde. Wat er anders was?

-Zeedampen bedekten het kustgebergte en liet de zon niet zien tot na het middag uur.

– De wormpjes van verleden jaar die in grote getalen op de paden krioelden waren er niet; er waren nu méér mieren.

– De zelfgemaakte cake en pannenkoeken voor onderweg smaakten veel beter dan de energierepen uit de super…. en gingen ook veel makkelijker naar binnen.

– De benen raakten iets eerder vermoeid (km 50) dan verleden jaar (km 75)…en de teennagel had ik er ook al veel eerder af.

– Ik had dit jaar helemaal géén last van open tepels of andere schuurwonden, dankzij het nieuwe shirt van Bussetus (http://www.bussetus.com/).

– Rami liet ik na 20 km achter me deze keer, ipv rond de 55 km, maar hij heeft de tocht wel kunnen afmaken en dus zíjn doel bereikt.

 (foto: Josep M. Montaner)

Wat hetzelfde was?

De tussentijden en eindtijd waren hetzelfde als verleden jaar!!! Deed ik verleden jaar 8 uur en 37 minuten over de eerste 69 km, daar deed ik deze keer 8:39 over… en de eindtijd van veleden jaar was 13:31, terwijl die van dit jaar 13:20 was… en die “verbetering” kwam alleen maar door het “eindsprintje” op de laatste 2 km… toen ik wel door had dat ik er was. Het is toch eigenlijk ongelofelijk dat er bijna géén verschil was in tijden. Ik loop zonder GPS of ander apparatuur om mijn snelheid te bepalen… het is allemaal op “gevoel”: ik ren waar ik rennen kan in een licht drafje. Het zal dan ook wel gewoon “mijn” tijd zijn… die 13,5 uur.

En het was deze keer gewoon weer genieten van de natuur en trailrunners om me heen. Het was weer zingen van de melodietjes die er in me opkomen… Het was ook weer gewoon afzien, en “genieten” van de “oplossingen” die het lichaam vindt om met de (dragelijke) pijn om te gaan. En het was gewoon weer eens helemaal leeg over de finish gaan, met een enorm voldaan gevoel.

Een dag na de afloop weet ik ook dat ik geen letsel heb opgelopen, welke anders is dan die teennagel.

Find your rhythm and enjoy your run.

Barend

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account