fbpx

Terugblik 2014 en vooruitzicht 2015-2016

Hoe toepasselijk… ik kreeg met Tweede Kerstdag een fortune cookie…
“The only time you should ever look back, is to see how far you’ve come”.

Dat doen we dus maar eens even

Ondertussen is er weer een jaar verstreken en zie ik iedereen om mij heen lijstjes maken  met statistieken van wat ze gedaan hebben in 2014 als het gaat om hardlopen. We leven immers in en registreer maatschappij waarbij we alles willen meten, weten en delen… doe ik ook gewoon aan mee met mijn logboek waarin ik alles probeer bij te houden als het gaat om hardlopen en mijn Suunto / Movescount, Facebook, Twitter, Instagram, Google+ accounts. Verder schrijf ik op Trail-running.eu en probeer ik mijn enthousiasme voor het echte trailrunning over te brengen op anderen. Trailrunning is namelijk meer dan alleen maar hardlopen door de bossen.
Belangrijke dingen voor mij in mijn logboek zijn naast afstand en tijd de schoenen die ik aan had en de temperatuur. Ik houd de hartslag niet bij omdat ik eigenlijk nooit met hartslagband loop. Alleen als ik denk dat ik dat niet helemaal 100% ben. Dan kun je namelijk een griepje of vermoeidheid vroegtijdig signaleren.

Terugblik

Na Olne-Spa-Olne 2013 werd het idee geboren om de 100 km Zugspitze Ultra Trail 2014 te lopen. We schreven ons in en bedachten dat het een serieuze afstand is en gingen wat meer hardlopen in de voorbereidende maanden… en veel! Het hoogtepunt voor 2014 voor mij was dan ook de Zugspitze waar ik mijn eerste 100 km in de bergen liep. Al ben ik niet onbekend met afstanden die daar net onder liggen; maar een afstand met drie cijfers is toch een nieuw drempeltje.
In de afgelopen jaren heb ik geleerd dat hardlopen meer is dan je alleen maar voortbewegen door de natuur. Lange afstand lopen is meer een avontuur waarbij ik geniet van wat er om me heen gebeurd… de natuur… de alsmaar veranderende omgeving… de mensen waarmee je weer enkele kilometers meeloopt en praat… de verzorgingspost waarvan je dacht dat hij nooit meer zou komen… de continu aanhoudende regen… de hitte die je energie net zo hard uit je wringt als je zweet… af en toe stil staan bij een mooi vergezicht of leuke situatie om even een foto of filmpje te maken… en (uit)eindelijk het in de verte iets horen omroepen wat dus de finish blijkt te zijn.
Natuurlijk is het ook veel afzien en vervloek je je vaak dat je aan de start bent gaan staan van een event; maar achteraf als je met vrienden aan het bier zit en de verhalen komen naar boven van de voorgaande uren zwoegen vergeet je de pijn en het afzien al weer heel snel.
Bij trailrunning liggen heel erg afzien en heel erg genieten erg dicht bij elkaar! Dat is iets dat alleen trailrunners begrijpen. Buitenstaanders snappen simpelweg niet wat er leuk is aan vele uren hardlopen door onherbergzaam terrein waar je helemaal stuk op gaat.

Momenten die mij bij zijn gebleven voor 2014 zijn toch vaak wel de aparte runs die we zelf ondernomen hebben en niet de georganiseerde wedstrijden. Vaak veel leuker dan een georganiseerde wedstrijd waar alles gepland is. Lekker improviseren!

Even een wilde greep uit 2014…

… een trainingsweekend in Duitsland waar we twee dagen achter elkaar een marathon liepen met serieuze hoogtemeters en alle hardloopregels aan onze laars lapten als het gaat om voorbereiding. Duidelijk geleerd dat tussen je oren net zo belangrijk is als voorbereiding.
… de dag dat we de Utrechtse Heuvelrug Trail liepen maar dan ook weer terug liepen in plaats van met de trein terug zoals het zou moeten. Dit werd een tocht van iets van 65 km. De verzorgingspost was de Albert Heijn halverwege.
… de eerste keer dat ik eerste geworden ben in een wedstrijd. Dit was de eerste editie van de 50 km Run Forest Run in Gasselte. Er waren iets van 100 deelnemers. Goed dat Pascal van Norden er niet was 🙂
… de 80 km van Limburgs Zwaarste die we als trainingsloopje zagen. Op de heenweg wist ik nog niet eens wat voor event het was… terrein, hoogtemeters, verzorgingsposten, etc. Later stonden we dan ook nog eens serieus te twijfelen bij het punt waar je linksaf moest voor de 100 km en rechtsaf voor de 80 km… en dan dus om er een 100 km van te maken. Uiteindelijk verstandig geweest. 100 km zouden we in Grainau lopen!
… de keer dat we 2 keer het 25 km mountainbike parcours van de Loonse & Drunense Duinen liepen. Met de klok mee en weer tegen de klok in.
… de 100 km Zugspitze Ultra Trail in Grainau waar ik veel geleerd heb als het gaat over doseren en vooraf indelen van je race.
… de keer dat ik alleen met GPS ruim 50 km liep door onbekend en drassig terrein, alleen maar regen gehad heb. Dit was vanuit ’t Zand in Alphen via de Chaamse bossen en heide gebieden naar Het Mastbos in Breda en dan via de Galderse Meren en Ulvenhoutse bossen weer terug. Hoop nieuwe loopgebieden ontdekt die dag kan ik wel zeggen.
… de keer dat we iets van 45 kilometer liepen via de Kalmthoutse Heide naar Ossendrecht en alles ertussenin. Heel erg mooi gebied!
… de keer dat we in Brasschaat op een militair terrein belanden waar over het hele heide gebied en bossen eromheen diverse oude tanks stonden… was een luguber gebeuren.

Trailrunning wordt adventure running!

De tochten met GPS heb ik van te voren met Afstandmeten.nl uitgestippeld. Je komt dus echt verassingen tegen tijdens je run omdat die oude satellietbeelden vaak niet meer actueel zijn. Sloten of waterpartijen die er wel of niet zijn… hekken waar je overheen moet… privé domeinen die je moet doorkruisen…
Uiteindelijk kom je wel op de mooiste plekken waar je anders nooit zou komen en het bestaan nooit van te weten zou komen.
Het is wel het leukste om dit niet alleen te doen en dingen samen te ondergaan. Ook leuker om er achteraf  nog eens over te hebben. Misschien soms ook veiliger omdat je echt in wat meer remote terrein terecht komt.
Voor mij geeft dit ook een andere dimensie aan het trail runnen en is het meer adventure running. Je gemiddelde snelheid gaat misschien wel iets naar beneden maar je bent dan ook veel meer met je omgeving bezig dan dat je dat normaal doet als je je standaard rondje door bekend terrein aflegt. Soms moet je toch echt een hek of sloot over en is het even zoeken naar een doorsteek naar een achterliggend pad.

Maar dat was 2014!

Hardloopplannen maak je meestal een jaar voorruit… voornemens zullen we maar zeggen. Voor het eerst gaat dit voor mij nu twee jaar vooruit zijn. 2015 gaat voor mij een voorbereidingsjaar worden voor 2016.
In mei lopen we de 120 km Festa Trail in Frankrijk. In de tweede helft van het jaar gaat het de 120 km van de TDS in Chamonix worden of de 160 km L’Infernal Trail des Vosges. Tussendoor zal er ongetwijfeld ook nog het één en ander uitgestippeld worden.

Planning 2015

Januari – 60 km – KaNoKaWaSWaKa (Katwijk-Noordwijk-Katwijk-Wassenaar-Scheveningen-Wassenaar-Katwijk) = Creatie van Marek!

Februari – 65 km / 1.300 hmt – Trail des Bosses (Ardennen). Maart – 75 km / 850 hmt – Salland Trail. April – 100 km / 2.500 hmt – Limburgs Zwaarste. Mei – 120 km / 6.000 hmt – Festa Trail (Frankrijk).

September – 120 km / 7.000 hmt – TDS in Chamonix (als ik ingeloot ga word).
September – 160 km / 7.300 hmt – L’Infernal Trail des Vosges (als ik niet ingeloot word voor de TDS).

Planning 2016 – “One for all, all for one”

Nog onbekend welke het allemaal gaan zijn maar als alles mee zit is het grote plan de PTL (La Petite Trotte à Léon) in Chamonix te gaan lopen. Dit samen met Chris en Marek. Chris heeft een team nodig en wij hebben iemand nodig die al eerder de UTMB gelopen heeft om mee te mogen doen. Dus zonder elkaar geen PTL zullen we maar zeggen!
De PTL is een 300 km event met 26.000 hmt, niet gemarkeerd en selfsupporting. (http://www.ultratrailmb.com/page/45/Course.html). Wat mij trekt aan dit event is het idee dat een individuele bezigheid een team prestatie moet gaan worden.  Je moet samen trainen, samen planning zowel voor het event als tijdens, samen beslissingen nemen tijdens het event onder zware omstandigheden en dat allemaal binnen een tijdsbestek van maximaal 142 uur.
Keuzes zullen er gemaakt moeten worden in het materiaal, de voeding, de kleding… afspraken bij wat te doen bij tegenlagen en dat als team bij een sport waarbij eigenlijk altijd de individuele prestatie telt. Een klassement is er bij dit event niet, bewuste keuze van de organisatie; het gaat erom om als team in staat te zijn het parcours af te leggen. Meer niet!

Maar goed, dit is het plan waar we aan werken de komende anderhalf jaar! Wie weet wat ervan komt. Je hoort mensen wel eens zeggen dat het plezier niet zit in het evenement zelf maar in de voorbereiding ervan. Ik ben het vaak niet helemaal met deze personen eens maar in dit geval zal ik ze toch gelijk moeten gaan geven.
Ook zal zoiets invloed hebben op een hoop dingen in het dagelijks leven.
De grootste zorg die deze gehele periode gaat spelen is het verhaal met het NIET GEBLESSEERD raken. Een ongeluk zit in een klein hoekje… dat heb ik afgelopen augustus gemerkt toen ik op een gladde boomwortel stapte. Ik gleed uit en overstrekte mijn hamstring en mijn achillespees heb ik weken gevoeld. Dit kun je dus niet gebruiken in de aanloop naar zoiets.
Ook het langzamer leren lopen om je energie beter te verdelen gaat een uitdaging zijn. Herstellen tijdens de inspanning.

Wat heel belangrijk is als je je grenzen op dit gebied aan het verleggen bent is het hebben van een thuisfront dat je begrijpt, kan volgen in beslissingen en je altijd steunt. Dit is al een behoorlijk aandeel in het bereiken van een doel.

Terugblik 2014

… 3.500 km gelopen… en volgens mij zeker zoveel gereden met de auto om ze te kunnen lopen.
… meegedaan aan 10 events.
… 26 keer een marathon of verder gelopen.
… nooit onder de 16 km gelopen (behalve op vakantie waar ik de avond ervoor iets teveel Ouso op had).
… op 7 paar schoenen gelopen waarvan er nog 3 actief zijn.
… langste trainingsweek 128 km.
… kortste trainingsweek 0 km.
… 1 keer eerste geworden in een wedstrijd (50 km RunForestRun in Gasselte).
… 1 keer echt in de sneeuw gelopen… de dag na Kerst.
… en vooral heel veel gelachen!

Verder ben ik bijna helemaal afgestapt van gelletjes… het zijn nu eigenlijk alleen nog maar rozijnen, gedroogde mango, Snickers, beefjerkey en zoute chips. Uiteraard heb ik er wel een paar bij me maar dat is voor het geval de energielevels helemaal onder het nulpunt gedaald zijn.

Op naar het onbekende… en zien of we eind 2015 weer tevreden terug kunnen kijken om te kijken “how far we’ve come”!

See you on the trails…

Tot de volgende,

Maarten Schön
maarten@www.trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account