fbpx

Dutch Coast Ultra run by Night

De Dutch Coast Ultra-run by Night, de naam zegt eigenlijk precies wat het is. In de social media wordt het afgekort ook wel de DCURBN genoemd. Een ultraloop geliefd door vele ultralopers en wat mij betreft terecht. Een zware loop van Den Helder omlaag langs de kust met de finish voor de 50km in Castricum en de overige afstanden in IJmuiden. Alle deelnemers starten om 22:00u. of daarna, waardoor je een nachtje slaap verruilt voor hardlopen over het strand. Daarbij zul je de condities van het weer moeten accepteren tijdens je tocht. De organisatie organiseert het evenement in een nacht met volle maan en dat detail maakt het plaatje compleet. Een waanzinnige belevenis dus….


De aanloop

Een bewogen week, ja… dat was het voor mij. In totaal ben ik 2 maal langs de fysiotherapeut geweest voor mijn rug, ik moet echt verder met die Core-Stability oefeningen, mijn onderrug smeekt om aandacht…. En verder natuurlijk de bevrijdende positieve loting voor mijn deelname aan de UTMB dit jaar. Dit alles naast mijn werkweek waarbij we zijn begonnen met een ICT Academy voor het opleiden van kandidaten met een Autisme stoornis als test-engineer. Erg leuk en intensief en dit zorgt ervoor dat ieder moment in mijn week goed benut is…

Op vrijdagmiddag ben ik naar IJmuiden gegaan. Antoinette, de vrouw van Peter Mooij, verzorgde een heerlijke pasta maaltijd. Bij binnenkomst gaat bij mij de knop om en de werkweek maakt plaats voor ontspanning. Sjaak, Mildred, Jasper een Claudia schuiven aan en na het eten maakt iedereen zich klaar om de auto’s richting de finish te brengen in IJmuiden. Daarna naar het station Castricum om door te reizen naar IJmuiden. Natuurlijk verschijnen er meer lopers op het perron en de bekende gezichten in de trein schieten voorbij zodra de trein het station binnen rijdt. Tijdens de rit zit ik naast een man die wat met zijn telefoon speelt. Op een gegeven moment leg ik hem uit waarom we zo gekleed zijn en wat we gaan doen. Met ongeloof in zijn ogen probeert hij het te begrijpen. We praten wat en hij zegt: “Dus deze sport heeft je geraakt, anders doe je zoiets niet”, en ja…. daar kan ik hem eigenlijk helemaal gelijk in geven… anders doe je inderdaad zoiets niet… Hij stapt uit, wenst ons veel plezier met de volle maan en wij rijden verder naar het eindpunt, station Den Helder.

Hotel Wienerhof – De startlocatie

DCURBN - Trailrunning Nederland
Foto: Rinus

Vlak bij het station werden we verwacht bij Hotel Wienerhof. Altijd een leuk moment om binnen te vallen op een plek gevuld met deelnemers. In kwam binnen in een ontspannen gespannen sfeer… haha, het is en blijft een uitdaging wat ons te wachten staat en dat merk je aan jezelf en de andere deelnemers. Ik schud Rinus de hand en vraag naar de bijzonderheden, maar die zijn er niet. Het weer is rustig en de het draaiboek is in volle gang. Ik controleer mijn uitrusting en kies ervoor om met 3-lagen te lopen. Een shirt, daarover een shirt met lange mouwen en een windstopper vestje. Hoofdlamp op mijn Buff en het racevest gevuld met van alles en 3,5liter water. Ik check de route op mijn horloge en ga met de deelnemers voor de 100km naar buiten. Het is frisjes maar niet koud. Ik kijk om me heen en zie vele deelnemers met lampjes…. Dan de laatste woorden van Rinus en weg zijn we. We rennen door de straten van Den Helder…. op zoek naar het strand, de setting voor de komende uren.

Wat een beleving

Bij het starten aan een ultra run ben ik me bewust van de tijd die ik ga lopen. Al lopend richting het strand vroeg ik mezelf af hoe het zou zijn,…. erg lang over het strand lopen. Ik vroeg me af welke momenten er zouden komen waarbij ik er doorheen zou zitten en wat in de omgeving mij erdoor zou gaan helpen. Het uitzicht….. ? Nee, het was donker. De andere deelnemers….. ? Weinig kans, het aantal deelnemers aan de 100km is klein. Het wordt een tocht waarbij ik met name mezelf op sleeptouw neem. Dit geeft niks…. maar dat sprak ik daar met mezelf af, tijdens het omhoog klimmen van de dijk, waarachter het strand begon.

Na zo,n 3km achter de dijk gelopen te hebben begon het strand. Bij het omlaag lopen zag ik de eerste lopers met lampjes verderop langs het water gaan. Wat een gaaf gezicht. Het strand was goed te belopen en last van de zee had je niet. De wind kwam van voren, maar die was constant dus daar was ik snel aan gewend. Je praat wat met andere lopers en daar had ik dan toch zo’n momentje wat me is bijgebleven. Een strakke duisternis met linksboven af en toe de maand. Geen muziek of andere geluiden, alleen het gehobbel van mij en enkele andere lopers. Het strand was breed en ik liep links. Rechts van mij op 10 meter liep nog iemand en daar weer rechts van op 100 meter nog iemand. De wind, de duisternis, het reflecteren van de kleding en het lampje zorgde voor een bijzondere gewaarwording. Daar loop ik dan, met nog vele kilometers te gaan. Op het strand voor Castricum. Helemaal alleen maar toch niet. In stilte liep ik zo voor 10 minuten in een horizontale rij van 3. Daarna gingen we onze eigen weg. De meest rechtse kustlijn-loper liep harder en verdween in de duisternis voor me. De andere loper ging achter me lopen en niet veel later liep ik niet meer in zijn lichtbundel. Nu was ik echt alleen. En dat was heerlijk….

Lichaams(Conditie)

Onder het lopen bleef mijn rechter knie stijf. Ik had er nog weinig last van maar na een korte stop duurde het een paar honderd meter voordat de last veranderde in dragelijke last. Dit is niet goed dacht ik bij mezelf. Als ik kijk naar mezelf, maar waarschijnlijk hebben vele ultra-lopers dit, dan ervaar ik regelmatig een soort van verplaatsende pijntjes. Je voelt daar wat en dan is het weg, dan wat later een gevoelige plek ergens anders en daarna is dit weer weg…. Mijn conditie is super, maar mijn lichaamsconditie blijkbaar nog niet super-genoeg. De pijn in mijn knie bleef terugkomen en ik besefte dan ook dat dit niet een van de verplaatsende pijntjes was. Rond de 35km stond ik voor een keuze. Ga ik door met de 100km of kies ik ervoor om niks te forceren en ga ik in de relax-mode om de laatste 15km genietend te volbrengen. Ik stopte en keek uit over de zee. De dansende hoofdlampjes achter mij werden feller en ik rekte wat. Na een paar minuten besloot ik door te lopen en op dat moment, bij de eerste 20 meter, nam ik mijn besluit om te stoppen na 50km. Ik liep niet lekker genoeg voor de 100km,….

De aankomst

Op 5km voor de aankomst werd ik bijgehaald door Francois. Hij had deze run al eerder gelopen en wees me de strandtent in de verte waar de 50km finish was. In een ontspannen tempo liep ik met hem mee. Een andere deelnemer sloot aan en in een hoger tempo liepen ze door. Nog even genieten dacht ik. Even de nacht, de zeewind en het strand ervaren. Ik moet het hebben van momenten, die blijven me bij en die pakt niemand meer van me af. Na ongeveer 5 1/2 uur lopen kwam ik aan bij de 50km finish. Ik liet mijn naam opschrijven door Ton van der Berg en vertelde dat ik lekker bij de haard ging zitten, genoeg voor vandaag…

DCURBN - Trailrunning Nederland finish
Foto: Rinus

Geen 100km voor mij, maar wel een 50km strand-nacht ervaring erbij. Ik ben tevreden. Een ultra-trail door de bergen is echt totaal anders. Een hele goede overeenkomst is de afstand en de strijd die je met jezelf hebt tijdens de moeilijke momenten. Bij een ultra-trail door de bergen vind ik meer die afwisseling in klimmen en dalen, het is speelser waarbij je goed moet opletten bij alles wat je doet. Hier op het strand loop je in een zelfde ritme de kilometers weg te tikken en zijn de risico’s wat minder groot, op enkele strandpalen na dan. Ik ben blij dat ik deze ervaring heb gehad, zou hem voor geen goud willen missen. Maar ik zie ook uit naar de bergen, merk nu bijvoorbeeld dat ik daar toch erg graag ben.

En weer terug…

Nadat Peter Mooij was binnengekomen ben ik met familie Mooij terug gereden naar IJmuiden. We kozen de route via de Sluizen van IJmuiden, hier liep de route voor de 75 en 100km langs. Op zoek naar deelnemers die nog aan het lopen waren. Ik vond het een bijzonder gezicht, een hardloper in het donker langs de grote sluizen. En zo zagen we rond 6:00u. in de ochtend verschillende deelnemers richting IJmuiden lopen.

Bedankt

De Dutch Coast Ultra-run by Night heeft bij mij een speciale plek gekregen. Ik vond het erg bijzonder de Hollandse kust in de nacht met een maan te ervaren… De organisatie heeft alles tot in de puntjes verzorgd en de groep deelnemers waren allemaal liefhebbers. Mede dankzij de gastvrijheid en de goede zorg van Familie Mooij en Sjaak Vlaspoel heb ik deze run kunnen lopen. Het is toch 200km verderop en compleet onbekend terrein voor mij. Staat de Dutch Coast Ultra-run by Night 100km nog steeds op mijn Bucketlist?… JAZEKER. Een keer wil ik deze complete route uitlopen, maar eerst een paar geweldige berg-trails….

Tot de volgende keer.

Chris van Beem
chris@trail-running.nl


Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account