fbpx

Lommel trail – als vrijwilliger

Kreeg ik via via te horen dat er voor de Lommel Trail nog wel wat vrijwilligers nodig waren. Zo midden in mijn zelf opgelegde wedstrijdarme periode zag ik dus kans om toch aanwezig te zijn bij een trailwedstrijd. De mentale voorbereiding hoefde niet onder te doen voor die van een deelname aan een ultra. Camelbaks vullen, broodjes snijden, snoepschaaltjes bijvullen, … moet via amateuristische bravoure overkomen als perfect professionalisme. Of hoe ik vrijwilligerswerk zeer ernstig neem. Moest het lukken dat ik uiteindelijk helemaal niet werd ingezet voor een verzorgingspost. Om het met de wijze en samenvattende woorden van Homer Simpson te zeggen: doh!
uitkijktorenLommel - Lommel Trail - Anita MaesSamen met Ronny zou ik de uitkijktoren bemannen. Met 30 hoogtemeters en een stuk of 144 tredes biedt dit vrij nieuw bouwwerkje een perimetrisch zicht op de Lommelse Sahara. Vermoeide lopers 5km voor de finish nog even hoogtemeters afdwingen… dat is handjes wrijven onder een blik vol leedvermaak. Ik werd zelf al vaak genoeg afgebeuld dus dan mag ik dat zeggen ahja. De atleten na de afdaling de juiste kant opsturen zou zelfs voor een door de wol geverfde verkeersagent met 4 extra armen een flinke uitdaging geweest zijn. Met Ronny van Dessel aan de ene kant en mijn getrainde longen/stembanden aan de andere kant, is het helemaal in orde gekomen. De hemel (zeg maar Tom) zij geprezen om ons een taak te geven waar we onze tanden in konden zetten.

De vaakst geuite reactie (we hebben geturfd) was “dat kan je niet menen?” of een variant daarvan.

“ja, we menen het echt”
“dus ik moet helemaal tot boven?”
“ja, daar ligt het mooiste uitzicht van heel het parcours”
“vooruit dan maar”
“veel succes!”

Minder vaak gehoord maar minstens zo tof om te horen:

“dan doen we dat toch gewoon even”

En dan de reacties na de afdaling:

“eitje” (Hollandse dame)
“het was inderdaad een heel mooi uitzicht” (meerdere lopers)
“gelukt ondanks mijn hoogtevrees” (2 lopers die voor eeuwig extra respect krijgen)
“er stond helemaal geen dame om knuffels te geven!” (opportunist eerste klasse en inspiratie voor ons allen – natuurlijk kreeg hij van mij een knuffel toen hij terug beneden was)

Net als de renners was ik heel blij dat het droog bleef. Veel schuilmogelijkheden waren er niet en eerlijk gezegd was ongemerkt gaan plassen een probleem, zo met al die mensen op de uitkijktoren… wat een vrijwilliger niet te lijden heeft. Naast de deelnemers maakte ik nog kennis met de plaatselijke toeristen en inwoners van Lommel. 1 van hen vertelde trots ooit Belgisch kampioen trappenlopen te zijn geweest.
toren lommel - Lommel Trail - Anita Maes
Net als Ronny ben ik zelf 2 keer naar boven gestapt om het even warm te krijgen. Denk dat ik 2 keer meer had moeten gaan want mijn rechtersinus is daags later wel in orde maar de linkerkant kan niet stoppen met niezen. Nog dank aan Mildred voor het bezoekje aan de toren (Brigitte Bardot zal ik nooit meer vergeten) en een stevige proficiat aan de ongeveer 700 deelnemers die het hem weer hebben geflikt.

Door: Anita Maes

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?