fbpx

Ultra Catllaràs (55km; 4000mD), 25 juli 2015

Al sinds 2010 ren ik regelmatig door de bossen en bergen rond het dorpje La Pobla de Lillet, in de voor-Pyreneeën in Catalonië. Als we niet in Barcelona zijn, dan zijn we daar in ons kleine appartementje met een uitzicht op La Serra de Catllaràs, een middelhoog kalksteengebergte. Dus, in hoeverre kan een rondje door die bossen en bergen waar ik al zó vaak gerend en gelopen heb me nog verrassen? Eigenlijk weet elke trailrunner wel het antwoord: de natuur is nooit hetzelfde, en verrast altijd.

Foto: La Pobla de Lillet met La Serra de Catllaràs op de achtergrond (foto: mountain raw)

Afgelopen zaterdag was Catllaràs weer heel bijzonder. De bossen en weiden waren groen, ondanks de hitte en droogte van de laatste weken. De lucht was echter anders deze dag; even geen strak bauwe hemel, even geen felle zon…even geen hittegolf. Juist op de dag dat de derde editie van Catllaràs Trail (27km; 1800mD) en Ultra Catllaràs (55km; 4000mD) (www.catllaras.com) gehouden werden zat de temperatuur tussen de 20 en 30 graden, maar niet er boven, en was het bewolkt tijdens vele delen van de dag. Voor de 1100 deelnemers aan de twee wedstrijden een hele opluchting…want het was de laatste weken afzien geweest om je klaar te maken voor de strijd. Ik had zelf bijna alle voorbereidingen in de hitte volbracht, door rond het middaguur, op het heetste van de dag te gaan rennen (zie blog “The heat is on…and on..and on”). Dit was nodig om op de dag van de wedstrijd niet door de hitte verrast te worden, om me min of meer goed te voelen, en om gewoon voedesel en drinken te kunnen verteren. Maar afgelopen zaterdag bleef de grote hitte dus uit en scheen er geen felle zon op onze kop. Op vrijdagmiddag hadden de jongens nog mee gedaan aan de kinder-trail door de straten van het dorp en nu was het de beurt aan ons. Trail-vriend Jordi Rami was met de hele familie bij ons in huis en wilde de pret niet missen. Verder deden er nog twee andere renners uit het dorp mee en kwam ik meer bekenden tegen uit het trailcircuit. De stemming aan de start om 6 uur ’s ochtends in La Pobla de Lillet was opgetogen. Alle renners waren er, maar de organisatie vond het ook nodig om de dorpelingen wakker te maken met luide muziek en vuurwerk.

… de start en ik zocht snel een positie achter de voorhoede om niet in de file te hoefen staan bij de eerste klim, want klimmen moesten we.

Profiel van de Ultra Catllaràs 2015 (Klassmark)

Het parcour bestaat uit vele technische single tracks en af en toe een onverhard bospad…en om 4000m op en neer te willen over 55km, dan kan het niet anders dan dat deze paden vaak vrij steil zijn. Catllaràs is geen hooggebergte…de hoogste pieken reiken tot een 1700 meter, en de dorpen in de dalen zitten op een meter of 900. Van het eene dorp naar het andere dorp over de bergen en bossen…en je zit al gauw op een 1000 m hoogteverschil. Dit een paar keer achter elkaar, en de 4000mD zijn gewoon echt 4000mD. Dat de route de nodige variatie aan landschappen opleverd lijkt ook duidelijk… alpineweiden op de hoogte delen, met edelweiss, en normaal gesproken ook gemsen en herten en zelf een enkele Auerhoen (maar door de drukke zaten de dieren vandaag verscholen)..en in de dalen, herten, reeën en gemengde bossen…en water. Onderweg komen we langs verschijndende watervalletjes, waar we of tegen op moeten klimmen….via touwen en ladders, of waar we onderdoor gaan. De kalksteen rotsformaties staan af en toe een paar honderd meter recht overeind en geven een spektaculair karakter aan het landschap…en laten de paden vol liggen met stenen en puin.

Foto: Een passage over de rivier (Foto: Guillem Casanova)

Het is geen makkelijke trail, maar wel een hele mooie. Van te voren had ik zo als gewoonlijk een schemaatje gemaakt met de geschatte tussentijden, en deze heb ik min of meer kunnen aanhouden… Ik heb de tijd genomen bij de rustplaatsen, maar er was lekker fruit en brood met kaas en ham, en op de (weinige) stukken waar de zon doorkwam heb ik iets langzamer geklommen. Maar de zon was geen obstakel vandaag. Zelfs de 900 m lange beklimmen naar Sobrepuny, het hoogste punt op de route, had bijna “Atlantische” allures, met mistwolken die tegen de berg opstegen. Dat ik na 10 km al helemaal kledder was van zweet en de hoge vochtigheid was niet erg. De afdalingen gingen lekker en ik had weinig mensen om me heen, zodat ik lekker mijn eigen ritme kon houden. Bij de eerste post in Sant Julia de Cerdanyola zat ik rond de 70ste positie en die positie heb ik min of meer de hele race volgehouden.

Foto: Het grootste gedeelte van het parcour gaat door de bossen (Foto: mountain raw)

Door de geringe hoogte van het parcours en de goede temperaturen was er weinig verplicht materiaal: 1L water (twee bidons met water en zoutoplossing), een survival-deken, een mobiel, een fluitje en wat eten (gels en repen). Ik had voor vandaag mijn rugzak dan ook thuisgelaten en een beudeltas om gedaan. Ik ren daar prima mee, en het laat mijn rug in ieder geval vrij om van mijn warmte af te komen. Over stokken had ik nog even mijn twijfels, maar ik heb ze toch maar mee genomen voor de beklimmingen, wat achteraf goed was. Voor de vlakke stukken en afdalingen stak ik ze tussen mijn beudeltas…wat ook OK was.

Al met al is de race heel goed verlopen, dankzij de voorbereidingen en de goede organisatie. Even voor half twee, naar 8,5 uur, begon ik aan de laatste 300 m klim vanaf de berghut Ardericó…en daarna de 800 meter naar beneden…langs het chalet dat Antoni Gaudí in de tijd voor de mijnwerkers gebouwd heeft). Nét daar waar ik het vaakst lang kom tijdens mijn uitjes door de bossen ga ik nog onderuit, scheur ik mijn t-shirt, maar verwond mezelf gelukkig niet…naar beneden wil ik. De familie en vrienden wachten me op bij de finish en samen met Isaac en Bernat ga ik de streep over… blib, en de tijd staat voor mij op 9:29 stil op de 64ste positie van de 450 deelnemers, en 61stebij de mannen.

Foto: Hoe kun je beter finishen dan hand-in-hand met Isaac en Bernat (foto: Bookeh)

Een 3 uur eerder was David Coma als winnaar over de finish gekomen, 2 uur eerder was het de buurt aan nummer 5, en een uur eerder kwam Fernanda Maciel als 1stevrouw binnen (17de algemeen). Allemaal super goede tijden… Dat de Ultra Catllaràs een zware race is blijkt uit de cijfers; meer dan 25% van de deelnemers moet voortijdig afhaken, en van de vijf Nederlanders hebben er twee de finish bereikt… Catllaràs heeft gewoon het laatste woord.

Find your rhythm and enjoy your trail.

Barend van Drooge
ps voor een mooie video verwijs in naar het filmpje van Jordi Rami:

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?