fbpx

De eerste keer doet altijd een beetje pijn… Mijn eerste ervaring met een “ultra marathon”

06.52 uur, de wekker gaat, tijd om op te staan. Ik zie dat het buiten grijs en mistig is… hm … ik klaag niet. Dat betekent dat het hier in Zweden dan nog koud is en dat het later op de dag vaak blauw en zonnig wordt. Ik heb al een tijd naar deze dag toegeleefd. Vraag me niet waarom maar op een gegeven moment stond zondag 10 april in mn hoofd. Dus vandaag moet het gebeuren. De afgelopen weken heb ik hier heel rustig en, achteraf nu, vast te weinig getraind naar toe geleefd. De afgelopen weken heb ik rondjes van 22 tot 25 km gelopen en twee keer heb ik een ronde van 30 km gelopen. En volgende week doet broeder, broeder Mark van Mossel mee aan de marathon van Enschede dus deze dag is een goeie voor mij om te zien of ik het kan… mijn eerste “ultra marathon”.  Een te lopen afstand die langer is dan 45 kilometer. Mijn doel voor vandaag ligt ergens tussen de 45 en 50 km. Ik weet namelijk niet precies hoe lang de lussen zijn maar omdat ik delen ervan heb gelopen en deze nu bij elkaar op tel weet ik dat ik “ergens boven de 45” moet uitkomen.
Op deze vroege morgen zijn de eerste 7 kilometer het ergst… (voor zover ik nu kan overzien)… de eerste km is nooit een pretje, aan de ene kant de gedachte “yes, daar gaan we weer” en aan de andere kant “oh het moet straks wel wat soepeler gaan dan dit”… Maar na twee km zit het wel snor en laat mevrouw Runkeeper mij weten dat ik al weer op mn dieselgangetje van 10,7 km per uur zit. Dat kan ik uit ervaring een halve marathon volhouden hier door de heuvels. Van 2 naar 7 km moet ik heuvelopwaarts naar het hoogste punt van de provincie, 301 meter hoog. Geen killer mountain, amper een “munro”,  maar wel het hoogste punt hier. Wanneer ik daar aankom weet ik dat ik nog een km vals plat heb en daarna begint het feest… vanaf 8 km naar 13 km gaat het merendeels heuvelafwaarts. Langs meren en vennen en doorkijkjes de heuvels af, de wereld aan vogel gekwetter zo vroeg op de morgen en binnen een half uur al 7 reeen die wegspringen. Niet steil naar beneden, maar net genoeg om bij iedere stap te merken dat ik boven mn gemiddelde blijf. Dat geeft de burger moed. Nou ja.. die eerste ronde van 23 km gaat wel. Totdat… ik even op mn Runkeeper display wil kijken en zie.. dat ik mn telefoon vannacht niet heb opgeladen. Allerlei minder leuke termen gaan door mn hoofd… Opgeven is geen optie om zo’n reden, tijdsregistratie is een middel en geen doel. Nadat ik het verste punt heb bereikt wordt het pad iets technischer; korte klimmetjes, smallere paadjes, stenen verspreid over het pad, over een beverburcht, over een beekje dat in het meer uitmondt, oppassen voor dat gat wat daar in het pad ligt en uiteindelijk nog weer dat vervelende klimmetje op 75 % van de eerste ronde. Het heeft een tijd geduurd voordat ik daar boven kwam zonder naar adem te happen. Uiteindelijk houdt mn telefoon met Runkeeper het precies een ronde van 23 km vol.
Ons huis staat bij het begin van mn tweede ronde dus snel even een extra reep chocola gepakt en tijdens het inpakken in mn rugzak even gaan zitten aan de keukentafel. Oh wat is het hier binnen lekker warm… foute boel… terug naar buiten “a job to do”… te laat… buiten voelen de spieren al weer stram… “nooit uit je ritme stappen”… Voordat ik naar buiten ga kijk ik op de klok… binnen twee uur en 16 minuten moet ik weer binnen zijn. Nu moet ik er weer in komen… dat kost me vijf minuten en dan voel ik wel weer dat ik op mn dieseltempo zit… ik voel me goed en sterk… laat de man het maar eens wagen om met zn hamer achter de rotsen vandaan te komen.
Nu ik geen tijdsregistratie meer heb voel ik me onzekerder. Binnen een kilometer van huis moet ik kiezen; links of rechts… rechts geeft me een afstand tegen de 50 km en links “waarschijnlijk wel over de 45”… ik twijfel te veel en kies de kortere afstand… Het moet maar. Nu loop ik dezelfde ronde als zopas nog een keer en die was 23… (ik kan niet rekenen en hardlopen tegelijk)… dus waarschijnlijk kom ik dan wel boven de 45 km uit Glimlach . Ja dat moet toch 46 geven, toch? Dat zou mooi zijn; “dan hoor ik bij het andere legioen… Glimlach … dan weet ik hoe het voelt, dan weet ik wat Mark doormaakt en heb ik weer een grens verlegd. Eigenlijk is dat het wel ja… steeds de grens een beetje willen verleggen… En voor mij komt er bij dat ik dat in een ander land mag doen… wat een zegen… wat is het hier mooi. Zo veel anders dan in Nederland. Twee weken geleden was Schotland mooi maar ik ben toch heel gelukkig dat ik in Zweden woon.
Juist ja… eerst die eerste 7 km weer heuvelopwaarts… zit ik dan bij 23 + 7 al rond de 30?  Ja toch? Glimlach Dan zal dat mannetje wel ongeveer te voorschijn komen… Als Mark het zegt zal het wel zo zijn, dat is altijd zo, het wordt wel wat lastig nu ja… volgens mij zit dat mannetje met een klein hamertje op de voorkant van mn linker heup te tikken… rot op… maar nee hoor, nu heeftie ook mn knie en enkel gevonden. Maar wat zei “Marek the Legend” van de week ook al weer… ? “Je mag ook best wel een stukje wandelen hoor”… verrek, dat kan ook. Ja nu wordt het iets makkelijker… even wat lucht in mn been en even wat drinken. Het klotsen uit die “bladder” in mn rugzakje valt vandaag eigenlijk wel mee. Ik denk dat ik nu rond de 35 zit want ik ben nu boven en voel me na een stuk chocola iets beter en nu mag ik zeker 4 km naar beneden… Yes, wat een zaligheid… Misschien ga ik die Killian Jornet (heetie zo?) nog wel gelijk geven. Ik las laatst een interview met hem en hij beleefd niet z’n grootste geluk op het moment van finishen maar al daarvoor. Het moment waarop je je beseft / realiseert dat het gaat lukken… dat je slaagt in je opzet en het doel verwezenlijkt.
Maareh… deze keer gaat het niet zonder slag of stoot. Ik zit nu rond de 40 km en moet nu het technische stukje doen… vanmorgen leek het leuk, maar nu is iedere inspanning er een te veel, onder die gevallen boom door betekent dat ik mn tempo moet verlagen en dan straks weer op gang moet komen… dat heuveltje gaat nu niet meer zonder wandelen, die beverburcht waar ik over moet voelt nu een stuk gladder, iedere stap gaat nu met net iets meer onzekerheik gepaard, fuck waar was dat gat ook al weer, daar wil ik niet instappen… dat beekje wat ik vanmorgen over kon springen lijkt nu veel breder en ja hoor… een natte voet… ook mijn speedcrossjes vertonen de veel besproken  slijtage plekken dus mn linkervoet is meer dan een beetje nat. Nou ja… niks zonder moeite. Ik stamp het vocht er hopelijk wel weer uit… de kou voelt ook wel prettig aan mn warme voet. Zal ik nog even terug om die rechtervoet er ook in te dompelen? Ja, ben je gek… het is al lang genoeg, geen meter extra… Nog drie km te gaan en over het water heen zie ik ons huis… ik voel blijdschap… Die Killian… en dan… daar staatie… de man met de hamer en zn vieze truucjes… ik kijk even niet uit en rol mn rechtervoet over zo’n steentje dat hij er net heeft neer gelegd… mn rechterbeen schiet naar voren en ik maak een soort van voorwaartse spagaat… jeemig, niet nu, au au au… Stomme Killian Jornet… blijf nou maar gewoon een Hollander… niet te vroeg juichen! Ik kom weer in mn ritme en met een beetje mazzel en wat kortere pasjes gaat het me misschien wel lukken… Haal ik 46 km binnen 5 uur… hoe ver zal ik er onder of boven zitten… mn benen zeggen volgens mij dat ik nog niet zo veel heb hoeven inleveren op mn gemiddelde snelheid… Natuurlijk gaat het niet meer zo soepel en doet alles pijn (maar mn hartslag en ademhaling voelen acceptabel) en ik haal die 11,5 ook niet meer maar ik zit toch wel boven de 9,0 km per uur ? Dat zou betekenen dat mn gemiddelde misschien wel boven de 9,5 zit nu… Niet dat ik dat kan berekenen, maar dat weet ik zo ongeveer uit ervaring… Hier is de tewaterlaatplaats… nog een km te gaan… En verrek nog an toe… die Killian heeft gelijk… ook bij mij breekt de glimlach door… ik ga die 46 km halen, ik ga het zonder al te grote problemen uit lopen en die uiteindelijke tijd is opeens niet zo belangrijk meer, de zon schijnt, ik draai de asfaltweg op, een voorbijrijdende automobilist steekt met een glimlach zn duim omhoog, ik hoor de beek naast ons huis al ruizen, ik hoor het geroffel van een specht… ja hoor, het moment van thuiskomen is niet meer belangrijk… nog 500 meter te gaan en ik weet dat het goed is zo… ik heb een nieuwe afstand gelopen, een steen verlegd… met een grijs bedenk ik mn leus voor vandaag “de eerste keer doet altijd een beetje pijn” en dat eindsprintje waar Mark me altijd mee killt laat ik achterwege, hij mag het in gedachten winnen, ik vier mn eigen feestje, ik heb mn eerste ultra afstand gelopen, ik mag zo kapot thuiskomen als ik ben. Als ik thuis ben zie ik dat ik al met al 4 uur 54 nodig heb gehad voor mijn 46 kilometer. Er zijn vast genoeg mensen die het sneller doen, maar dit was mijn dag en mijn prestatie en die neemt niemand me af… Nu als een dolle aan de zuivel, yoghurt en melk en de pootjes omhoog, ik wil geen spierpijn. Chris bedankt voor de tip. Het leven is mooi zo.

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account