fbpx

Trail des Fantomes 53km; 2000mD (16 augustus 2015, Ardennen)

Dit jaar was zo maar het jaar waar ik in eens de meeste trail-wedstrijden liep. In januari was het eerst de winter-marathon in de besneeuwde Pyreneeën rond Font-Romeu, en daarna elke maand wel een andere marathon, een dubbele (UT Barcelona) of een triple marathon (Festa-Trail) met minstens 2500 mD hoogteverschil en vaak véél meer meters. En nu ben ik eigenlijk helemaal géén wedstrijdrenner, in de zin dat ik niet train voor de wedstrijden. Ik vind het rennen door de bossen en bergen gewoon leuk. Dus voor en na de wedstrijden rende ik gewoon door, en ik hou me ook niet echt aan een ‘strak’ trainingsschema…ik train immers nergens voor. En zo was het weer zomer en eigenlijk een periode dat ik het in het hier in het zuiden van Europa, in het Catalaanse land, een beetje rustiger aan doe vanwege de warmte… maar dit jaar dus niet. Ik merkte het wel…ik had wel veel zin, maar mijn lichaam was een beetje moe… het duurde bij het opstaan een paar minuten om een beetje uit mijn houten-klaas-houding te komen door mijn stijve achillespezen, welke daarna nog gevoelig bleven. Bij de laatste UT Catllaras was ik onderuit gegaan, waar ik wonder boven wonder alleen met kleerscheuren van af kwam. Twee weken later lanceerde ik mezelf nog bij een snelle afdaling waarbij ik met mijn heup om een boomstronk landde en even een rare zenuwscheut door mijn hele bovenbeen voelde. Ik ben toen door gerend tot huis voor zover dat ging, omdat er niets gebroken was al voelde het niet goed aan. Dit vallen is niet gewoon bij mij en ik begon het een beetje te verbinden aan de vermoeidheid…een signaal om het rustiger aan te moeten doen? Nog een weekje en dat had ik vakantie….om uit te rusten? Nee, nog niet…het idee was namelijk om samen met Ingrid onze kinderen achterna te reizen die al met opa en oma naar Nederland onderweg waren.

Foto: Op de trails in dit gebied van de Ardennen is het genieten geblazen (Foto: Maarten Schön).

Donderdagmiddag reden we vanaf Barcelona richting Nederland met als tussenstop Orange, waar we een hotelletje geboekt hadden, en daarna naar La-Roche, waar ik aan de Trail des Fantomes 53km wilde deelnemen…de TdF, dus, of eigenlijk twee: eerste de Tour de France… Bij single-track op Spaans-Franse grens zaten we een uur in de file en bij de controle-posten van Montpellier 1 en 2 was het zo druk dat we daar ook een uur verloren op de uitgerekende tijd van 4 uren…6 uren dus om in een vies hotel aan te komen, waar ik gelukkig te moe was om meteen weer weg te gaan…het onweerde ook buiten. Dan maar héél vroeg opstaan om de weg te vervolgen om 4:30 uur…met gelukkig minder verkeer om gewoon die 800km die ons nog restte tot  de Ardennen in iets meer dan 8 uur te overbruggen.
Ik had met Marek Vis afgesproken om ons kleine tentje bij hun caravan te plaatsten,omdat er volgens de campings Floreal1 en 2 helemaal geen plaats meer zou zijn. Ik kon me dat gewoon niet voorstellen met de ervaring van de zomercampings in Spanje, waar altijd wel plaats is. Hier op de campings aan de prachtige rivier de Ourthe was dat ook niet anders…of toch; er waren nog héél veel plaatsen vrij een we besloten dan ook om onze nieuwe en grotere tent te plaatsen op een eigen perceel…wel op een kilometertje van de start van de race, maar het was zo iets rustiger voor iedereen.
Zaterdag liepen Ingrid en ik nog de 13km van TdF om een beetje te bekijken wat voor soort parcours ik zou tegen komen op de 53km…achteraf wel handig ook al blijft het mooiste deel van het parcours langs en door de rivier (gelukkig) een verrassing voor wie werkelijk de 53km rent…de korte maar steile afdalingen waren echt heel leuk. Het was voor mij de eerste keer rennen in de Ardennen en ik was aangenaam verrast door het terrein. Het zou glad kunnen zijn door de modder en het ging om 200m stijgingen en afdalingen over meer en minder technisch terrein. Bij onze verkenning komen we nog bekenden tegen en worden op het laatste stukje nog voorbij gestoven door een hele enthousiaste Huub van Noorden…


Foto. Chris en Maarten vergezellen me nog een stukje op de trail (Foto: Maarten Schön)
.
Die middag gaat het regenen en dit houdt lang aan….glibberen wordt het, denk ik, en ik kijk nog eens naar mijn versleten XT-wingszolen… We zien wel.
Maar de race is fantastisch…de eerste km’s zijn er om een beetje in de wedstrijd te komen, en ik merk dat de heup en achillespezen het vandaag nog wel gaan uithouden…en ik merk ook dat er toch vrij snelle renners zijn die me bij deze eerste 10 km gewoon makkelijk inhalen…maar ik ken mijn ritme…ik voel haar en we vertrouwen op elkaar. En zijn nog zó veel km’s en toch nog de nodige mD’s. Op de afdalingen kan ik mezelf moeilijk inhouden…door de gladde zolen, maar vooral door de lol die ik beleef om gewoon lekker over de glibberige modder naar beneden te rennen en vooral te glijden en van boom tot boom te slingeren…hier haal ik weer de nodige renners in. Op welke positie ik precies loop weet ik niet, maar het zal wel ergens bij de eerste 20 zijn na mijn schatting. Het doet me trouwens weinig, want sneller rennen kan ik niet en langzamer wil ik niet. Het is mooi hier…en echt, het is een zware trail…een ware benenbreker, waar gewoon 2000 meter op en neer moeten worden gegaan tussen 200 m en 400 m hoogte. Maar er is ook genoeg ruimte om lekker te kunnen rennen over bospaden… en die rivier-crossings? Ik trok aan de overkant van de rivier mijn schoenen en sokken uit om ze uit te wringen om vervolgens lekkerder door te kunnen rennen… Verder at en dronk ik veel, en had gelukkig genoeg eigen eten meegenomen ik mijn buideltas, omdat het bij de controles achteraf niet al te ruimschoots aanwezig was…vooral de boterhammen met kaas en ham miste ik. Gelukkig kwam ik Maarten en Chris tegen die me met twee worstjes konden verblijden. Zij liepen geen van de wedstrijden, maar renden hun trail tegen de stroom in om ons te verwelkomen.


Foto: Ik ben binnen in 6:28 uur…en een geweldige ervaring rijker.

Na de vijfde stijging was ik even de tel kwijt over hoeveel stijgingen er nog op onze weg lagen, helemaal toen ik de controlepost op 39 km iets later verwacht had… de vermoeidheid kwam ook in mijn benen zitten. Geen krampen verder, maar vermoeide spieren die niet meer zo snel wilden, ondanks de gelletjes, het fruit en de zout-houdende dranken. Maar ik zag dat het bij de anderen om mee heen zelfs nog wat minder ging. Maar het deelnemersveld werd geconcentreerd en verwarrend door de deelnemers van de 30 km nu ook op ons pad kwamen. Ik kon ze nog redelijk bijhouden, ook al renden ze de laatste km’s naar de finish nog wat frisser dan ik. De afdaling tot de rivier…oversteek en sprintje over de laatste meters… 6:28 uur en 16de in het algemeen klassement. Dik tevreden en vooral blij met de ervaring van deze mooie trail. Ingrid stond me bij de finish op te wachten met eten en drinken en later waren er Maarten en Chris, en een kwartiertje later maakt Marek ook een geweldig eind aan zijn 75 km-trail: 9:44 en 11de in klassement.

Foto: Chris van Beem en Maarten Schön vieren het feestje mee.

Om een beetje bij te komen neem ik een duik in de rivier en samen proosten we een biertje op het trail-avontuur, maar lang kunnen Ingrid en ik niet blijven, want we hebben nog 4 uren autoweg voor de boeg voor we in het Friese Harlingen zijn waar onze zonen op ons wachten… Vakantie at last!!!

Find your rhythm and enjoy your run.

Barend L. van Drooge

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account