fbpx

Festatrail 2015 (Ultra Draille 120km; 6000mD+)

Of het verstandig is om drie weken na een ultra trail nog ééntje te gaan lopen, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik ontzettend veel zin had om Chris, Marek en Maarten eens in het echt te ontmoeten. Het is nu een jaar geleden dat we via Trail-running.eu vrienden zijn geworden en een passie voor het trailrunnen delen, maar samen een trail lopen hadden we tot nu toe niet. Via Chris was het Team Trail-running.eu uitgenodigd door Denise Foster om naar Zuid-Frankrijk te komen om daar aan Festa-Trail mee te doen in het weekend was 16 t/m 17 mei 2015. Alles was geregeld:, onderkomen en inschijvingen… Yes, ik kom,….maar ik was nog niet helemaal zeker van de afstand die ik zou gaan lopen

Foto. Pic-du-Saint-Loup met op de achtergrond het terein van de Ultra-Draille.

 

De omgeving

Miljoenen jaren geleden heeft een zeebodem zich de lucht ingewerkt en de kalksteenafzettingen blootgesteld aan weer en wind. Hier en daar is deze aardkorst gekanteld en staan de verschillende versteende sedimentlagen als messen overeind. Regen en wind vormen de dalen, losten stenen op en verbrijzelde ze tot grind. Het is er warm en de vegetatie bestaat uit geharde bomen, struiken, kruiden en grassen, die tegen de felle zon en de droge omstandigheden opgewassen zijn, zoals steeneiken, alepodennen, en Salzmann dennen, buksesstruiken, rozemarijn, en thijm…evergreens, die het vaak beter groeien in de gematigde winters dan in de hete zomers…waneer het gewoon te warm is om te ademhalen. Maar goed, de mens wilde ook wat en heeft het gebied waar ook de Festatrail gehouden werd eeuwen lang proberen aan te passen aan haar wil… houtkap voor energie en begrazing van schapen voor de wol hebben er voor gezorg dat bodenerosie een flinke impact kon hebben. Maar er onstonden ook de Drailles…. looppaden (trails) die de schitterende middeleeuwse dorpen, zoals Saint-Guilhem le Desert, en Pégairolles en Saint-Jean in het dal van Buèges met elkaar verbonden en verder naar de hoger gelegen bergweiden leiden. Maar zelfs die paden hebben niet het eeuwige leven in de zoektocht van de natuur naar chaos en vervallen langzaam nu ze niet meer onderhouden worden.

 

Festatrail

Maar dan is er de organisatie van Festatrail, onder leiding Pierre Toussaint. Het is alweer vijf jaar geleden dat de Drailles op de kaart weer ingekleurd werden en in het veld gecheckt werden op hun toegankelijkheid. Een 18km trail rond de Pic-du-Saint-Loup kwam er uit; een marathon door de wijnranken van Hortus; een Herault Trail van 73km (3500mD+); en een Ultra Draille van 120km (6000mD+). De deelnemers aan de Ultra Draille zouden verwend worden door langs alle natuur-historische juwelen van het gebied te mogen rennen. Het ongemak om al om half drie ’s ochtends uit je bed te moeten om de bus van 4 uur te kunnen pakken die je in 45 minuten vanaf Saint-Mathieu (Finish) naar Causse-de-la-Selle (Start) brengt, waar om 5:30 gestart moet worden, wordt door het prachtige parcour ruimscheeps gecompenseerd.


Foto: Chris samen met Pierre Toussant, Denise Foster, en vrijwilliger.

 

Ultra-Draille

Ik had me een maand voor het evenement overghaald om i.p.v. de marathon-de-l’ Hortus de Ultra Draille te gaan lopen. De reden was simpel. Marek, Maarten en Chris starten met de Ultra Draille op zaterdag, terwijl de marathon op zondagochtend van start gaat. Dat zou betekenen dat we elkaar op dit feestje dus niet veel zouden zien. Dan toch maar ook de Ultra Draille voor mij, ondanks de korte tijd tussen de UT van Barcelona, eind april. Deze tussenliggende tijd heb ik dan ook benut om de benen  weer 100% te krijgen… lichte training, veel rust en goed eten. Ik voelde me prima, dus het moest wel lukken… en anders maar niet. Niets moet alles mag.

Donderdag reed ik in iets minder dan 4 uren rijden vanaf Barcelona naar Saint-Mathieu waar ik de jongen s in het dorpscafe vond. Het bugalowtje dat ons door de organisatie beschikbaar werd gesteld stond in het Parc-du-Luc, een soort nederlandse nederzetting met bungelowtjes in het bos, inclusief een restaurant en zwembad. Prima allemaal. Het was leuk om de jongens in het echt te zien, en wat kun je beter doen als trailrunners onder elkaar dan een stukje door het bos en de wijngaarden te rennen, waar we onderweg de nodige kruiden verzamelden voor de pasta die avond.


Foto: Laatste avondmaal voor de Ultra-Draille.. pasta met tomatensaus…verse ui, knoflook, rozemarijn, en thijm…

De volgende dag nog een uitje naar de ruines van Chateau de Montferrand, waar we een prachtig uitzicht hadden over het te berennen gebied, en een voorproefje hadden op de zware paden…veel losliggende stenen en puin. Daarna briefde Pierre de groep dat het parcours zwaar en technish is op verschillende punten, en dat het warm zou worden overdag…27ºC, met harde wind op de bergtoppen. Goed drinken dus, niet te veel, niet te weinig…

De tassen hadden we al klaar en ’s ochtends nog een paar Chris-pannekoeken en de met de bus naar de Start. De burgemeester hield nog een praatje en loste het startschot op muziek van AC/DC. We waren weg… de nacht in, want om 5:30 is het nog donker. Al wilden we bij elkaar blijven, we raken elkaar al snel kwijt. Marek ging een eindje voorop, en Maarten en Chris zaten achter mij. Bij licht kom in Marek weer tegen op de rotspartijen richting Saint-Guilhem, waar het af en toe echt klauteren is. We blijven eigenlijk de hele trail bij elkaar…en we komen er via het thuisfront achter dat Maarten op 10 minuten achter ons zit, en Chris zit nog wat verder. Het waait hard op de hogere delen, maar de hitte van de zon komt pas na 7:30, als de wolken langzaam oplossen. De berg op via mooie padden, en dan over de hoogvlakten, waar je bijna omver geblazen wordt. In totaal zijn er 4 grote klimmen van zo’n 800 meter elk, waarna er weer afgedaald wordt (aan de zonnige zuidzijde) tot de pitoreske dorpjes. De harde wind op de hoogten is verfrissend, maar werkt als een föhn…je zweet wel, maar het blijft niet aan je kleven zoals het in het dal doet. Blijven drinken en eten….en plassen, dat zal het wel OK zijn. Ik daal wat sneller af, maar tijdens de pauze in het dorp komen Marek en ik weer bij elkaar…en daar is ook Maarten!!


Foto: Klaar om te starten om 5:30.


Foto: De zon breekt door de bewolken op de route richting Saint-Guilhem.


Foto: Kalksteenformaties en eeuwen oude wandelpaden op de route van de Ultra-Draille.


Foto: Naast de warmte is het ruige terein, met veel losliggende stenen, een extra uitdaging in het avontuur…


Foto: Even bijkomen in de controlepost van Pégairolles-de-Buèges na de lange afdaling.

 

Halverwege

Met z’n drieeën beginnen we aan de derde klim. Maarten gaat omhoog prima, maar heeft veel last van z’n knie bij het afdalen..waarschijnlijk een blessure die hij heeft overgehouden van Limburgs Zwaarste, een maand geleden. Na de afdaling in Saint-Jean overleggen wat het beste voor hem is…doorgaan, met een grote kans op letsel, of stoppen? We krijgen nog een flinke klim..en afdaling, en ook daarna moet er nog het één en ander afgedaald worden op technisch terein…en we zitten op de helft qua kilometers. Hij beslist om te stoppen, en Marek en ik gaan verder met onze route.

Marek en ik lopen lekker met elkaar en al lullend zijn we in een uurtje op de hoogvlakte, waar het nog een heel eind is voor we bij de antenne van Roc Blanc zijn… Dit is zo’n stukje waar het doel maar niet dichterbij lijkt te komen… die antenne blijft maar verweg staan. Dit is ook het punt waar Chris uiteindelijk afhaakt in de race. Hij heeft problemen met eten en drinken, en veel last van blaren. Maar Marek en ik beginnen aan de laatste lange afdaling van 950 meter tot Brissac (80 km).


Foto: Op de hoogvlakte bij Roc Blanc…met op de achtergond Pic-du-Saint-Loup: de laatste hindernis is nog ver weg.

De laatste 40 km

We komen rond 19:30 aan in Brissac en weten dat ongeveer 2/3 van de tocht er op zit en dat er nu nog (maar) zo’n 1500 m van de 6000 hoogtemeters resten… over padden die minder technisch zouden zijn dan voorheen. We zijn dan ook opgelucht…mede omdat we ons nog goed voelen. Mijn benen voelen prima en de kop doet het ook goed ook al zijn we al 13 uren onderweg…en het wordt hier minder warm. Waar het kan nemen we een rustig drafje aan, en als het omhoog gaat lopen we. Het enige wat bij mij niet meer zo goed wil is het innemen van de gels. Mijn maag heeft er genoeg van…en ik begin te kokhalzen als ik het (te) zoete spul in mijn mond heb.. Ik krijg nog één binnen, maar daarna eet ik alleen nog de zelfgemaakte cake wat ik met water wegspoel… We steken de rivier Herault over via de prachtige brug van Issensac en beginnen aan een flauwe helling omhoog. Hier loop ik langzaam uit op Marek, maar ik kom hem later weer tegen bij een post in de buurt van Ravin des Arcs. Hij zit even in een “energie-dip”… en besluit om wat langer te blijven om te eten en te drinken. Ik ga dan ook vanaf hier alleen verder…

Ik maak me een beetje zorgen om mijn maag en darmen… er zijn nog zo’n 30 km te gaan tot de finish en ik hoop maar dat er genoeg energie enzovoord n die caken zit die ik allen nog kan eten. Gelukkig heb ik bij de post nog een broodje met leverpastei gegeten. De darmklacht ben ik trouwens zo kwijt door een flinke boodschap achter laten op achter een verlaten rotsje… dat lucht op. Nu het verder minder warm is (koel of koud wordt het nooit die nacht)…gaat het rennen ook weer wat lekkerder. Ik stel kleine doelen in..zoals vóór zonsondergang Puech Coubiou bereiken…het één na laatste hoogste puntje op 100 km van de route…wat nét niet lukt. Als ik in Saint-Martin (103 km) aan kom is het al nacht, en ik neem pauze om een soepje en een paar crêpes met ham en kaas te eten… en veel Cola te drinken. De vrijwilligers zijn heel behulpzaam, zoals op de hele route, die zeer goed georganiseerd is, maar op dit punt is het het meest gevonden en waardeer ik het het meest. Ik krijg nog een snelle been-massage van mevrouw Pascale, voor ik de nacht weer in duik met mijn hoofdlamp op. Deze pauze heeft me goed gedaan, en ik begin me te beseffen dat ik het ga halen…mijn eerte 100km+ trail.


Foto: Maarten die Marek en mij opwacht bij de finish in Saint-Mathieu.

De finish

De benen voelen nog steeds 100%, al heb ik last van blaren op mijn voeten…door de warmte van overdag en het vele bewegen van mijn voeten in mijn schoenen door de ruige ondergrond. Maar ik neem m’n vertrouwde drafje aan. Door velden en over onverharde wegen kom ik vrij snel onder Pic-du-Saint-Loup uit. Hier begint de laatse klim, welke ik in gezelschap doe met de achtergelegen hardlopers van de Nighttrail om de Pic. Deze mensen wekken me op en bij de beklimming weet ik nog heel wat lopers in te halen…dat zit nog allemaal in mijn benen!!..al gaan de afdalingen over de rotsen wat houteriger. Maar ik stop niet meer bij de laatste post, 9 km voor de finish…ik wil alleen nog maar die finish. Op dit laatste stuk omhoog krijg ik een heel leeg gevoel in mijn maag… ik heb honger. Eén stuje cake nog… en gewoon volhouden. Bij de laatste afdaling staat een bordje .. 3,4 km tot Saint-Mathieu…de finish. Yes!!! Het is net even na middennacht en ik zet als doel om om 0:30 (19 uren) aan te komen… Het laatste stukje gaat over het pad waar we een dag eerder naar het kasteel hadden gelopen.. Ik moet in me zelf lachen om mijn houterige afdaling die in schril contrast staat met de sprint die ik hier gisteren zette richting de geparkeerde auto… Maar ik haal nog steeds nighttrailers in en de “geur” van de finish brengt me in de roes die zo bekend is als ik weet dat ik er ben. Emoties, en dankgebaren naar God, mijn familie en Chris…die ik naast alle hulp speciaal bedank voor het lenen van zijn tweede zet wandelstokken, want zonder die stokken zou het waarschijnlijk een heel andere race zijn geworden… Ik kom in het dorp over het asfalt en onder de straatverlichting… een paar mensen roepen “bravo” en een geweldige vriend Maartenstaat me bij de finish op te wachten… ik ben weer leeg maar ook weer zo ontzettend gevuld als ik na 19 uren en 4 minuten over de finish kom.

Marek komt even later ook , maar de biertent is al gesloten om het hier te vieren. In onze koelkast in het bungalowtje staan er echter een paar klaar.. Chris wordt wakker als Maarten, Marek en ik thuiskomen en samen drinken we op het avontuur… de Ultra Draille; een zware, maar zeer goed georganisserde en mooie trail. What’s next?

Find your rhythm and enjoy your run…

Barend

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?