fbpx

Thames Path 100 mile

Goed we gaan even terug in de tijd, vorig jaar eind juni ergens in het noorden van Engeland. Ik was net gefinisht bij The Wall, een ultra run over 69mile.

Net na middennacht kwam ik binnen, kapot pijn maar niet verslagen. Op dat moment durfde ik zelfs hardop te dromen over een 100 mile race. Die marathon plus zou ik er ook nog wel achteraan kunnen doen.
Begin augustus ging de inschrijving voor Thames Path (TP100) open. Mede doordat er maar 300 deelnemers zouden mogen inschrijven en de hype van inschrijven die momenteel door de trailwereld gaat zat ik ’s morgens meteen bij de computer.
Inschrijven was vrij vlot gelukt, finishen bij The Wall was mijn kwalificatie race dus klaar.

Voor deze race had ik mezelf voorgenomen toch maar eens een keer een schema erbij te houden om a) niet teveel en b) niet te weinig te doen. In het boek Relentless Forward Progress van Bryon Powell staat goede informatie en veel schema’s. Viel me nog niet mee, schema werkt toch altijd als een extra druk bij mij. Hoe vrij ik er ook mee omga. Maar goed als richtlijn werkte het prima voor mij.

De eigenlijke start van het schema zal geweest zijn begin november.  18 weken met de focus op TP100. Alle loopjes en trainingen als voorbereiding van Engeland. Zo waren zelfs de EcoTrail Paris en Rotterdam Marathon slechts trainingen. Na Rotterdam beetje pijnlijke voet door asfalt en mimimale schoenen. Pffff het zal toch niet? Weekje rustig aan gedaan en gelukkig trok de pijn wel weg. Het laatste weekend voor de race had ik m’n eigen TP pacer Chris en nog twee weirdo’s gestrikt voor een nachtloopje in de duinen bij Noordwijk. Nachttrainingen heb ik toch wel regelmatig gedaan als voorbereiding. Zowel lopen in donker als vermoeid lopen voor het mentale aspect.

Donderdag 30 april, whoohooo eindelijk op pad. Halverwege de ochtend op reis naar mijn pacerbuddy Chris. Na de lunch vertrokken we naar Calais voor de trein naar Folkstone. Uiteraard sta je dus bij Antwerpen te lang weer vast waardoor je enigszins gestrest raakt, maar prima we komen precies op tijd aan bij de trein.

De Reis naar Engeland - TP100 - Trailrunning

Een dik half uur later staan we aan de overkant en ook nog eens aan de verkeerde kant ☺

Op weg naar Londen. Het hotel lag op ca. 5km van de start. Na inchecken meteen naar de bijbehorende pub gegaan voor pubfood en een pint. Onder het eten andere topsport bekijken op de tv, darten.

Vrijdag 1 mei. Dagje vrij. Dag in teken van ontspanning en laatste voorbereidingen. Chris vond alles prima wat ik voorstelde. Het is jouw race dus doe waar jij je goed bij voelt zei hij steeds. Graag wou ik kijken hoever het naar de start was met de auto. Ook wilde ik het eerst stuk beetje zien zodat het echt gaat leven. In tegenstelling tot veel grote trail events was er de dag voor de race nog helemaal niets te zien bij de start. Dus gewoon een stuk gewandeld over het befaamde Thames Path. Op dat moment werd het echt tastbaar dat ik daar voor mezelf geschiedenis zou gaan schrijven.

De rest van de dag was beetje hangen, slap ouwehoeren, boodschappen doen ed.

’s Avonds hadden we eigenlijk wel zin in pizza. Dus op zoek naar een pizzatent. Na veel omzwervingen in Londen zaten we zowat op Heathrow. Pizza tent was een afhaalbalie dus dat ging hem niet worden. Dus snel doorschakelen naar plan B. Beetje team heeft altijd een plan B paraat. Een voormalig Wall loper, Kate zou ook starten en was in de buurt. Om beetje de traditie van de Engelse loopjes hoog te houden spraken we af bij Nando’s. Een prima kiprestaurant waar Kate als veggie zelfs heerlijk gegeten heeft.

Heerlijk gegeten, lekker biertje erbij en goed gezelschap. Life can be fun!

Zaterdag 2 mei: RACE DAY.

OMG het is zover!! Ja gast jij wou dit met je grote muil dan moet je het ook maar doen ook. Iets te enthousiast schreeuwde ik de ochtend open ☺.

Goed de start was relatief laat voor een ultra, 10 uur. Dus normale tijd wakker worden en je normale ochtendsessie afwerken prima.

Eenmaal aangekomen bij de start voel je de spanning met de minuut stijgen. De dropbags werden buiten bij de wagens afgegeven. We mochten 3 tassen afgeven. Twee voor onderweg en een voor bij de finish.
Voor de start TP100 - Trailrunning



Kit check. De verplichte items werden grondig gecontroleerd waarna ik m’n startnummer kon afhalen. Daarna was het nog beetje hangen en ook hier sprak ik nog oud Wall lopers van vorig jaar. Deze lopers zaten ook allemaal in het TP100 groepje op FB. Wel leuk dat je elkaar dan eindelijk ontmoet ook.

De racebriefing werd buiten bij de startlijn gehouden. Er werd gevraagd hoeveel de 100mile voor het eerst liepen, nou dat waren heel wat handjes. Er waren zelfs die er 5 of meer hadden gedaan, pffffff. Exact om 10 uur mochten we los.

Ja daar ga je dan. Vooraf had ik me voorgenomen niet te snel te starten, iets wat ik eigenlijk altijd wel doe maar op deze afstand leek me dat regelrechte zelfmoord.

Maar ja dan loop je in een grote groep en ga je alsnog te hard. Spastisch kijk je op je Suunto en zie je dat je echt te hard loopt dat ga je niet volhouden man, gas eraf. Er moest zoveel gas af dat ik voor m’n gevoel stil zou moeten staan. Gewoon rustig blijven Pappot het duurt nog even. Uiteindelijk vind ik m’n ritme wel en ga gewoon lekker m’n ding doen. De eerste posten zitten relatief wat verder uit elkaar omdat je ze simpelweg minder hard nodig hebt dan op het einde. De eerst post zat op 11 mile, nog steeds niet echt lekker warm gelopen. Snel wat eten, drinken bijvullen en door naar de volgende op 22mile. Yeah daar staat Chris. De route is zoals de naam al doet vermoeden een pad langs de Thames. We zijn gestart in het zuid westen van Londen en gaan door tot op de sportvelden van de universiteit van Oxford. Kijk dat iemand met mijn hersens nog tot Oxford zou komen 😉

Het pad is een afwisselend. De ene keer loop je op een mooi bospaadje, dan weer een gravelpad of grasland.


Diverse keren moeten we een brug over (puntje van aandacht, zie verderop).  Bij de tweede post dacht ik in m’n enthousiasme Chris te zien dus ik zwaai vrolijk. Kom je dichterbij blijkt het niet Chris te zijn maar een dame die vorig jaar ook The Wall liep en het leuk vindt dat ik zo blij binnenkwam. Ze is een van de goede vrijwilligers. Op deze post ook weer prima verzorging. De meeste vrijwilligers zijn zelf ook (ultra)lopers en verdienen door deze taak een gratis deelname aan de race voor volgend jaar.  Geen Chris op de post dus, even slikken en doorpakkken. Later zag ik dat hij zowel gebeld als ge’appt had dat hij de post niet kon vinden en is doorgereden naar Oxford.

Gewoon doorgaan dus niet laten afleiden door dit soort zaken. Pappot je bent hier om te lopen dus lopen zal je. Op zo’n kilometer of 30-35 ben ik eindelijk beetje warm gedraaid. Kort na een post, het zal tussen de 4e en 5e geweest ben je eindelijk in de flow loop je @&^%7#*$^& een brug voorbij. Ik liep heerlijk en opeens buigt het pad verder af van de rivier. Kan gebeuren soms omdat er huizen staan enzo maar dit pad bleef maar verder weg gaan. Ook tijdje geen lintjes gezien dus ga je twijfelen en om je heen kijken. Ja hoor aan de overkant zie ik lopers grrrrrr. Stom man wat stom let dan ook op. Dus terug lopen circa 1,5km en ja hoor er ligt wel degelijk een brug. Netjes met bordje Thames Path other side of the bridge.  Jammer, mentaal een tikkie maar kom op je bent sterk.

Opeens lopen we via wildroosters een weiland in. Op zoek naar de reflectie lintjes kijk ik in het rond, zie niets op circa 20 paar hertenogen na. Deze schrokken meer van mij dan andersom dus de groep ging meteen aan de haal. Achter mij kwam een engelsman aangelopen welke ik eerder sprak. Hij wist de route wel te vinden. Plan was om even bij hem te blijven maar hij zat al te veel stuk. Dus gewoon mijn eigen tempo pakken dat kost immers het minste energie.

Op post 5 zou ik bellen met Chris zodat hij ongeveer zou weten wanneer ik bij hem zou aankomen op 6. Dus ik netjes bellen vanaf 5 naar hem, neemt hij de telefoon op en vraagt waar ben je?? Duhhhh op 5 dat was toch de afspraak. Moet ook wel eerlijk zeggen dat ik flink achter liep op mijn geschatte tijd maar oke. Dus Chris ging zich tzt klaarmaken voor de pace job in de nacht. Op circa 1,5 km voor deze post komt er iemand aanrennen met een lampje. Ik zie het is Chris maar hij groet netjes in het Engels en loopt door. Van je vrienden moet je het hebben. Na passeren ziet hij het en komt meteen met me mee. We praten beetje bij over de race tot nu toe en op naar de post. Bij de post staat mijn eerste dropbag. Deze tas had ik volgestouwd met eten en kleding en zelfs verse schoenen. Ik gebruik alleen de lange mouwen en lange broek en eet wat pasta.

Lange broek over de korte en de korte mouwen shirt vervangen voor de lange, meer niet.  Hop daar gaan we weer. Man wat heerlijk dat er iemand voor je loopt om het tempo vast te houden. Het is inmiddels goed donker dus opletten waar je loopt. Het pad loopt soms ook door woonwijkjes heen en daar liggen gemene “speedbumps”. Gelukkig doet Chris zijn werk erg goed en met zijn bouwlamp schijnt hij op zulke dingen bij en wijst ernaar. Top zo’n vent erbij.  Het lopen met een gangmaker is zo fijn als je er al een stukje op hebt zitten heerlijk. We rennen en wandelen af en toe ook maar we gaan door. Op m’n routekaartje heb ik de posten aangegeven en we zouden er bijna weer een moeten hebben. Opeens zie ik een van de vele boathouses en de Centurion vlaggen staan.

Gloeiende gloeiende hier hebben ze een post op de 1e verdieping. Langs de leuningen omhoog en als helden binnengehaald worden dat is toch wel fijn. Hier zorgt mijn maatje weer prima voor me. Eten en drinken wordt netjes gebracht man wat een service.

Vooraf al bedacht niet te lang bij de posten blijven zitten want dan wordt het weggaan alleen maar moeilijker. Dus hop weer de nacht in. Kort na deze post worden we ineens door een (vermoedelijk) dronken dude aangesproken vanuit zijn tuin wat wij daar doen en dat we moesten oprotten. Nou dat was wel het plan dus doorlopen maar weer. Op de diverse nachtposten waar we kwamen zag ik steeds meer mensen die daar sliepen en of op een taxi van organisatie zaten te wachten. Er waren best wat uitvallers zo onderweg. Dat je dan zelf door kan gaan geeft je wel weer extra power.

Chris had bij de laatste nachtpost gevraagd over de sunset tijd, de man vertelde netjes dat de sunrise was om circa half 6 dus dat duurde niet lang meer.

Machtig mooi om vanuit de nacht de ochtend in te lopen, heerlijk de wereld ontwaakt en jij staat er midden in. Love it.

Oja vergeten te vermelden dat we natuurlijk ouderwets Engels weer hadden gedurende de nacht. Dus regen en wind. Lopen met regenbroek en jas is best te doen en ook verstandig om niet te veel af te koelen. Door de regen van de nacht was het pad niet echt beter geworden. In de ochtend kwamen we op veel grond(mud)paden en weilandpaadjes terecht. Geloof me het beste is er dan wel af en als je dan over glibberige modderpaadjes moet man je vervloekt de halve wereld.

Maar we lopen nog steeds en dat is wat Chris ook regelmatig verteld hij blijft positieve energie uitstralen zodat je niet durft te stoppen.



We lopen opeens met een baasje uit de USA mee. Mooi ventje oude militair die over de hele wereld heeft gezeten en uiteindelijk in de UK terechtkomt. Mannetje was toch wel beetje in de war/vermoeid omdat hij ineens in het Frans en Japans tegen ons begon te lullen.

De ochtend wordt voor mij beetje een struggle. Op een of andere manier ben ik nog steeds bang om buiten de cut off tijd te komen zodat je de race moet staken. Gelukkig is Chris wat frisser en weet dat we circa een uur speling hebben dus gewoon doorgaan dan moet het lukken.

Aidstation 13. Jaaa de laatste post is daar eindelijk. Nu weet je gewoon dat het gaat lukken. Yeah 100 mile man hoe is het mogelijk.

Vanaf deze post is het nog 6 mile, een stuk waar je doordeweeks je schoenen niet eens voor aantrekt, toch? Nou ik heb nog nooit zulke lange miles gehad als die. Omdat onze beide Suunto’s leeg waren hadden we geen tijd meer dus steeds onderweg vragen hoe laat is het, hoe ver is het tot de sportground in Oxford. Zenuwslopend maar leuk (achteraf).

Ondanks dat de laatste miles niet heel soepel gingen zie je toch nog veel mensen die er beroerder aan toe zijn dan jijzelf. Dit en het feit dat Chris de boel graag opstookt geeft je net dat beetje meer om deze mensen alsnog te passeren. Je ziet mensen lopen alsof ze zo uit een oorlogsfilm komen. Vooral blaren lijkt het aan de manier van lopen te zien. Hierdoor gaan ze toch geforceerd lopen waardoor knie en heup het zwaarder te verduren krijgen. Ik ga dan misschien niet hard maar probeer wel altijd op mijn houding te letten om onnodige pijntjes te vermijden.

Pijnlijk is het als je een oudere man op ca. 3-4km van de finish met de tranen in z’n ogen ziet zitten. Chris was helder genoeg om eea te vragen en stuurde later nog iemand zijn kant op.

En dan ineens tussen de struiken door zie je hem, de blauwe finishboog!!! Hoe kapot je ook ben hoe moe je dacht te zijn er zit nog altijd energie in je om te versnellen. Met een heerlijke sprint ren ik het veld op en ga nog steeds vol ongeloof onder de boog door.


Daar krijgt iedere finisher een buckle. 100mile races kennen geen medailles maar een buckle. Man wat is dat een gaaf moment om dat stuk metaal in je handen geduwd te krijgen naast het applaus van alle anderen bij de finish.

Ja en dan? Ach ieder mens heeft wel wat emotie zo af en toe. Ik heb het met name als ik een flinke inspanning heb geleverd dus hier schiet ik beetje vol maar joh kan me niets schelen ik ben binnen!

Oja tijd. Ja ik ben niet snel maar gelukkig ruim binnen de limiet binnen. Deze lag op 28 uur. Mijn officiele finish tijd is 27:07:32 ik vind het prima zo voor een eerste 100 mile race.

Achteraf zie ik hoe m’n facebook vrienden hebben meegeleefd, pffff goed dat ik die spanning er ook nog niet bij zou hebben. Fantastisch hoe iedereen er op zijn/haar manier mee omging, echt super. Bedankt allemaal.

Nu bijna een week verder en ja het kriebelt alweer. Deze 100mile was de eerste maar zeker niet de laatste. Waarom? Gewoon omdat het kan en omdat het een machtig mooi avontuur was. Als laatste bedank ik mijn familie voor de onvoorwaardelijke steun en mijn maatje Chris die vanaf 51mile mij zeer goed geholpen heeft.

Samenvattend wil ik zeggen het is geen race maar een reis. Mensen ontmoeten andere omgeving beleven het is gewoon prachtig om mee te mogen maken. Als slot wil ik zeggen tegen mensen die twijfelen over hun doelen of dromen. Gewoon doen! Zolang je gezond ben is het een gift om je dromen te verwezenlijken.

Door: Carlo Pappot

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account