Legends Trail – Droom of Nachtmerrie

Ik ben weer een ervaring rijker en eentje die ik niet heb willen missen. Wat een robuuste Ultra Trail is die Legends Trail. Eerlijk, ik heb vooraf proberen in te schatten wat ik zowel tegen zou komen, maar… de mannen Stef en Tim, de organisatie en de vele vrijwilligers hebben mijn verwachtingen ver overschreden. De Legends Trail kan een nachtmerrie zijn voor een trailrunner, tenzij je jezelf instelt op het onverwachte, het extreme, het ongehoorde, het absurde, het loodzware, de enorme afstand van 250km en de enorme afwisselingen in hoogte met onbegaanbare paden,… dan beleef je als (ultra)trailrunner je ultieme droom.

legends-trail---chris-van-beem

Bij een extreme ultra trails is het handig dat je bewust bent van het avontuur wat je gaat starten. De voorbereidingen in trainingen, daarnaast de voorbereidingen in het materiaal wat je nodig hebt, maar zeker ook een plan van aanpak. Deze Legends Trails met haar 250km vergt toch wel wat inbeeldingsvermogen. Dat het een serieuze onderneming zou gaan worden werd direct bij het ophalen van de startnummers al duidelijk. Niks werd door de organisatie aan het toeval overgelaten. Je materiaal, water en voeding samenstelling moest kloppen, dit werd uitgebreid gecheckt door de organisatie. Daarna werd je vriendelijk verzocht even aan te schuiven bij 1 van de artsen die je bloeddruk en hardslag opnamen en je wat gerichte vragen stelden. De GPS receiver was goed vastgemaakt en daarna werd je dropbag voorzien van je nummer die je daarna kon inleveren bij de dropbag distributie. Carlo Pappot was 1 van de vrijwilligers die dat stukje voor zijn rekening nam en ik was blij met het vooruitzicht dat ik hem gedurende de race zou zien op de verzorgingsposten. De rollen waren nu omgedraaid… nu zorgde hij voor mij tijdens de Legends Trail terwijl ik dat afgelopen jaar in Engeland deed bij zijn eerste 100miler de T100.

legends-trail---chris-van-beem---start

Dan ben je klaar en ga je met de andere deelnemers wachten… Je checkt je gear nog maar een keer en je neemt je definitieve besluit qua kleding en voeding. Daar, bij de heerlijk warme openhaard nam ik deze uitdaging nog even door. Ik ga 250km in 60 uur afleggen. Door onmogelijke terreinen en over paden voorzien van nattigheid, blubber en sneeuw. Het weer was slecht en ook de komende dagen zou dit niet veranderen. Ik ga rennen van CP (controle post) naar CP en kan daar bijkomen, eten en eventueel buiten slapen. Ik ga mijn route zelf navigeren op mijn Garmin die links op mijn borst vast zit. Aan alles gedacht… Reserve batterijen voor mij Garmin navigatie en mijn hoofdlamp, extra voeding, 2,5 liter water, volle telefoon met extra powerbank met snoertje om er zeker van te zijn dat ik altijdkan bellen, geld voor onderweg, ID, First Aid Kit,  En,… Voldoende extra kleding om het zeker niet koud te krijgen. Mutsen, handschoenen, regenkleding, Buffs en niet te vergeten mijn Poles. Alles waterdicht verpakt, alles goed weggestopt op een manier dat het racevest optimaal om mijn bovenlijf zit. Als extra liep ik nog met een belt om mijn middel, zodat ik meer water mee kon nemen en mijn telefoon bij de hand kon hebben. Een simpel rekensommetje gaf me nogmaals het besef dat een finish heel aannemelijk 60 uur in beslag zou nemen,…. Ik zou dus tot maandagmorgen 8 uur in beweging zijn. En daarbij ben ik, maar ik denk vele andere deelnemers, zijn bij aanvang van de start al zeker 10-12 uur wakker.

Dan is het moment daar,… het laatste praatje van Tim,.. het afroepen van alle namen door Stef, iedereen voor het laatst bij elkaar en rond 18:00u werden we na het aftellen van 10 naar 1 en vervolgens GO vrijgelaten. Een rondje lopen van 60 uur door de Ardennen. Ja,.. dat is waar alle deelnemers de focus op hadden,… lopen tot je niet meer kan en vervolgens een manier vinden om toch door te gaan… Het spel was begonnen, de spelregels waren bekend. Daarbinnen had iedereen vrijheid, ieder zijn eigen strategie… De klok, de omgeving en het weer waren je tegenstanders, je conditie, je gesteldheid, je keuzes en je doorzettingsvermogen waren je middelen. Ik voelde me heerlijk bij de start, op zoek naar het onbekende en ik kan zeggen,… ik heb vele leermomenten en mezelf onderweg kunnen vinden…

Beleving

Als je van start gaat om 18:00u weet je dat je vrijwel direct het donker gaat lopen. Blijft geweldig om te doen lopen met eigen verlichting. Je ziet niet veel maar net genoeg om hardlopend door de natuur te kunnen bewegen. Zelf liep ik met Paula, Maarten, Marek, Michiel en later met Peter en Francois.

legends-trail---chris-van-beem---onderweg

Zelf ben ik een trailrunner die op zoek is naar de beleving. Ik kan genieten van simpele situaties en daar haal ik energie uit om weer verder te kunnen. Je zou denken dat in het donker weinig te beleven is, je ziet immers weinig,… nou,… mijn mooiste Legends Trails momenten heb ik in het donker ervaren…

lt-onderweg---chris-van-beem

Samen met ons groepje liepen we hoog in de heuvels… Er was veel sneeuw gevallen en de sneeuw kraakte onder onze voeten. Daar vertelde ik Paula onder het lopen: “Dit is eigenlijk waarom ik dit doe,.. dit ben ik en dit wil ik,… geweldig” Het sneeuwde dan niet, het was windstil en we passeerden een hoogvlakte die helemaal wit was. Wit genoeg om niet echt donker te zijn. Alleen wij, de uitgestrekte besneeuwde vlakte met de besneeuwde bomen waren daar. Je hoorde niks dan het kraken van de sneeuw en je warme adem zorgde voor stoom die rond je hoofd dwaalde… Wat voelde ik me daar geweldig. Het lopen ging vanzelf, we werden helemaal in de omgeving opgenomen en dit soort momenten zijn onvergetelijk. Het vinden van zulke situaties maakt trailrunning voor mij geweldig. Het brengt me op plekken die me doen beseffen hoe simpel alles kan zijn…. Het blubberpad 50 meter verderop maakte abrupt een einde aan deze sensatie,… maar de lach is nog lang gebleven…

Wat later daalden we af in La Roche om daarna weer terug omhoog La Roche te verlaten. Door de fijne sneeuwval en de vele lampen zagen we La Roche van boven in een mat defus licht.. Prachtig. “Dit is toch niet uit te leggen aan anderen?” zei ik daar tegen Paula,… “Klopt, daar moet je gewoon zelf bij zijn..” melde ze meteen.

legends-trail---maarten-schon---la-roche

De toen drie naderende lampjes bleken Marek, Maarten en Michiel te zijn…. Ook leuk om elkaar dan weer te treffen,…

CP (verzorgingsposten)

Tijdens een lange ultra trail zijn de verzorgingsposten erg belangrijk. Alles was goed geregeld door de organisatie en we werden voorzien van alle gemakken. Maar,… er zijn ook regels opgesteld. Zo mochten we als deelnemers niet binnen slapen bij de 1e drie posten. Ik ben al niet zo’n slaper dus ik besloot hier bij de eerste 2 posten sowieso geen gebruik van te maken, maar toch voor de zekerheid een slaapzak met matje in de dropbag voor het geval dat. Op iedere CP kon je je eigen dropbag pakken. Zelf koos ik ervoor om steeds droge kleding aan te trekken en mijn voeding bij te vullen. Mijn samenstelling bleef hetzelfde. Het was gewoon koud dus de benodigde spullen sjouwde ik gewoon mee. Hoe blij kan je zijn met warme soep en een warme maaltijd… Heel blij..! Verder veel koffie en suikers. Alle nattigheid uit, voeten droogmaken en nieuwe droge sokken aan. Al met al verbleven we bijna 1 uur bij iedere post. Even bijkomen, even niet lopen.

chris-onderweg-lt2 (1)

Eigenlijk ging het lopen bijzonder goed,.. zeker de eerste 100km. Geen problemen, een heerlijk ritme en als een vis in het water bij de vele technische afdalingen over de paden. Bij de laatste 5 kilometer voor de 2e verzorgingspost begon ik last te krijgen van mijn knie… Een zeurpijn waarvan je hoopt dat die, net als bij vele andere pijntjes onderweg, langzaam zou verdwijnen.

Ook bij de 2e verzorgingspost zat ik nog vol energie. Het was nog middag, ik dacht zo rond 16:00u en ik wilde door. Maarten, Marek, Paula en Michel besloten even te gaan liggen en Francois en Peter wilden ook door tot de volgende post zonder slaap. Ik sloot aan bij deze mannen en na een uurtje vervolgden we onze weg.. Richting het 145km punt, eerst in het licht en al snel weer opnieuw in het donker… Vele van de door ons belopen paden gaven me herkenning, eigenlijk liepen we gewoon vele kortere trails achterelkaar, maar dan net anders of slechts een gedeelte. Ook in Aywaille herkende ik vele paden die ik een week eerder nog gelopen had. De hoogtemeters gingen daar al richting de 4.000 D+ en het gemakkelijke lopen van de eerste 100km ging over naar geforceerd lopen vanwege mijn knie…

chris-onderweg-lt

Nu weet ik dat tijdens lange tochten spierpijn heel gewoon is. Ook weet ik dat bepaalde gewrichtspijntjes vanzelf over kunnen gaan… maar, ik weet ook dat als dit erger en pijnlijker wordt het einde in zicht is. Zo richting de 135km kon ik gewoon niet meer rennend voortbewegen. Over de helft met een pijnlijke knie. Ik begon te rekenen en kwam uit op een 110km in een tempo van 3-4 km/u wandelen. Nog ruim 30 uur wandelen dus. De 3e verzorgingspost liet lang op zich wachten en het was nat en koud. Eigenlijk kwam ik daar tot mijn conclusie, op 4km van de verzorgingspost. Ik kan het gewoon niet uitlopen. Ik besloot ook de volgende stage van 62km tot verzorgingspost 4 niet eens te proberen. Ik baalde enorm maar wilde mijn knie niet kapot lopen.

Dit zijn nou van die kl#te momenten tijdens een deelname, maar ook daarna… Je wilt gewoon niet stoppen, maar je weet dat het niet anders kan. Je beseft dat je er veel voor gedaan hebt om deel te kunnen nemen met als doel finishen. Dan besef je eenvoudig dat het niet gaat gebeuren,… je gaat niet finishen. Ook nu, terwijl ik aan het schrijven ben, met nog steeds een pijnlijke gevoelige knie denk ik; “en wat nou als ik toch doorgelopen had, misschien ging het toch wel”… Ik had me voorbereid op rampscenario’s waarbij ik compleet mentaal er doorheen zou zitten… Wellicht fysiek ook,… Daar zou ik tot het gaatje gaan…. Dat was nog niet gebeurd… Ik zat op 145km en had nog best wat over. Nog geen gekke hallucinaties, nog geen diepte momenten waar een total reboot nodig was… Nee,… een knie die niet meer verder wil…

Ik kwam in de donkere bossen met Francois en Peter tot de conclusie dat ik ging stoppen. En ik besefte ook wel dat mijn voorbereidingen niet optimaal geweest zijn… Ik legde me erbij neer,… en samen wandelden we richting CP3, waar we rond zaterdag middernacht aankwamen.

“Ik ben er klaar mee”,.. was het eerste wat ik zei. Ik liet me neerploffen op een stoel en ik werd opgevangen door de organisatie. Ook Francois kon helaas niet verder vanwege zijn achillespees en alleen Peter (finisher) zat zich klaar te maken voor het volgende stuk.
(Ook Maarten heeft bij deze post moeten uitstappen en,… onze Marek is gewoon doorgegaan… Echt legendarisch toen hij uiteindelijk als finisher binnenkwam….)

Daar zit je dan… 30 uur bikkelen, 145km op de route en het is klaar.

chris-klaar-lt

Nu kan ik al mijn ergernissen gaan aanhalen, maar dat doe ik niet. Een besluit is een besluit. Goed afgewogen en besloten. Ik heb genoten van deze Legends Trail. Het is absoluut te doen, maar dit is een serieuze onderneming. Ik heb geleerd van de ritmes tussen de posten. Het onderweg rust pakken en opladen daar waar nodig. Het gedoseerd lopen, het inhouden in plaats van omlaag knallen op de mooie paden. Het lezen van elkaars behoeften en het ondersteunen van elkaar daar waar nodig. Het leren van de situaties die je tegenkomt. Goed eten, goed drinken en vooral alert blijven bij onverwachte situaties die je in een keer uit de race kunnen halen bij een verkeerde beoordeling.

Terugkijkend op dit weekend ben ik blij dat ik deze ervaringen heb kunnen beleven. Ik ben trots op de finishers, trots op de organisatie met haar medische staf en de vrijwilligers… ga het maar eens neerzetten zo’n enorme ultra trail in zulke weersomstandigheden. En daarbij,… ik heb nu kennis kunnen maken met een nieuwe vorm van Ultra Trailrunning. Een vorm waarbij er geen lintjes ophangen om je route te wijzen. Een vorm waarbij jezelf moet gaan nadenken over je keuzes onderweg. Waarbij even slapen weleens je redding kan zijn om toch door te kunnen en waarbij het belangrijk is dat je de signalen van je lijf blijft voelen en daar goed mee om blijft gaan.

Tijdens de Legends Trail heb ik mijn droom kunnen beleven, het is geen nachtmerrie geweest, het is een onvergetelijke leerschool die me nu al heeft gemotiveerd om nog meer te willen bereiken met nieuwe uitdagingen. In augustus mijn volgende doel… De T184 in Engeland… De ‘T’ staat voor Thames en de ‘184’ staan voor landmijlen… Samen met Carlo beginnen we in Londen en lopen we bijna 300km stroomopwaarts richting de oorsprong van de Thames… een eenvoudige steen.

Mijn focus is weer helder, mijn nieuwe doel staat in augustus.

Tot de volgende keer,

Chris van Beem

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account