Festa Trail – Wat een schitterende omgeving

Nu, een week later, zit ik nog steeds met een verhaal in mijn hoofd. In 4 dagen tijd heb ik in de omgeving van St. Mathieu in Frankrijk een geweldige trailrunning ervaring opgedaan. Een nieuw scenario in een voor mij totaal nieuwe omgeving. Een weekend met extremen, een weekend met ontzettend veel lol en een weekend waarbij ik mezelf nog beter heb leren kennen. Ik kan wel zeggen, een onvergetelijk weekend. En het begon allemaal op woensdagnacht, toen Maarten, Marek en ik vertrokken richting ons 120km avontuur,… De Festa Ultra Drialle.

De aanloop

We moesten er een stukje voor rijden, maar na 1100km vanaf Geldrop kwamen we in de middag aan op de bestemming. We verbleven op het gezellige, stille en natuurschone Parc Le Duc, waar we eigen huisje hadden. Wat een switch. Van druk t/m woensdag, naar totale ontspanning 12 uur later op donderdagmiddag. Gaar en brak van de reis kom ik op de veranda tot het besef dat ik op zaterdag langer aan het lopen ben om de 120km van de Ultra Draille trail af te leggen dan de hele reis naar bestemming heeft geduurd.

Later op de dag komt Barend aan die op 4 uur reiden van Sint Matthieu in Barcelona woont. Onze eerste persoonlijke kennismaking die eigenlijk niet meer dan 1 minuut duurde. Vanaf de 2e minuut voelde het of we elkaar al jaren kende en dat is mooi. Niet veel later maken we kennis met onze gastvrouw Denise Foster. Dankzij haar zaten we nu op Parc le Duc en dankzij haar als team-lid van de Festa Organisatie konden we kennismaken met dit evenement. De ontmoeting was mooi en leuk. Alweer een Facebook contact die ik in levende lijve kan ontmoeten…. het blijft bijzonder.

De dag was mooi en onze hardloopspullen waren natuurlijk als eerste uitgepakt. We besloten een rondje in de omgeving te gaan lopen. En dan,… op nog geen 10 minuten later ren ik tussen de wijnranken, met mijn 3 maatjes allemaal met een brede lach op het gezicht. Ontspannen aan het genieten van de omgeving. Door de prachtige natuur, met een mooi vooruitzicht en blij gevoel. Het zogenaamde voorspel van de trail,… de aanloop die best wel even mag duren. En ja,… we weten allemaal wat we na een voorspel kunnen verwachten 😉

Vrijdag = voorbereidingsdag. De dag waarbij we de organisatie leren kennen. Racedirector Pierre verwelkomt ons en met een lach op zijn gezicht vertelt hij over de ultratrail. Het wordt op de racedag warm en de Ultra Draille heeft een zeer technisch parcours, de hele 120km lang. De 6.000 D+ hoogtemeters vergen iets van je lijf maar zorgen voor vele bijzondere stukken trail-beleving. Met een start om 5:30u. en een rit per bus van 45min naar de start weten we dat de nachtrust kort zal zijn. Ik kan sowieso slecht slapen voor een deelname en in de vooravond naar bed gaat me zeker niet helpen. We bezoeken de trailrunning beurs en doen de laatste boodschappen. Er werden 4 racevests klaargemaakt en uiteindelijk hebben we eigengemaakte spagetti gegeten met kruiden die we zo in de omgeving hebben kunnen plukken.

Ultra Draille Trail 120km

Klaar wakker in een pikdonkere omgeving. Het ontbijt bestaat uit 1 pannenkoek en met z’n vieren rijden we naar St. Mathieu. We verzamelen in de sporthal waar we de dropbag voor kilometerpost 62 kunnen achterlaten. De organisatie heeft alles erg goed geregeld en de sfeer is ontspannen. In 45 minuten worden we per bus naar de start in Causse-de-la-Sell gebracht. De koffie en de zoete broodjes smaken goed en niet veel later mogen we rond 5:30u. aan ons avontuur beginnen. Rond de 160 lampjes verlaten het dorp en gaan over de eerste paden in een sliert zo het donkere landschap in. Toch altijd wel een dingetje zo’n start. Gespannen lachende gezichten met vlak boven de ogen een felle bundel licht. Vanaf de start vertrok ik met de poles in mijn handen,… waarschijnlijk wist ik daar al dat het een zware race ging worden… want ik heb ze tijdens de trail niet opgeborgen in het racevest.

Het ritme van de trail, het ritme van de dag… daar was ik naar op zoek. Marek en Barend heb ik bij de start voor het laatst gezien…. Maarten ben ik de eerste kilometers een paar keer tegengekomen. Mijn eigen race… dat werd het plan. Met een prachtige zonsopkomst ergens boven in de bergen begon voor mij gevoelsmatig echt de trail. Ik zag waar ik liep en kon de omgeving goed in me opnemen. Echt,… wat is deze omgeving prachtig. De ondergrond is ontzettend technisch met de vele loszittende stenen. De struiken en bomen zijn stug en stevig. De rotspartijen zijn uitdagend en de route is afwisselend. Ik voelde me een hardlopende padvinder die steeds verrast werd door leuke paadjes en mooie vergezichten. Ik hoor mezelf bij een afdaling nog roepen naar Maarten; “Hier doe ik het voor”, “wat een geweldige paadjes”…. En dan te bedenken dat ik daar nog maar een paar kilometer onderweg ben.

Zo rond kilometer 20 kom ik erachter dat mijn schoenenkeus verkeerd is geweest. Mijn ultra slofjes van The Northface kunnen niet echt goed overweg met de vele losse stenen, of anders gezegd,… stenen wegschoppen en tegen raar omhoog staande stenen bostsen met de voeten gaat naar verloop van tijd erg vervelend aanvoelen. Daarbij liep de temperatuur mee met de wijzer van de klok, maar die stopte niet bij 12. Uiteindelijk liepen we daar met een volle zon in een temperatuur van 27-30 graden. Ik ben de eerste die roept,…. “Accepteer de trail zoals hij komt” en “Aanpassen naar de mogelijkheden van de dag”. Met het accepteren had ik op dat moment geen moeite, maar het aanpassen was toch wel even een dingetje. Herken je dat warme gevoel aan je tenen als je stijl omlaag aan het afdalen ben op een oneffen pad… het gevoel waarbij je weet dat er zojuist een blaar de ruimte heeft gevonden om open te springen… ja,… dat gevoel herinner ik me nog goed… Dit nare gevoel zakt na verloop van tijd wel weg, je kan er mee verder, maar erg prettig is het niet.

‘Een kleine tegenslag zal me de komende 100km niet weerhouden’, ‘Gewoon doorgaan en genieten’, dat was mijn focus… En, ik moet zeggen… Dat lukte me tot de 50km prima! Ik dronk met regelmaat water en probeerde goed te eten… Ik dacht dat ik goed at,… maar eigenlijk ging ik daar in de fout… In verhouding tot de inspanning die ik moest leveren at ik veel te weinig alleen had ik dat daar nog niet echt in de gaten. Ik besloot mijn rust te gaan pakken op kilometer 62, waarna ik de 3 grootste toppen gepasseerd was en nog maar 1 zware klim van 8-10km moest volbrengen… In een lekker tempo heb ik mijn ding gegaan en zo rond 15:00u. kwam ik aan bij de 62km… Ik wilde naar binnen gaan, zie ik Maarten daar op een muurtje zitten…. ‘Huh?… Wat doe jij hier?’, was mijn verbaasde reactie. ‘Uitgestapt,… last van de knie…’ met iets van Klotezooi als opmerking daarachter… Wat een domper… Ik plofte neer in een stoel en Maarten bracht me wat pasta en vers water… Het speelde door mijn hoofd om ook uit te stappen. Ik voelde me niet fit, had last van mijn voeten en was nu pas op de helft. Dat was eventjes… heel eventjes… een moment van twijfel… Maar,.. zo snel als het verscheen duwde ik het ook weer weg… Finishen,… dat wordt het. Maarten kon met de organisatie terug naar de start dus besloot ik na het vullen van mijn Racevest ook verder te gaan… Op naar de laatste lange klim, daarna nog wel 1200 hoogtemeters, maar dan had ik er al 4.800 D+ hoogtemeters opzitten….
Chris Festa Trail 2015
Een nieuw hoofdstuk voor Chris… ja, zo kan ik het gedeelte van 10km met 800 D+ hoogtemeters in 3,5 uur wel noemen. Allemachtig,… wat een mentale en fysieke afslachting heb ik daar ervaren. Ik ben begonnen vanuit het prachtige dorp, via de wijngaarden zo de paden met losse stenen weer op. In de volle zon alleen maar klimmen… Voor het eerst moest ik gewoon stoppen, ik kon niet verder klimmen… De energie was weg… Sta je daar geparkeerd halverwege je klim… Pijnlijke voeten en een ontzettende zure smaak in je mond van omhoogkomend maagzuur. Wegdrinken ging niet, rustig doorlopen was de enige optie. En ja hoor,.. in de brandende zon moest ik overgeven… niet 1, niet 2, maar verschillende keren achter elkaar. Man man…. ‘niet leuk’ dacht ik daar… Ik bleef het pad volgen en hield mezelf voor dat ik er bijna moest zijn. De suunto was al leeg want ik had de instellingen niet aangepast naar deze ultra afstand. Ik had werkelijk waar geen idee hoelang ik daar bezig was om verder te komen. Mijn maag was omgedraaid en wilde niks meer binnenhouden… Zelf waterdrinken maakte me misselijk en kwam met dezelfde snelheid weer naar buiten. Uiteindelijk kwam ik een groep hulpverleners tegen. Ik gooide mijn stokken op de grond en vertelde dat het niet ging.. Daar kreeg ik de melding dat als ik wilde stoppen ik eerst naar de top moest gaan,… daar was de organisatie met de bevoorradingspost en kon ik eventueel stoppen. Heel voorzichtig vroeg ik hoe ver dat dan was… Ach, nog 3 kilometer was het antwoord… Zucht….

De omgeving was mooi, maar de energie was mooi weg… Wat heb ik het daar zwaar gehad. Zonder energie een heftige klim in de brandende zon op zere voeten… Tja,.. zoals ik al vermelde,.. en nieuw hoofdstuk voor Chris… Uiteindelijk ben ik er gekomen… Ik hoor mezelf nog zeggen dat ik wil stoppen… Op dat moment voelde ik geen spijt… ik was eerder blij dat ik niet verder hoefde. Ik was helemaal op, ik was leeg en ik was er klaar mee… Niet verantwoord om verder te gaan… een soort van onmogelijkheid in mijn geval.. Ik kon meerijden naar beneden, waar ik uiteindelijk door Maarten ben opgehaald. Even geen focus op de schoonheid van de omgeving,… even helemaal geen focus maar slechts een roes… En die roes duurde nogal even… ik zocht mijn bed op om bij te komen, en daar ben ik in slaap gevallen.  Ik had echt geen puf om de kanjers van een Barend en Marek binnen te zien komen rond een uur of 1 in de nacht, nee,… deze jongen lag helemaal plat op bed om bij te komen…

Ik weet niet hoe laat de mannen binnenkwamen, maar toen was ik meteen wakker… Toch even proosten op de geweldige prestatie. Ik was blij voor Barend en Marek, ik was trots op deze kanjers, want ik wist wat ze eigenlijk hadden geflikt. Wat een zwaar parcours. Eenmaal in bed besefte ik dat het een keertje niet was gelukt,… ik was ontmaagd… haha. Ik begon alles op een rijtje te zetten en ik had de oorzaak al snel gevonden. Onderweg had ik op fruit na niks bij de verzorgingsposten gegeten tot kilometer 62. Onderweg 2x BIFI en een stukje ontbijtkoek…. Verder pas bij de 62km mijn racevest van 1,5 liter gevuld en onderweg slechts 5 liter gedronken. Ik besloot daar om dit soort tochten toch met voeding in mijn bidonnen te gaan lopen. Eten in de hitte blijft een dingetje… Op dit parcours had ik beter moeten weten… De tocht is zwaar,… dit moet je aanvullen,…

Maar ach… met 3 ultra-afstanden in 4 weken… was het misschien toch wat te veel. Enthousiasme in combinatie met een sterke wil is niet altijd genoeg… dat blijkt wel weer. Ik heb geen spijt van het niet kunnen volbrengen van deze Festa trail. Ik heb Limburgs Zwaarste heerlijk kunnen lopen, ik het samen met Carlo het Thames Path avontuur (verslag volgt nog) kunnen lopen en ik heb de eerste helft van dit avontuur kunnen beleven.

Het mooie van een open einde is het vervolg… dat moet namelijk ingevuld worden. Het is eenvoudig,… Ik ga gewoon terug in 2016….. op zeker. Met een zelfde voorbereiding en met andere schoenen en voeding. Ja,… de Festa Trail is er toch eentje die iedere trailrunner op zijn Bucketlist moet hebben staan. En,… het zou me niks verbazen als ik volgend jaar weer dezelfde trailrunners ga tegenkomen. Het is en blijft een geweldige trail.

Beleving

Chris Festa Trail 2015
Ondertussen heb ik al aardig wat trails mogen lopen. Iedere deelname heeft voor mij zijn eigen bijzonderheden. De sfeer bij de voorbereiding, de vaak prachtige bijzondere omgeving, de mensen die je niet kent, maar die in dezelfde flow zitten ook al spreken ze niet ons eigen Nederlandse taaltje. We komen allemaal voor hetzelfde. De beleving van de trail. Het gevoel wat ik krijg van het lopen over de mooie paden door de bergen is moeilijk te omschrijven. Dat zelfde gevoel ervaart mijn voorganger ook en dat geeft een bijzondere band. Het avontuur en het onverwachte, wat een bijzondere combinatie heeft deze sport. Er bestaat niet zoiets als falen,… het vooraf beoogde resultaat pakt hooguit soms anders uit. Als ik dan terugkijk naar mijn Festa deelname dan kan ik met een enorme lach terugkijken naar een geweldig geslaagd lang weekend. Ik heb genoten van mijn trailmaatjes. Ik ben bewust van de enorme gastvrijheid van de organisatie, wat een kanjers. Daarbij heb ik momenten in mijn geheugen gegrift, die nooit zullen verdwijnen. De omgeving is puur, herbergt vele prachtige voor daar vanzelfsprekende plekjes die ik aan iedereen zou willen laten zien… Ja,… bij mij staat de beleving voorop….  En het besef dat ik daar 4 dagen heb genoten met vrienden die met mij dit gevoel deelden maakte het compleet.

Voor mij was het Festa weekend meer dan alleen een (ultra)trail in een mooie omgeving, het was een beleving van formaat…

Tot de volgende keer.

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

De video impressie van Maarten

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account