fbpx

Trailrunning in Zweden

Na twee dagen op de Fiets- en Wandelbeurs in Utrecht te hebben gestaan, 1001 vragen te hebben beantwoord, eindelijk Chris de hand te hebben geschud en makker Mark weer te hebben omhelsd was ik na 12 uur rijden en drie uur slaap er wel weer hard aan toe om het mooie weer hier in Zweden tegemoet te treden. In Nederland regende en waaide het alleen en haalden allerlei beursbezoekers het in hun hoofd om te vragen;”is het in Zweden dan wel eens mooi weer”? Hier weer thuis gekomen lag er weliswaar natuurlijk nog gewoon sneeuw, en ligt er nog steeds 20 cm ijs op de meren maar de temperatuur was opeens naar –1 gestegen met volop zon.

Er tegenaan… op naar de top van de skibaan en vanaf daar naar beneden om daarna mn vaste rondje rond een van de meren te doen… pakweg 8 km. De witte buff die ik van Chris had gekregen was heuveltje op al snel te warm, dus die ging om mn pols. Ik bedacht me dat Johan Cruiff echt altijd gelijk heeft;”ieder voordeel heeft zn nadeel”… leuk om nu voor het eerst met Runkeeper te lopen maar daardoor moet ik wel een jack aan om m’n smartphone ergens op te bergen. Al snel hoor ik de dame op een best wel strenge toon zeggen dat ik ver onder mn kilometer per 5 minuten zit… Het kan me ook niks schelen; ik loop redelijk steil omhoog, het is warm, weinig geslapen en natuurlijk bedank ik weer voor de rek en strek oefeningen vooraf (sorry Mark). Mark loopt marathons en samen gaan we van ‘t herfst Gaustatopen doen, dus ik moet mn rondjes wel een beetje serieus nemen. Ik gooi er nog maar een schepje bovenop en merk dat ik Tobbe (onze hond) echt niet inhaal… die is altijd enthousiast wanneer we op pad gaan. Gelukkig weet ik dat ik na de volgende flauwe bocht de top van de skibaan al kan zien en geniet nu al van het uitzicht van straks. Rustig inademen en langzaam, diep uitademen; dat is waar ik in geloof, maar zo lang omhoog moet ik moeite doen om dat vast te houden.

Bovengekomen hoor ik de echo van sommige beursbezoekers nog in mn oor;”Is het wel mooi weer bij jullie?”… Ik sta in februari in Zweden in korte broek met blote voeten in m’n schoenen en moet m’n ogen dichtknijpen tegen de zon. Gelukkig is het op maandagmiddag niet zo druk op de skibaan dus ik kan op m’n gemak met hond langs de skibaan naar beneden springen… Even bang of ik uitglijd maar het valt allemaal mee… Ik ben blij met mn Speedcross schoenen. Tobe blijft ook goed aan de kant lopen. “Naar beneden” is altijd feest natuurlijk, alles lijkt vanzelf te gaan… eenmaal beneden zie ik het vals plat van het volgende pad al weer opdoemen. Daar gaan we weer… in het juiste tempo, de juiste kadans en met een rustige ademhaling begin ik aan de komende kilometers langs het bevroren meer naar het bruggetje waar ik in april weer in het ijswater stap, nu is alles potdicht gevroren. Even een foto pauze om te laten zien hoe het er hier uitziet… mn blote benen op de foto met op de achtergrond het bevroren meer waar ik omheen loop. Daarna moet het toch echt gebeuren… de laatste kilometers naar huis om toch nog een beetje aan een leuke eindtijd te komen. Nog even langs een stuk kaalslag, een omgehakt bos waar een weg is gemaakt met grove stenen die lang niet allemaal vast liggen… dat vreet heuveltje op ook weer energie. Nog even en ik ben weer boven en kijk nu vanaf de andere kant over de skibaan uit. Tobbe vindt het ook een aardig uitzicht want hij staat al te kijken voordat ik aankom. Nog even een kilometer over de gruisweg naar huis en ik druk af op een nog redelijke eindtijd… 59 minuten voor 8 kilometer met hier en daar een aardig heuveltje en wat foto pauzes. Mark lacht besmuikt in z’n vuistje om zo’n tijd als hij dit leest. Kan me niks schelen broeder… Glimlach . Douchen, eten en languit op de bank, vanavond erg vroeg naar bed en morgen weer een nieuwe dag in het paradijs.

Groeten uit Zweden.

Johan Postma






Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account