fbpx

Een Ultra Trail doet je wat…..

Wie haar/zijn lichaam activeerd, activeerd haar/zijn lichaam…en dit activeren kan ook vertaald worden naar het verhogen van ons metabolisme, wat weer niets anders is dan de chemische reacties om de levende staat van onze cellen en dus lichaam in leven te houden. De betrokken chemische stoffen kunnen gemeten worden in bijvoorbeeld ons bloed en het moge duidelijk zijn dat er een verschillen kunnen zijn in concentraties van de stoffen – of metabolieten – bij iemand die niets doet of iemand die een activiteit onderneemt.

Wij houden van rennen, lang rennen, veel rennen, en zwaar rennen… we doen marathons, dubbele marathons, drievoudige marathons, en nog veel langer… en het liefs nog met de nodige hoogtemeters en over moeilijk begaanbare paden… hoe zwaarder des te beter. Het vergt veel van ons; er is pijn, vermoeidheid, en veel emoties. Maar het lijkt ons niet af te schrikken en het moedigt ons aan weer verder te gaan. Ziek lijken we er ook niet van te worden, maar toch heerst er altijd de twijfel, en de vragen… Is het allemaal wel gezond? Worden we er op lange termijn zwakker of juist sterker van?
Ik ben van mening dat het gezond is en dat we er sterker van worden, mits…. er is altijd een mits… er goed getraind word, er goed gegeten word,…kortom, mits er goed geleefd word, zowel fysiek als mentaal.

Op internet kan een heel boel zin en onzin gevonden worden omtrent de impact van “beweging” op ons immuunsysteem, of wel ons verdedingingssysteem tegen indringers en onze eigen “veranderende” cellen. Het is altijd beter om zinnelijke informatie te kroijgen en je goed te kunnen verdiepen in de materie. Een plek om een goed beeld te krijgen van wat er op het gebied van ons afweersysteem allemaal wordt onderzoek is “The International Society of Exercise and Immunologogy” (http://www.isei.dk). Er verschijnt wetenschappelijk kost, waar je af en toe verder voor moet studeren… maar de winter staat voor de deur met lange avonden. Neem het er van. Een mooie recentelijke studie is die van Gil et al.(2015). Interessant omdat het de effecten beschrijft van een Ultra Marathon onder warme omstandigheden. Net als in al eerder studies, zoals die van Waskiewicz et al. (2013) en de recentelijke study van Gil et al. (2015…niet vrij op internet, heelaas), geeft het aan dat de bloedwaarden voor metabolieten die onstekingen aanduiden toenemen na gelang de lengte en duur van de trail toe neemt. Maar let wel, het gaat hier om lichamen in volle actie en niet om lichamen in rust die aan ontstekingen – cq. ziekten – lijden. Bij een ultra marathon verandert de energie-bron van glucose- naar vetverbranding: metabolieten “helpen” daarbij, dus, verhoging. De spieren worden moe en beschadigen zelfs na het vele lange rennen; metabolieten “helpen” bij de “genezing”, dus, vehoging. Het is niet makkelijk om een metabolieten-verhoging los te zien van schade, en dus verzwakking, en het is dus ook niet vreemd om samenvattingen van deze studies te zien welke aan geven dat dit rennen niet gezond is omdat het zou kunnen leiden tot ontstekingen. Deze opvatting zou gerechtigd kunnen zijn als het zou gaan om een lichaam in rust…bij een lichaam in volle actie is dit anders. Daarnaast gaat het om metabolieten die, zoals interleukin-6 (IL-6) en interleukin-10 (IL-10), misschien wel te benoemen zijn als de “goede” metabolieten. Het zijn deze metabolieten die veel toenemen, terwijl anderen, zoals Tumor Necrosis Factor (TNF), welke wel de “slechterik” genoemd kan worden, veel minder toe neemt, en zelfs bestreden wordt door de “goede” ontstekingremmmers.
Het is nog allemaal lang niet duidelijk, en het zal altijd gecompliceerd blijven, maar de studie van Waskiewicz et al. (2013) geeft een hele boel positieve effecten aan omtrent de lange afstand-rennen, zoals een verlaagde kans op hard-en-vaat-ziekten en een versterkt immuunsysteem.
Topt op heden lijd ik aan geen enkele ziekte, en er is althans de laatste jaren geen ziekte bij me vastgesteld en zelf voel ik me prima. Toch geven mijn bloedwaarden bij een banaal bloedonderzoek elk jaar weer aan dat ik aan bloedarmoede lijdt (genoeg bloedcellen, maar verhoogd serum…als compensatie om het bloed makkelijker rond te pompen bij het hardlopen door de bergen). Ook is er al vaak een verhoogde waarde aan Lactaat dehydrogenase (LD, of LDH), welke een enzym is die voor komt in de cellen (spieren, lever, hart, etc.), en welke bij beschadiging (van de spieren in mijn geval) vrij komt in het bloed. Kijk maar eens waar verhoogde LDH-waarde voor staat in een rustende persoon…en ik ben dan een patient. Misschien ben wel patient…als bijvoegelijk naamwoord: iemand die accepteerd om tegenslagen te hebben en die te verwerken, of iemand die kan “lijden” zonder daar boos of bezorgd om te worden. Dit laatste is handig in een Ultra Trail, maar ook in het leven. Zo zijn er dan ook veel patiente UT’ers.

Een Ultra-Trail doet je dus wat… maar een Ultra Trail is tot nu toe niet te relateren met een ziekte, of een verzwakking van het afweersysteem in het algemeen. Dat we na een 100 km met duizende meters hoogteverschil spierpijn en honger hebben, en moe zijn… is een reden om te gaan eten, te gaan slapen en te gaan herstellen. Een andere studie van Millet et al. (2011) meldt ons dat we na een week of twee weer helemaal op de normale bloedwaarden zitten, en dus weer aan een volgend avontuur zouden kunnen gaan beginnen.

Explore, Learn & Enjoy.

Barend L. van Drooge

Lileratuur:

Gil et al. (2015)
http://www.medizin.uni-tuebingen.de/transfusionsmedizin/institut/eir/content/2015/114/article.pdf

Millet et al. (2011)
http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0017059

Waskiewicz et al. (2013)
http://link.springer.com/article/10.1007%2Fs00421-011-2135-5

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account