fbpx

Licht, lichter, lichtst…de overtreffende trap van duurzaamheid voor een trail-run-schoen

Ik ben geen schoenenverkoper en wordt ook niet door een sportschoenenmerk gesponsoord. Ik ben een trail-runnner, of eigenlijk een mountain-runner, omdat de rondjes die ik bijna dagelijks ren met name langs trails gaan en door de bergen. Wekelijks ren ik zo’n 60 km bij elkaar met 3.000 m op en neer. Af en toe zit daar een bergmarathon of UltraTrail bij, waarbij de afstand en hoogtemeters in één dag verdubbeld worden. Over het algemeen is de ondergrond bij mijn runs van steen (los of vast liggend), droge modder met wortels en stenen, of gras, maar ook daar liggen stenen onder verborgen. Om die 3.000 m op en neer te kunnen binnen 60 km, dan zijn de hellingen vaak steil. Een belasting, dus, op de benen en het materiaal, en dan met name op de schoenen. Ik heb er heel wat afgelopen jaren geprobeerd om te kijken of het werkelijk beter liep, zoals de “merken” voorspelden.

Ik wil geen concluderende review geven omtrent de merken en modellen, maar eigenlijk alleen míjn mening uiten over mijn ervaringen met “de trail-run-schoen”. De schoenen zijn al met al een geweldige uitvinding, ook al zijn ze vaak niet veel anders dan gewone hardloopschoenen. Maar de migratie van deze schoenen van de weg naar de bergen is vrij revolutionair geweest. Een jaar of 15 geleden kwam je in de bergen nog met name verhoogde bergschoenen tegen, welke wel lichter werden, maar rennen ging nog net zo lekker. Sommige merken begonnen bewust lagere schoenen uit te brengen waarvan ik ook vele geprobeerd heb: Salomon, Vasque, North Face…. Deze eerste schoenen waren vaak waterdicht (of goretex) en redelijk zwaar door de verstevigende materialen die er in verwerkt waren. Door de jaren zijn de schoenen minder waterdicht (het hoeft ook niet) en minder zwaar geworden, door de gebruikte materialen te minimaliseren… Er is een markt, want trail- en moutain-running is populairder dan ooit, en elk sportschoenenmerk heeft nu wel een model bedoeld voor deze sport. Ik kan geen mening uiten omtrent de vele merken en ik neem ook aan de andere (nieuwe) modellen verbeteringen hebben aangebracht aan zwakke punten in de schoenen.

Pasbaarheid van een schoen (wat ik alleen kan proberen bij het passen in de winkel) is natuurlijk de eerste manier om voor een schoen te kiezen. Zit een schoen lekker in de winkel, dan kan ik een schoen kopen. Ik koop het verder een maatje groter dan mijn werkelijk voetmaat, omdat ik weet dat ik er lange afstanden mee ga rennen met de nodige hoogtemeters en ik wil dus een beetje extra ruimte geven aan mijn voeten om op te kunnen zwellen, en aan mijn tenen om niet bij de eerste afdalingen mijn nagels al in de knel te hebben. Verder kies ik een schoen die bedoelt is om op een vrij harde en ruige ondergrond te kunnen rennen. In ieder geval geen schoen voor zachte ondergrond, zoals modder of gras. En verder laat ik me verleiden door advertenties, reviews en mond-tot-mond reklame van andere renners omtrent hun ondervindingen van modellen.

De Salomon-schoenen kende ik al lang; één van mijn eerste schoen was de XA pro, maar daarna ben ik al snel overgestapt op de Salomon XT wings series…van één, naar 2, 3, maar nog niet naar pro. Hele goede ervaringen met deze schoen, ook al was er wel eens een exemplaar bij waarvan de zool er bij de eerste run al half af lag, maar dan kreeg ik van de winkel een nieuw paar… fabriekfoutje, zal ik maar zeggen. Leuk van Salomon is de “fabriekdatum” die in de schoen zelf staat, en welke aan gegeven is met bijvoorvbeeld 03/14…wat betekent dat de schoen in maart 2014 gemaakt is. Soms krijg je flinke korting op een top-model-schoen in de uitverkoop,…en dan zie je dat de schoen al twee jaar oud is… niet erg, maar hij ligt al twee jaar in een doos….en is in ieder geval niet nieuw meer. De Salomon XT wings zijn vrij lichte schoenen en gaan bij mij zo’n 1.000 km; 40.000 mD goed mee, maar dan gaat het textiel op de voorvoet scheuren en is ook de zool bijna versleten. De schoen geeft een goede houvast aan de ondergrond en is flexibel, wat meer zekerheid geeft door het “contact” met de ondergrond.

Bij een aantal bergmarathons afgelopen jaar zag ik velen lopen op La Sportiva Raptors…en hoorde ik vele goede verhalen omtrent zijn kwaliteiten… Het kost even om er aan te wennen (200 km inlopen!!), maar dan zit hij als gegoten. Het is een wat minder lichte schoen door de versterkingen, welke de schoen aan de boven kant langer laten mee gaan. De hak is ietsje hoger (6mm drop), wat ook meer materiaal is, en het moet de schokken opvangen bij afdalingen. De hak is uiteindelijk voor mij een min-punt geworden, omdat het het “contact” met de ondergrond vermindert, en als ik een keertje door mijn enkel ga, dan is dat bij schoen schoen gevaarlijker om er letsel van over te houden. Maar wat me nog het meest negatief verbaastte was de zool die er toch wel snel slecht aan toe is. Na de “inloop”-periode van 200 km waren vele noppen beschadigd en sommigen zelfs gedeeltelijk verdwenen. Af en toe leek het of er met een mes in was gesneden. Ik had verwacht dat de zool sterker zou zijn voor het rennen over stenen. Na 600 km is de schoen dus bijna versleten aan de onderkant, terwijl de bovenkant nog intact is.

Tijdens de Cavalls del Vent (nu Ultra Pinineus) van 2012 was ik onder de indruk van Anton Krupicka. Ik stond als toeschouwer aan de kant, omdat ik niet uitgeloot was voor de race zelf. Het was één van de zwaarste CdV door de slechte weersomstandigheden, en elegante Anton liep op die lichte New Balance minimus 1010 (versie 1) schoenen. De strijd werd uiteidelijk gewonnen door Kilian Jornet, maar ik was zeker van plan om de “minimus” uit te proberen… De schoenen zijn super-licht..maar niet sterk. Naar boven toe rennen was een lust met deze schoen, door het optimale contact met de ondergrond en het lage gewicht, maar al na de eerste runs zag ik dat het textiel aan de zijkant scheurde…aan beide kanten. Na de derde trainings-trail lag de hele zijkant open. Ze kunnen de druk van de afdalingen niet aan. Daarnaast was er nog een run waarbij het wat regende en ik over stenen uitgleed bij een afdaling… pinkkootjes van elkaar en naar het ziekenhuis om het recht te zetten. Een hele slechte ervaring, dus, met deze schoen. Bij de winkel, waar ik ze gekocht had, waren ze ook onder de indruk en ze gaven me na overleg met New Balance een nieuw stel. Bij deze schoenen gebeurde precies hetzelfde, dus over fabriekfoutje kun je niet spreken. Na 30 km en 1.500 mD heb ik ze niet meer aangehad. Deze schoen is misschien de overtreffende trap voor lichte schoenen, maar is zeker niet voor duurzaamheid. Het is niet geschikt voor mijn manier van mountain-running. Er zijn nieuwere veries…2,3, etc., waarbij beweerd wordt dat het textiel aan de bovenkant steviger is, en de zool minder snel slijt. Ik wil het wel proberen, maar ik betwijfel of ze 1.000 km mee zullen gaan. Misschien zijn er renners die de verschillende modellen geprobeert hebben, en dus een mening hebben omtrent de duurzaamheid van de nieuwere modellen.

“De trail-run-schoen” is over het algemeen licht, maar er zijn gradiënten. Mijn ervaring is dat een robuustere, zwaardere schoen langer mee gaat, omdat het meer verstevigingen heeft, maar er is ook minder contact bied met de ondergrond en de schoen is minder flexibel. Voor mij is de “schoen-er-tussen-in” een redelijk compromis. Om nu een mening te geven welke schoen mij het best bevalt, dan kies ik voor de Salomon-schoen. De schoen slijt, maar even snel aan de onderkant als aan de bovenkant, en 1.000 km is vindt ik een mooie afstand voor een schoen.

Find your rhythm and enjoy your run

Barend van Drooge

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account