fbpx

Trailweekend in Andorra (26-28 juni 2015)

Het is weer eind juni…en het zijn weer de bergen van Andorra om overheen te rennen. Dit jaar staat de Marató dels Cims (42,5 km; 3000 mD) op het programma voor zaterdag en de Solidaritrail (10 km; 750 mD) voor zondag (http://andorraultratrail.com/). Met twee families hebben we kamers gereserveerd in het familiehotel Antic (La Cortinada) waar we ook dit keer weer gastvrij ontvangen worden door Rosa en de Miquels (zoon en vader heten beiden Miquel)…en de labrador Ra. Maar voor mij beginnen de de traildagen in Andoora al op vrijdag… terwijl ik nog aan het werk ben in Barcelona. Ik heb facebook open staan en daar komen al de eerste berichten van volgers van “Trailloopers/loopsters” binnen over deelname van Nederlanders aan de “Ronda dels Cims”…de zware tocht van 170 km (13500 mD) rond het hele land… Wonend in Spanje heb je niet zo veel contact met Nederlandse renners, maar Thomas Dunckerbeck en Stella Petric komen me wel bekend voor. Ik blijf het allemaal een beetje volgen en vertrek zelf met vrouw en kinderen ook richting Andorra in de loop van de middag, waar we in de avond Rami en z’n vrouw treffen. Rami en ik doen aan de marathon mee, terwijl we met z’n allen de Solidaritrail lopen.

Foto: De trails van Andorra starten en eindigen allemaal in het bergdorpje Ordino.

Foto: David, Rami, en ik (van rechts naar links) klaar om de marathon de rennen.

Het is warm deze dagen… maar daar had ik in de voorbereidingen voldoende rekening mee gehouden, en schrik ik niet van terug, ook al weet ik dat ik mijn tempo daar een beetje aan zou moeten passen om het leuk te houden. Alle trails van Andorra (42,5 km, 83 km, 112 km, en 170 km) starten vanuit het kleine dorpje Ordino (1300 m), en vervolgen hun weg over één of veel meer bergen om vervolgens weer in Ordino uit te komen. Wie in Andorra gerend heeft weet dat alles in Andorra zwaar is… steile beklimmingen, technische afdalingen, en bergpieken die bedwongen moeten worden. De marathon concentreerd zich op de berg Casamanya (2740 m). Via een omweg gaat de route naar de noordzijde van de berg tot de berghut Sorteny, waarbij al 18 km afgelegd is met 1900 m D+ en 1300 m D-. En hier vervolgt de pret zich door weer 750 meter steil omhoog te moeten (20 % hellingshoek) tot voor de Coll d’Arénes (2520 m) via het dal van Estanyó.

Foto: De beklimming naar het dal van Estanyó.

Foto: We kunnen ons een beetje afkoelen met de sneeuw die we onderweg tegen komen.

Foto: De laaste km’s en mD’s tot de pieken van Casamanya.

Er is vandaag weinig wind, en veel zon…en het is zelfs op deze hoogten warm. Maar ik ga lekker; gewoon mijn ritme aan houden (15 m/min omhoog) en af en toe wat eten en vooral drinken…water en mineralen/vitaminen mix. De mensen om mee heen hebben min of meer hetzelfde ritme… de snelle jongens en meiden, waaronder Marc Pinsach (sparringpartner van Kilian Jornet bij het bergskieën) en Nuria Picas, liggen een eindje voor; er zitten zo’n 50 personen tussen hen en mij, terwijl de andere 650 deelnemers achter mij liggen.

Op deze hoogten en na de helft van de marathon krijgen wel steeds meer mensen last van krampen in hun benen. Ik geef er eentje te drinken uit mijn fles, omdat hij zelf geen water of iets anders meer heeft; op de Coll is een verzorgingspost, dus daar kan iedereen weer water enzo bijvullen. De uitzichten zijn prachtig, en de verschillende pieken zijn voor mij herkenbaar: Comapedrosa, Serrera, Pica d’Estats, en zelfs Pic du Carlit in de verte, waar we verleden week nog met de hele familie boven op stonden. Het is voor mij de eerste keer dat ik deze route loop en het is me ook duidelijk waarom we vanaf het noorden de Casamanya aanvallen; een 100 meter hoge steile rotspartij geeft toegang tot het gebied van de twee pieken. Al klauterend maak je meters, en het geeft ontzettend veel karakter aan deze marathon, welke ik nu al als één mooiste bergmarathons beschouw die tot nu toe gelopen heb. Nog een paar keer op en neer en een kleine stijging tot het hoogste puntje…en dan een goddelijke afdaling over de flank van de berg tot de Coll d’Ordino: 750 meter naar beneden over een afstandje van 4 km over mooie paden…vol stenen en gruis in het begin en boomwortels op het eind: heerlijk. De benen en de kop zijn het wel gewend, dus is het genieten geblazen…

Foto: Fraaie vergezichten en hooggebergteflora rond Casamanya.

Foto: De twee pieken van Casamanya (2740 m).

Op de Coll d’Ordino nog wat water bijvullen en fruit eten, en dan met de organisatie het grapje maken dat Ordino rechtonder ons ligt, terwijl ik naar links wordt gestuurd. Maar we gaan niet rechtstreeks naar Ordino, waarvan je de huizen al vanaf de top van Casamanya zagen…, nee, we maken nog een omweggetje door de bossen om de 42,5 km vol te maken. Nog een uurtje…en dan zijn we er al. Ah, dat is een mooi vooruitzicht. Nog een gelletje voor de nodige energie en in een drafje door de bossen…op naar de finish.

Het kan niet anders of Isaac (7) en Bernat (9) staan me bij de ingang van het dorp op te wachten…en met z’n drieeën rennen we de laatste meters lachend naar de finish. De marathon zit er op in 6 uur en 13 minuten en er is een heerlijk koud bierje om dit te vieren…en nog eentje als Rami een uurtje later ook over de finish komt, samen met David. Deze wilde halverwege stoppen, maar Rami heeft hem tot de finish geholpen om (rustig) vol te houden. Dat is dé spirit van het trailrunnen en die van Andorra in het algemeen. UT Andorra is zwaar…voor iedereen, voor Marc Pinsach, voor Nuria Picas, voor Stella Petric,…voor mij. Maar je traint er voor, je doet je best, je komt jezelf soms tegen, soms ook niet, en soms meerdere keren… Maar iedereen weet dit en je merkt het aan de omgang van de mensen met elkaar. “Muntanya, Superació, Solidaritat”…

Foto: “Muntanya, Superació i Solidaritat”…een geslaagde formule.

Later krijg ik door de Stella Petric tot 100 km bij de Ronda dels Cims is gekomen en niet meer verder kon door eetproblemen, en dat Thomas als enige Nederlander over is in die race, en op de tiende positie ligt, en ook als tiende uiteindelijk eindigt… allemaal geweldige prestaties.

In het hotel eten en drinken we vroeg om ook vroeg naar bed te kunnen…en vroeg op te staan. De jongen zijn zenuwachtig voor de Solidaritrail. Door de sfeer rond de Andorra trails zijn ze helemaal in de stemming…en wie niet? Bij de inschrijving zat hetzelfde shirt als alle andere deelnemers, maar dan in hun maat…en ze weten wat ze wachten staat… ze kennen de bergen en rennen al heel wat af. Bernat (9) gaat met Rami en Meritxell mee, terwijl Isaac (7) met mij en Ingrid blijft om de de 10 km af te leggen. Ze zijn beiden bijna niet bij te houden, en achteraf geven ze aan dat het allemaal veel harder gekunt had… “alles kan harder, alles kan sneller, maar geniet, geniet, geniet vooral”..is het enige dat ik zeggen.

“Find your rhythm and enjoy your run…”

Barend

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?