Helmaal stuk gaan tijdens een (ultra)trail, en dan?

Wat is het toch een raar verschijnsel, stuk gaan tijdens een (ultra)trail. Wellicht herkennen velen van jullie dit gevoel. Ik kan me in ieder geval aardig wat momenten herinneren! Met grote regelmaat ben ik onderweg bij mijn deelnames aan ultratrails ongelofelijk stuk gegaan. Ik zeg bewust onderweg, want uiteindelijk heb ik niet hoeven stoppen en ben ik uiteindelijk toch binnengekomen. Ik ben is gaan analyseren wat ik eigenlijk doe als ik stuk ga,… ik weet in ieder geval dat het een momentopname is waarin je altijd kan kiezen hoe je er mee omgaat… Als ik helemaal stuk ben en nog steeds de ene voet voor de andere kan zetten kies ik er ALTIJD voor om door te gaan,… Tja,… We kunnen allemaal meer dan we denken,… we moeten er alleen wel voor kiezen..

Wanneer ben ik even helemaal klaar…

Ik denk dat iedereen voor zichzelf kan uitvinden wanneer je ergens helemaal leeg, stuk of er helemaal klaar mee ben. Goh, al die echte momenten kan ik me nog goed herinneren. Wat ik ervaar bij zo’n moment is het omslaan van alle positieve gevoelens. Zowel lichamelijk als geestelijk. Eigenlijk kan ik wel stellen dat mijn ‘helemaal stuk moment’ ontstaat zodra mijn mentale ik en mijn geestelijk ik elkaar confronteren met een heel groot ongemak. Er ontstaat een ongelofelijk gevoel van vermoeidheid, disbalans, pijnlijkheid, onvrede en leegte wat me dwingt om per direct letterlijk te stoppen. Toch even doorgaan op dat moment is gewoon onverantwoord,… het gaat simpelweg niet meer… Tja,… dan ben ik er echt (even) helemaal klaar mee…

Ik besef in mijn geval dat dit een logisch gevolg is van mijn zelf gekozen uitdagingen. Ik wil echt mijn grenzen weten en ben zeker nieuwsgierig wat er gebeurd als ik die grenzen verleg… Hoe oncomfortabel is het nu echt buiten mijn comfortzone? Of, hoe lang kan ik buiten mijn comfortzone blijven? Tja,.. dat zijn vragen die je voor jezelf alleen beantwoord ziet als je dit ondervindt of bewust gaat opzoeken. En ja,.. zo nieuwsgierig al ik ben, dat heb ik regelmatig gedaan. Ik kan dus ondertussen wel stellen dat ik voor mezelf wel weet wanneer ik er even helemaal klaar mee ben.

Er is meer na een klaar-moment

In Trailrunning vind ik mijn metafoor van mijn dagelijks leven. “Je kunt jezelf op van alles zo goed mogelijk voorbereiden, maar situaties ontstaan en komen zoals ze komen.”. Hoe erg het ook tegen zit, uiteindelijk moet ik toch door. Mooie dingen worden nu eenmaal afgewisseld door dingen die niet handig, niet leuk, veel te zwaar of letterlijk NIET ZO MOOI zijn. Eigenlijk dingen waar je mee te dealen heb.
Mij helpt een eenvoudige mind-set me vaak snel verder. “Zware momenten zijn tijdelijk!” Ja, zo is het echt….!
Ok, dat zijn makkelijke woorden in een eenvoudig opgeschreven stukje tekst,.. maar in de praktijk is het natuurlijk anders. Met ervaring kun je op je routine vertrouwen… zonder routine zul je eerst moeten ervaren. En al die ervaringen waren voor mij een onbetaalbare leerschool.

En weer door

Voor mezelf kan ik zeggen dat ik altijd zelf kies voor een uitdaging en dus automatisch altijd zelf kies om nooit te stoppen… Dit is voor mij belangrijk. Als er in mijn hoofd geen overtuiging zit kan ik het ook niet van mijn lijf verwachten. Die enkele keer dat ik ben gestopt kwam dat door een blessure of na een serieuze afweging of het nog verstandig haalbaar was.
Maar wat gebeurt er nu eigenlijk bij een klaar-moment bij mij? Voor mij is het een duidelijk signaal dat ik te laat ben met reageren op kleine eerder signalen van mijn lijf. Te laat omdat ik dit had kunnen voorkomen. Een klaar-moment heeft vaak te maken met het NIET goed verzorgen van mijn lijf. Dat kunnen 3 dingen zijn: te weinig drinken, te weinig voeding of te weinig rust… Meer smaken zijn er voor mij eigenlijk niet. Het is dus noodzaak om daar tijdens de (ultra)trail de balans in te blijven houden. En, als ik te daarvoor te laat ben,… Dan zal ik extra aandacht moeten geven. Dan neem ik simpelweg de balans door en vul ik deze drie samen gepast aan. Vaak is het voeding… dit is het makkelijkst. Direct na het eten van energierijke voeding voel ik de energie terugkomen. De meest lastige is rust,.. Soms ben ik gewoon te moe en wil ik rusten… Vaak is dit toch met voeding op te lossen.. Van een ultra trail word je nu eenmaal moe,.. na de finish kan je rusten 😉

Energie

Ik ben een liefhebber van de natuur en ik voel me prima op mijn plek bij mensen die kunnen genieten van de eenvoudige dingen die we tegenkomen onderweg. Het gezelschap, de ontspannen gesprekken en het vele moois wat de natuur te bieden heeft. En, zoals het sowieso is met dingen die je leuk vindt, dit gaat je makkelijker af. Ik wil dan ook benadrukken dat de passie voor trailrunning en de natuur me zeker energie geven om iedere keer weer mijn trail te vervolgen. Ik wil domweg wat komen gaat niet missen. Het gevoel dat je doet wat je kiest, dat je doet wat je leuk vind en dat je kunt wat je doet is bijzonder. Ik denk dat ‘Klaar-momenten’ horen bij het totaal wat trailrunning heet.

Ik denk ook dat het overwinnen van deze ‘klaar-momenten’ je een hoop zelfkennis, emotie, kracht en je achteraf een ongelofelijk bijzonder gevoel geven. De overwinningen zijn iets echt van jezelf, ze maken je sterker en ze vormen uiteindelijk tezamen je eigen maximale mogelijkheden bij het trailrunnen.

We zijn allemaal uniek, we zijn allemaal bijzonder…

Tot de volgende keer,

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account