fbpx

Trälrönning – het voorjaar komt er aan –

Meteen maar even iets uit de wereld helpen… het woord Trälrönning bestaat niet in het Zweeds. Maar ik ga er van uit dat als ik het zo schrijf iedereen ziet waar het over gaat en dat velen wel bedenken dat het over iets “noordelijks” zal gaan. Ik geloof niet dat er een Zweeds woord voor is en dat men hier hetzelfde woord gebruikt. De Zweden hebben sowieso niet zo veel woorden als het Nederlands; het woordenboek Zweeds/Nederlands is minder dik dan het woordenboek Nederlands/Zweeds. Vandaar dat ik denk dat de taal op zich redelijk te leren is voor iedereen. Als ik het kan, kan iedereen het.  Dat zijn zo van die dingen die mn gedachten passeren wanneer ik aan het lopen ben. Vandaag was weer zo’n dag waarop ik er weer even op uit trok. Omdat we hier relatief “in the middle of nowhere” zitten hoef ik hier alleen de deur maar uit en de straat over en ik zit in het bos. En omdat ik deze week het idee heb dat het voorjaar zichtbaar wordt ga ik deze week wat vaker de deur uit dan anders. Ik ben niet iemand die meerdere keren per week de langere afstanden pakt maar drie keer in de week tussen de vijf en tien kilometer doe ik graag. Met Tobbe, onze witte golden retriever.
Vandaag liep ik rond ängebytjärnet, het meer ten zuiden van ons dorp, blauwe lucht, geen wolken, geen wind en zon. De weg over, richting skibaan, op en neer over een gruisweg door het bos, trappetje op, pas op de gladde rotsen en boomwortels, houthakkersweg met grof steenslag over, heuvel op en heuvel af, en dan naar beneden naar het meer, ik zie de teruggekeerde kraanvogels al weer staan, over de forellenbeek en langs de bomen met bevervraat, sprongetje over een omgevreten boom, en dan over het gras langs een weiland naar de asfaltweg naar het natuurreservaat waar straks de orchideeen weer in bloei staan, een kilometer langs de asfaltweg (de hond kan nog steeds vrij mee lopen, en rijd hier echt geen auto), en dan rechts onverhard het bos weer in, he daar schiet een ree weg (hond er achter aan), en dan naar beneden over een landweggetje naar de zuidkant van het meer, ook de parelduikers en brilduikers zijn weer terug zie ik, ik dacht al dat ik ze had horen roepen, bruggetje over, nu met mn gezicht in de zon, het zweet staat inmiddels op mn rug.  Ik probeer al een paar loopdagen te doen wat makker Mark mij vertelde… zo rustig en lang mogelijk uit ademen en langzaam en diep in  ademen zodat ik (in theorie) al mn CO2 uitadem en meer ruimte heb om meer zuurstof in te ademen en daardoor meer zuurstofrijk bloed naar mn spieren te kunnen laten vervoeren. Af en toe denk ik echt dat ik het onder de knie heb en dat het werkt… ik houd ruimte over om meer te genieten van de omgeving.  Pas op voor die elandkeutels en dan toch maar even stoppen… even met de hond het meer in, even afkoelen… het is ten slotte al dik 8 graden vandaag en de winter is voorbij… het ijs is al een paar weken wegg weg, het water moet nu ongeveer 4 graden zijn, dus… kleren uit… hoepla er in, 5,6,7,8,9, 10 seconden lang plat op de bodem op mn rug en dan rap er weer uit… toch nog wel erg koud. Even helemaal stil staan, ademhaling naar beneden en rust… adem in… adem uit… Ik droog aan de lucht en voel het flauwe zonnetje en gauw mn kleren weer aan… De warmte komt weer terug. Nu over het boerenerf met loslopende kippen en honden, dus even Tobbe aan de lijn en dan weer los, trailrunnen is voor hem ook feest, nu wat kringelende gruisweggetjes over en weer richting skibaan… ik voel het idee al op komen… de gedachte om “de skibaan er even bij te pakken”… ik twijfel maar de gekte wint het weer… ik moet de heuvel op, de meeste sneeuw is al weg en dus is het nat, erg nat, gossiemikkie… ik sop al snel in mn schoenen en mn tong hangt op mn knieen, mn hart bonkt in mn keel… … bijna boven en even gewoon stapvoets en ik kijk even achterom om een smoes te hebben om even stil te kunnen staan en langer achterom te kunnen kijken… mooi hoor… ik ben bijna boven en zie al dat ik over het Vänernmeer kan kijken. Ik kijk 75 kilometer weg over Europa’s derde meer en voel me grijnzend de koning te rijk. Nu ik boven ben is het makkelijk… nu alleen nog twee kilometer heuvelafwaarts over een mooie gruisweg door het bos naar beneden naar huis. Negen kilometer binnen een uur inclusief even het meer in en opdrogen… ik ben weer tevreden voor de rest van vandaag. Het is voorjaar en ik woon en loop in de mooist denkbare omgeving die ik me kan bedenken.

Morgen toch maar weer een rondje.

Door: Johan Postma

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account