31ste Marathon des Sables, NAAR DE HEL EN TERUG !!

Al wil ik dat laatste wel wat nuanceren.  Ieder mens met gezond verstand weet immers dat wanneer je maar lang genoeg presteert,  de vermoeidheid en uiteindelijk de totale uitputting onvermijdelijk is.  Tel daarbij de “ongewone” (lees extreme) omstandigheden van MDS,  dan weet je perfect wat je daar te wachten staat.  De vraag is alleen nog WANNEER en HOE ga ik dat ervaren ?

MDS is niet enkel 257 km door de Sahara lopen. MDS is vooral back to basics! Onder de sterrenhemel op de harde grond slapen, schijten in een plastic zak,  leven van wat er in je rugzak zit, plannen welke calorieën je gaat innemen, zoutopname in het oog houden, waterhuishouding regelen, wondjes verzorgen, vechten tegen het alomtegenwoordige zand, werken aan je recuperatie om er de dag erop terug in te vliegen…   Als je enkel meedoet om veel kilometers te lopen kom je bedrogen uit.    MDS is hard WERKEN!  Maar vooral,  MDS is een totale belevenis.   Met die ingesteldheid wordt de HEL een soort van vakantie.

Ik wou eerst een gedetailleerd verslag van de verschillende etappes maken, maar ik ga me beperken tot een beknopt overzicht van mijn verblijf in de woestijn.  Helaas bleek bij thuiskomst dat mijn SD card van het fototoestel het had begeven. (130 gr woog dat onding, had ik het geweten, dan had ik liever een paar pakjes soep extra meegenomen)

D-Day -2

Misschien wel de meest vermoeiende etappe van heel de MDS.  Maar liefst 23 uur zijn we onderweg geweest!  Eerst met de wagen van  St-Job naar Gent dan naar Parijs.  Daar 3 uur wachten, dan 2 uur in het vliegtuig wachten op de reparatie van de airco, dan 3 uur vliegen naar Marokko.  Daar ellendig lang wachten op de bussen, gevolgd door een busrit van 6.5 uur naar het eerste bivouac ergens diep in de Sahara.  De eerste nacht geslapen als een marmot J.

D-Day -1

Administratieve dag:  Wakker geworden met het eerste zonlicht.  Wat meteen opvalt, is de eindeloze vlakte met aan de horizon de machtige  ‘Chebbi / Merzougai’, de duinen waar we op dag 1 over zullen moeten.  Ik betrap me erop dat ik die dag regelmatig naar die oneindige zee van zand kijk en me afvraag hoe het morgen daarboven zal zijn.  Het mag snel beginnen nu !  Eerst nog de rugzak laten wegen (+/- 10 kg excl. water) en op eer en geweten aftekenen dat al het verplichte materiaal en de benodigde calorieën erin zitten.  Langs de dokter passeren met het EKG en het doktersattest.  Vanaf nu leven we uit onze rugzak!   We worden regelmatig geteisterd door zandstormen.

D-Day

Weeral lekker geslapen! We hebben er nu al 2 nachten in de woestijn opzitten en deze ochtend koken we onze eerste maaltijd. (ting ting weer 150 gr minder mee te sleuren)   Het leven op het terrein bevalt me enorm.  Ik voel me als een vis in het water.  De zenuwen staan gespannen want om 09:00 hrs gaan we eindelijk van start.   Er heerst een uitgelaten sfeer,  “high way to hell” van AC/DC brengt iedereen in de juiste sfeer. De helikopter scheert rakelings over de mensenzee. De eerste 3 km lopen we over relatief vlak terrein.  Echt snel wordt er nog niet gelopen, de rugzak weegt nu 12 kg incl water.  Ik merk al snel dat Danny (mijn loopmaat)  het tempo te snel vindt.  We hadden op voorhand afgesproken de MDS samen te lopen.  We merken nu dat het in deze omstandigheden moeilijk zal worden.  Ik wacht regelmatig , kijk om en probeer hem in het zicht te houden.  Na 3 km duiken we de beruchte Chebbi duinen in.  Het is nogal overweldigend.  Zandbergen zover je kan zien met daarop kleine zwarte stipjes.  Die stipjes blijken lopers te zijn. Ze lijken al oneindig ver weg.  Eén van de nadelen van bij de laatste te starten. (morgen proberen we wat meer vooraan of in de midden te starten)  Het voordeel is natuurlijk dat je heel de dag mensen inhaalt en dat geeft moed. Na een tijdje speel ik mijn loopmaat kwijt en ik beslis op hem te wachten bij het eerste CP (check point).  Ik spendeer de wachttijd op een nuttige manier door het zand uit mijn sokken te halen.  Een routine die ik zowat op elk CP zal blijven herhalen.  Het kost me telkens 10 à 15 minuten maar ik ben ervan overtuigd dat ik zo de schade aan mijn voeten kan beperken.  Het hoofddoel is finishen en tijd of ranking is van ondergeschikt belang.  Ik neem ook regelmatig de tijd om mooie foto’s en filmpjes te schieten.

Tussen CP1 en CP2 wordt er overeengekomen dat we voortaan elk ons eigen tempo gaan lopen.  Ik loop de rest van de dag alleen en op één of andere manier heb ik daar intens van genoten.  De wind speelt me parten.  Na +/-7 uur loop ik over de finish en voel me nog redelijk fris.  Het had ook perfect op +/- 5 uur gekund, maar ik ben gekomen om te genieten. Regelmatig eens halt houden om naar de adembenemende uitzichten te kijken, hoort daar zeker bij.

Dag 2

Er begint stilaan routine te komen in ons Berberleven. Tussen 05:00 en 06:00 uur worden de tenten afgebroken en komt het kamp tot leven.  Er wordt gekookt,  rugzakken worden terug ingeladen en iedereen maakt zich klaar om zich op het afgesproken uur naar de startboog te begeven.  Vandaag ongeveer 42 km, kleine duinen (Dunettes) en wat rocky hills voor de kiezen.   Ik voel me redelijk goed en heb er ontzettend veel zin in.  De zware etappe van gisteren lijkt goed verteerd.  Ik maak me enkel een klein beetje ongerust over een beginnende blaar.   Volgens mijn berekeningen zou mijn rugzak vandaag 750 gr lichter moeten wegen.  Ik voel echter geen verschil J?!?  Het lopen gaat me goed af en na 7 uur loop ik terug over de finish.  Vandaag heb ik extra veel aandacht en tijd besteed aan het zandvrij houden van mijn voeten.  Ondertussen is de blaar doorgekomen.  De schade blijft echter wel beperkt tot die ene blaar dus ik prijs me zeer gelukkig.  Laat op de avond wanneer de laatste deelnemers binnensijpelen krijgen we droevig nieuws. Davy, onze tentgenoot en goede kameraad, heeft nadat zijn nieren dienst weigerden,  de wedstrijd moeten verlaten.  Ondertussen zijn er al bijna 80 lopers moeten stoppen.  De zware etappe van de dag ervoor begint zijn tol te eisen.  Ik ben blij dat ik gisteren en vandaag  zeer zuinig gelopen heb.  Het kost me dikwijls moeite want ik voel me echt in bloedvorm, maar dag 4 (de dubbele etappe) boezemt me angst in en weerhoudt me ervan om op volle kracht te gaan.  Het zakjeseten smaakt me nog altijd,  maar zoals later zal blijken zal daar snel verandering in komen J.

Dag 3

Op papier een relatief gemakkelijke etappe.  37.5 km met een paar Jebels (bergpassen) en voor de rest ZAND, ZAND, ZAND, ….  De woestijn is echter niet uitsluitend zand.  Het merendeel bestaat uit rocky terrain.  Glooiende zandvlaktes bezaaid met stenen van allerlei formaten en vormen.  Alsof Allah op een dag in een woedende bui een handvol stenen met brute kracht in het zand heeft gesmeten.  Zo liggen ze daar te liggen om iedereen die er over probeert te lopen, het leven zuur te maken.  Deze nacht heb ik weinig geslapen omdat mijn thermarest matje fit was.  Gek genoeg voel ik me vandaag wel heel energiek en kan ik me moeilijk intomen.  Ik start ergens in de midden van de menigte en de eerste 4 km tot aan de 1ste Jebel loop ik een mooi tempo.    Op de Jebel doe ik het rustig en neem veel tijd om te genieten van de prachtige omgeving.  Dit is echt GENIETEN !!!  Het is een superdag, ik voel totaal geen vermoeidheid en alles loopt gesmeerd.  Ik eet regelmatig , heb het juiste evenwicht in mijn zouttabletten dosis gevonden en mijn bidons zijn steeds netjes leeg juist voor ik de CP binnenloop.  PERFECT !!!  Ik haal heel de dag lopers in en bereik de finish in 5:56 u.  De euforie is groot maar ik hoop tevens stiekem dat ik niet teveel energie heb verspeeld voor de lange etappe van morgen.  ’ s Avonds heb ik last van diarree….  Ik eet rijst en hoop dat dit een deel van het probleem zal oplossen.

Dag 4 en  5

De dag waar IEDEREEN met een zekere vrees naar uitgekeken heeft.  We hebben er nu ruim 114 km op zitten en vandaag wordt er +/- 85 km gelopen. Na 9.5 km staat de El Otfal Jebel op het programma met een gemiddelde stijgingspercentage van 25% .   Vandaag zou ik met mijn loopmaat (Danny) samen lopen omdat we de nachtetappe zeker niet alleen willen doen.  Op CP2 dreigde dat plan al meteen mis te lopen want ik moest langs de dokter passeren.  Diarree in de woestijn is een serieuze zaak en ik voelde dat ik op deze manier de dag niet zou doorkomen.  Na een summier onderzoek (temperatuur, hartslag, bloeddruk etc…) heb ik een pil en een poeder gekregen.  Die poeder moest ik in mijn 750 ml bidon oplossen en van die brakke smaak heb ik minstens een uur plezier gehad. Maar het wondermiddel heeft me wel genezen J!  Danny was in samenspraak al op CP2 vertrokken en zou tegen de avond ergens op CP 5 wachten.  Ik had nog altijd de superbenen van de dag ervoor en heb een tandje bijgestoken en juist voor CP3 liepen we al terug samen.  De rest van de dag en avond zijn we samen gebleven.  Op CP5 (56 km) hebben we een uur uitgetrokken om een heerlijke pasta en soep te koken en nog wat uit te rusten.  Die Pasta Funghi heeft ons hernieuwde energie gegeven en de laatste 30 km hebben we gevlogen.  Na juist geen 17 uur liepen we over de finish en toen wisten we dat de buit binnen was.  Nog 1 dag en 1 marathon en we zouden officiële MDS finishers zijn.

 

Dag 6

Gisteren na 2 nachten niet geslapen te hebben, tegen mijn principe, toch een slaappil gevraagd.  Ooh wat heb ik lekker geslapen!!  Het ontwaken was wel wat minder L. Die stenen en andere oneffenheden hebben mijn rug gekraakt.  Niettemin voel ik me wonderbaarlijk goed gerecupereerd van de 85 km.  Nog straffer, vandaag ga ik ALLES geven, vandaag ga ik knallen. Ik heb er veel zin in en  ik moet me voor niets meer sparen. Morgen is het gedaan en gaan we op hotel, douchen , eten, slapen in een echt bed, ….   Vandaag weegt mijn rugzak +/- 4 kg minder dan bij de start.  De pijn in de schouders is weg (of ik ben het inmiddels al gewoon, wie zal het zeggen J )

42.2 km met hoofdzakelijk flat (rocky)  terrain afgewisseld met dunes. Maar zeer loopbaar!  (ik vind vandaag ALLES loopbaar!)  Ondertussen heb ik door dat mijn fototoestel defect is. Dus geen reden om om de paar km halt te houden en foto’s te maken.  Ook het zand in mijn schoenen kan me gestolen worden.  Ik besluit de hele marathon voluit te gaan (af en toe wel een kort filmpje met de go pro).  Ik maak hier en daar een kleine omweg in de duinen om overbodige hoogteverschillen te vermijden en zoek de maagdelijke zandstroken op zodat ik niet te diep wegzak.  Dat levert op want ik bereik de finish na 5:25 u.  Tranen schieten in mijn ogen. Ik heb de MDS gelopen!!! Het duurt even voor ik het echt kan geloven.  Ik neem mijn gebruikelijke 3 flessen water in ontvangst en wandel naar mijn tent.  De tenten zijn nog leeg, ik ben schijnbaar als 1ste Belg gefinished (de elite startte 1 uur na ons).  Het overvalt me een beetje en ik kan het wederom niet droog houden.  Wat een ontlading! Maanden ben ik ermee bezig geweest en nu , ja, nu is het gedaan.  Er rest morgen nog een ‘pro forma’ loopje voor het goede doel, maar de MDS zit er officieel op.  Ik kleed me om en haast me naar de finish, want dit moment wil ik kost wat kost met mijn beste vriend Danny delen.  Hij komt een half uurtje later binnen en we zijn de twee gelukkigste mensen op aarde.  We blijven nog wat aan de finish rondhangen want één van onze tentgenoten moet nog finishen en hij zou aan de finish zijn vriendin ten huwelijk vragen.   Na een paar uur is het zover. Wat een onbeschrijfelijk moment.  Wat een sfeer! Alle Belgen waren er om hem aan te moedigen.  Dat is ook MDS !

Dag 7

Vandaag een ‘show loopje’ voor het goede doel.  Iedereen heeft ondertussen een nieuw (lees proper) borstnummer ontvangen en een katoenen T-shirt van Unicef waarmee verplicht de etappe moet gelopen worden.  Net geen 18 km,  zonder waterbevoorrading, maar ook zonder tijdsregistratie (de race is immers al gelopen) .  Alsof ze tot de laatste dag de naam “toughest footrace on earth” in ere willen houden.   Raar maar waar, het lopen gaat me vandaag totaal niet af.  Mijn beruchte ultra shuffle was het beste wat ik eruit kreeg tot CP1 (km 9) Daarna was het slenteren.  Dat we geen water kregen, maakte in feite niets meer uit want ondertussen had ik (en ik spreek voor iedereen) zo’n degout van de kleffe warme plastiek smaak gemengd met recupdrank, sportdrank en aanverwanten dat drinken een ware hel was geworden.  We keken uit naar die frisse pint in het hotel J! De finish zelf was een beetje een anti-climax tegenover de finish van de avond ervoor.  Nu pas kregen we de zo gegeerde MDS medaille maar het momentum was er niet meer.

D7 +1 en +2 zijn niet voor publicatie vatbaar J! Kort samengevat: ZUIPEN en VRETEN !

Een ultra,  en zeker een meerdaagse wedstrijd, loop je vooral met het hoofd en niet zozeer met de benen.  Zorg dat je hoofd goed zit en de rest volgt!   Ik kijk al uit naar het volgende avontuur.

Ik kan onmogelijk afsluiten zonder in de eerste plaats mijn vrouw te bedanken.  Maandenlang heeft ze meegeleefd en tijdens de wedstrijd zelf is ze letterlijk dag en nacht in de weer geweest om iedereen op de hoogte te houden.  Zonder haar GEEN MDS!!!!    Daarnaast bedank ik ook mijn sponsors en de gulle schenkers voor het goede doel waarvoor ik liep (Bednet).  En tot slot wil ik ook mijn trainingsmaatjes bedanken. Zonder namen te noemen, maar één iemand heeft alle trainingen meegedaan en had op 1 been zelf die medaille zelf kunnen halen.  (shame on you  J !! )

Een fris pintje kan zo’n deugd doen J

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account