Old-School trailrunning in Bengly

Afgelopen zaterdag heb ik deelgenomen aan een 53km trail in Bengly, de Trail des Gueules Noires. De dag was goed,… de dag was voor mij een Old-School Trailrunning dag. Je kunt tegenwoordig overal trails lopen, het organiseren van een trailwedstrijd hoeft niet moeilijk te zijn… Maar,.. de Old-School trails pik je tijdens je deelname er zo uit… Hier zit de passie, hier zit het plezier van de organisatie die aanstekelijk overgebracht wordt op de deelnemers. Of eigenlijk,.. de organisatie is wel aanwezig,… maar de deelnemers staan centraal… Ze zijn trots om hun omgeving en die willen graag in een trail laten zien. Ik ga het eens proberen uit te leggen wat een Old-School trail mij brengt…

Trail des Gueules Noires

Bengly ligt niet ver van Luik, net over de grens bij Maastricht. Het is een klein dorp in de oude steenkool mijnstreek. Als we rond 7:30u. aan komen rijden heb ik zo’n onderbuik-vakantie-gevoel. De kleine straatjes met de statige kerk en de pittige heuvels. Je kunt overal je auto kwijt en in het clubgebouw kun je de startnummers ophalen. Daginschrijving voor Julia is geen probleem, dit is standaard bij de kleinschalige trails. In 5 minuten tijd hoor ik 4 verschillende talen om me heen; Vlaams, Frans, Duits en Nederlands… De sfeer is gemoedelijk, ontspannen en gezellig. Aan de kantine tafels kom ik verschillende Nederlandse vrienden tegen. We praten wat, maken ons klaar en gaan uiteindelijk naar buiten waar de start wat later begint.

Een heerlijke relaxte start met vriendelijke mensen, allemaal liefhebbers van trailrunning, allemaal benieuwd naar de gemaakte trail-route van 53km. Voordat we beginnen met lopen kijk ik om me heen en zie vele lachende gezichten. Door de 2.000 D+ hoogtemeters hebben vele deelnemers poles bij zich. Ik waan mezelf bij een internationale trail, terwijl ik slecht 20km over de grens van Nederland ben.

Serieuze paden

Nadat de ‘ik-moet-er-even-inkomen’ fase achter de rug was begon de tocht vanuit een heerlijk ritme, waarbij het lopen vanzelf ging. De omgeving was mooi, het leek wel lente in december. De zon scheen en de wind was rustig. Ik genoot van de afwisselende paden. Heerlijke single tracks door de bossen en mooie natte weilanden… Na zo’n 12km vroeg ik Julia: “Wat wordt eigenlijk gebruikt voor de bewegwijzering?”… Waarop Julia zei; “Geen idee?”. We gingen er wat meer op letten en het bleken linten en wat oranje stipjes met soms een pijl te zijn… Ik wil maar zeggen,.. als je onbewust gewoon de route loopt, dan is die dus prima neergezet…
Blubber - Trailrunning Bengly
De blubber gaf de trail wel een extra dimensie. Ik had in ieder geval nauwelijks grip met mijn schoenen op de ‘enkel-diepe-blubber-paden’ en dat zorgde voor grappige situaties. Glibberen over de paden… ik vind dit wel gaaf, … maar je moet wel opletten en het is veel zwaarder dus goed doseren voor alles wat nog komen gaat.

Julia kon alleen het eerste gedeelte van de trail lopen, ze moest op tijd weer terug zijn in Nederland… Bij de verzorgingspost gingen we allebei onze eigen weg,.. Ik was mijn hoofdlamp vergeten, dus ik wilde voor het donker terug zijn. Met 2 verzorgingsposten op 53 kilometer had ik mijn drinken en voeding zelf meegenomen en de tocht ging verder. Al gauw had ik mijn eigen ritme en begon ik te beseffen dat (ultra)trailrunning toch wel iets aparts is.. Een korte samenvatting voor diegene die de sport NIET beoefen kan zijn:

“Je trekt trailrunning kleren aan, doet een rugzakje om met water en voeding, begint in alle vroegte aan een tocht door de natuur, waarbij je uren onderweg bent, waarbij je (vaak) uitgeput over de finish komt in kleren en schoenen zo onder de modder dat je de kleur niet meer kan zien”

En waarbij je vervolgens kan afsluiten met: “En het was helemaal geweldig!”
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik veel mensen om me heen heb die de lol van het trailrunnen begrijpen of, mensen die in ieder geval begrijpen dat ik het geweldig vind.
Ik kan wel stellen dat we een mooie bijzonder hobby hebben…

Met een grijns kom ik tijdens deze trail op bijzondere plekken van de omgeving. Drassige weilanden, mooie smalle paden door de naaldbomen waarbij de ondergrond zo zacht is als een tapijt. Enkele geasfalteerde verbindingsstukken door gemoedelijke authentieke dorpjes. Enkele pittige klimmen waarbij je met handen en voeten naar boven moet. En heerlijke open weilanden, waarbij het pad de voetstappen van je voorgangers is. De tocht is echt geweldig…

Het lukt me om ruim voor het donker binnen te komen… De startboog is verplaatst en nu zo opgesteld dat je direct over de finish zo de kantine in stormt. Aan de tafels zitten de Franstalige dames je nummer te noteren en ze wijzen je de weg naar de plek waar je je pasta op kan halen. Ik plof neer bij de rest en alles is prima.. Met 200 gram klei per schoen aan mijn voeten voel ik me bezwaard omdat ik zo binnen zit… Maar,.. ik ben niet de enige en ook dit is geen probleem,.. dit hoort er gewoon bij…

Een gezellig Belgisch biertje, een groot bord pasta en veel gezelligheid. De nieuwe finishers staan meteen binnen en zo is er steeds wel een leuke emotie te zien.

Dit zijn voor mij de trails waar ik naar uit zie. De gemoedelijkheid en de eenvoud. Tuurlijk zit er een enorme organisatie achter, maar dit zijn liefhebbers met een fijn team van vrijwilligers. Ik heb genoten van mijn ultra trail van 53km door de mijnstreek. Ik heb bijna 8 uur mogen rennen door de schitterende natuur en heb genoten van de mensen die ook aanwezig waren. Ik ben 10 jaar geleden verliefd geworden op trailrunning doordat ik dit soort opgezette trails tegenkwam…

Ik ben blij dat ze er nog zijn… ik zal ze blijven zoeken, en als ik ze blijf vinden zal ik er aan blijven deelnemen…

Tot de volgende keer,

Chris van Beem
chris@trail-running.eu

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account