fbpx

Lost In Paradise… Dalsland Zweden.

De voordelen van het runnen van een Herberg in een mooie omgeving zijn legio, bijkomend voordeel is, je hoort nog eens wat omdat er zoveel mensen over de vlier komen. Zo ook afgelopen week waarin we een vergaderdag van het regionale staatsbosbeheer mochten verzorgen. Twintig man over de vloer de gehele dag die allemaal wel even hun verhaal over de stand van zaken van wandelpaden kwijt wilden aan de Herbergier die wandelgasten tegemoet ziet. Ik was natuurlijk erg blij te horen dat men eindelijk het padennetwerk om het Edslanmeer achter ons huis  heeft afgerond. Dat was al lang een grote wens natuurlijk want heel veel gasten zien het meer liggen en bedenken dat het leuk zou zijn om daaromheen te wandelen. Nu is het dan eindelijk zover. Een gehele rondwandeling lijkt tegen de 40 kilometer te liggen, dus ik zie tot mijn grote plezier naast het wandelen verschillende andere mogelijkheden Glimlach .
Gister heb ik het laatste stuk van zeven kilometer op de kaart verkend dat ik nog niet kende en waarmee de cirkel nu rond moet zijn. Die laatste zeven kilometer ligt aan de oostkant van het meer voorbij het nieuwste natuurreservaat. De regen die gister opeens met halve bakken uit de lucht kwam kon me niets schelen, schoenen aan, mn nieuwe rugzakje ter training ingepakt en hond Tobbe mee in de auto. Geen riem mee want het gehele pad loopt toch door het bos, geen asfaltwegen met auto’s.  Op twee plaatsen moet ik een boom aan de kant duwen die door bevers zijn omgeknaagd en door de boseigenaar nog niet zijn kleingezaagd. Eenmaal uitgestapt blijkt het toch iets harder te regenen dan ik dacht. Het begin van het pad wat ik zoek blijkt meteen het bos in te gaan, langs gemengd bos, met hier en daar percelen waar een paar jaar gelden gekapt is en langs oude bospercelen die binnen een paar jaar wel aan de beurt zullen zin om gekapt te worden. En ik krijg het idee dat het hier moet gaan om al verschrikkelijk oude bospercelen, hier en daar zie ik honderd meter lange steenmuren met centimeters dikke moslagen, die vroeger zijn gemaakt ter afscheiding van percelen. Ik begin er niet eens aan om zon steen o te tillen, duizenden moeten het zijn die er liggen en er stuk gaan ze over de 15 kilo… makkelijk. Ik stap en spring er niet op… veel te nat nu in de regen.
Het pad gaat hier zoals gewoonlijk op en neer door het heuvelende landschap rond het meer, door het bos met oude houthakkerspaden waar het gras en het mos welig tiert. Hier en daar onder een laaghangende tak door, hier en daar een nat stuk ontwijkend en niet vergeten om bij iedere T splitsing rechts te houden omdat ik met de klok mee om het meer heen loop. De bospaden worden afgewisseld met bredere gruispaden met oud en nieuw steenslag. Het nieuwe steenslag is groter, scherper en ligt losser. Blij dat mn nieuwe speedcrossjes zulk stijf en grof profiel hebben. Dat ze niet waterdicht zijn, heb ik al gemerkt, is niet zo erg, nat wordt je toch en ik loop het water er snel uit. Vaker dan verwacht zie ik weer een oude boerderij opdoemen, een verlaten huisje dat wordt gerenoveerd tot vakantiewoning en zelfs zo nu en dan, op een heuveltop een thee-huisje voor Joost mag weten wie…
Tegen het einde van mn tocht naar het deel wat ik al ken let ik blijkbaar wat minder op waar het pad naar links en rechts gaat, want eenmaal moe en voldaan weer teruglopend begin ik al snel te twijfelen of ik dit stuk bos al eerder heb gezien. Ook Tobbe geeft geen teken van “verkeerd”of “bekend” terrein… hij vindt alles best en draaft voor mij uit en achter mij aan. En dan opeens weet ik het zeker… dit is verkeerd… Ik zie een asfaltweg opdoemen die ik op de heenweg zeker weten niet heb gezien. Ik sta even stil, sluit mn ogen en probeer te bedenken waar ik de laatste afslag heb gezien. Ja, natuurlijk had ik die kaart mee moeten nemen, maar ik dacht zeker te weten dat ik me wel zou redden. Ik kan me geen laatste afslag herinneren die ik gemist zou kunnen hebben. Jammer nou, een mooie route, het laatste ontberekende deel heb ik gevonden en ik heb zulke goeie benen vandaag, ik neem ieder heuveltje met gemak. Maar nu dus een asfaltweg… Niks aan te doen… ik kan me de kaart van de omgeving waar ik woon voor de geest halen en bedenk me dat als deze weg zuidwaarts gaat, ik vanzelf bij de grotere weg moet komen naar huis… maar waar treft deze weg de grote doorgaande weg? Wat een mazzel dat het hier zo rustig en stil is en dat Tobbe ook zonder riem keurig langs dezelfde kant van de weg loopt als ik. Al snel komt er een auto langszij die ik maar brutaal aanhoudt. Niks aan te doen… gelukkig red ik me prima met de taal en kom ik aan de weet dat het nog vier kilometer is naar het dorp Laxarby… Potjanjoppe… da’s daarna nog minstens 7 kilometer langs een 80 kilometer weg… met een hond zonder riem… da’s nie goed nie… Gelukkig tref ik bij aankomst bij de grote weg een bushalte waar ik kan wachten en gelukkig merk ik dat er over tien minuten een bus langs komt.
John Postma - Zweden - Trailrunning

John Postma - Zweden - Trailrunning
John Postma - Zweden - Trailrunning

Tot de volgende keer,

Johan Postma
edsleskogswardshus@telia.com

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?