fbpx

Trailrunning in Dalsland Zweden

Na afgelopen avonden al die prachtige foto’s te hebben gezien en verhalen te hebben gelezen over onze “250 km legends” begon het hier bij mij in het noorden ook weer te kriebelen… Ik heb het geluk dat ik de deur uit kan en in een uitdagende natuur sta. Gedurende de winter kan ik tien kilometer het meer op, kan ik de heuvels en natuurreservaten in en kan ik bijvoorbeeld het legendarische pelgrimspad op dat door de gehele provincie loopt. Dwars door de natuur, door bossen, over brede en smalle paden, langs water, over bescheiden graten en door weilanden. Vandaag maar eens kijken of m’n vermoeden klopt en of ik het pelgrimspad een stukje af moet kunnen leggen.

Het is 08.15 uur, de kinderen zijn naar school, de zon schijnt als een dolle, het is –6 en de laatste mist trekt op van het meer achter het huis. Ik moet er uit … naar buiten. Even voelen hoe de temperatuur aanvoelt… even de krant uit de bus halen en ik voel de binnenkant van mn neus al bevriezen… dat wordt lopen Glimlach .
Meteen aan de andere kant van de weg tegenover ons begint, of eindigt, het Dalslandse deel van het Pelgrimspad dat helemaal naar Trondheim in Noorwegen loopt. De pelgrims die hier in groten getalen rond 1220 in het dorp aankwamen hadden het de laatste kilometers makkelijk, heuvel af met uitzicht op een meer met verkwikkend fris water. Ik mag heuvelop… het scheelt dat er al wat meer wandelaars mij voor zijn gegaan. Dat maakt de sneeuw iets minder diep. Desalniettemin neem ik me bij deze al weer voor om voor volgende winter minimaal gamaschen te kopen en misschien zelfs wel die Salomonse halfhoge winter schoenen. Heuvelopwaarts tot ik bij de skibaan kom gaat het goed…

Na de skibaan moet ik de wildernis in… daar komen opeens veel minder mensen merk ik. Ik loop in rap tempo verder en merk even snel dat ik hier tot aan mn bovenbeen in de sneeuw wegzak. Hond Tobbe begint meteen te piepen… hij komt er helemaal niet door; tot aan zn schouders in de sneeuw. Eens even denken… daar onder de bomen lijkt het iets minder te hebben gesneeuwd, dus daar moet ik heen. Daar zak ik maar tot mn knieen weg. Het wegzakken is niet zo’n probleem… maar iedere keer wanneer ik mn voeten weer omhoog trek blijft er steeds meer sneeuw achter de lip van mn schoen zitten.  En die sneeuw drukt zich naar beneden mn sokken in… kou is maar een gevoel en dus hobbelen we verder. Maar na vijf minuten mn benen extra hoog op getrokken te hebben geloof ik het wel… dit houdt een normaal mens geen tien kilometer vol. Ik heb niet in de Ardennen gelopen en ben geen legend… Ik kies er voor dit ruige pad te verlaten en door het bos te wandelen naar de dichtsbijzijnde gruisweg die plat gereden is. Twee keer links en drie keer rechts tussen de dichtgeplaatste naaldbomen door (jammer dat ik geur niet kan beschrijven) en ik sta weer op de weg. Dit soort gruiswegen door de bossen heten hier gewoon “de weg”. Anders kom je nergens. Hier loopt het prettiger. Tobbe is ook weer blij en kan me nu bijbenen. De sneeuw is platgereden, de zon schijnt en er ontstaat rijp op mn bovenbenen. Het zweet bevriest Glimlach .

Ik loop heuvel af en heuvel op weer huiswaarts. Uitzicht op de meren om ons heen, vergezichten van 100 kilometer naar de andere kant van het Vänernmeer, Europa’s derde meer en stapels hout die wachten op vervoer en heerlijk ruiken. Voor het eerst loop ik met een zonnebril op… ik houd er niet van om een bril of muts op te hebben. Het zakt weg e haalt me uit mn flow. Ik loop heerlijk omhoog en naar beneden en zit volgens de dame van Runkeeper al een leuk poosje op mijn 5 minuut 25 per gelopen  kilometer. Ik heb het gevoel dat mn sokken ook niet meer zo koud voelen en er verschijnt een grijns op mn snuit… een goed teken. Ik loop heerlijk aan de zijkant van de weg, daar is het nog niet te glad. Blij dat ik de wildernis uit ben en weer gewoon door kan lopen. Ik overdenk om straks weer thuis in de beek te stappen, die bevriest niet… maar da’s wellicht een beetje van de dolle. Dat doen we van t najaar weer. Eerst maar eens thuis zien te komen. Dat uurtje waarin ik mn benen zo hoog op mocht trekken door de sneeuw hakte er flink in. Mn benen velen zo hier en daar al als rubber. Maar dat laatste kilometertje zal me niet klein krijgen. Bijna thuis.

Johan Postma
Edsleskogs Wärdshus
Trailrunning Dalsland Zweden - 01
Trailrunning Dalsland Zweden - 02
Trailrunning Dalsland Zweden - 03
Trailrunning Dalsland Zweden - 04
Trailrunning Dalsland Zweden - 05
Trailrunning Dalsland Zweden - 06
Trailrunning Dalsland Zweden - 07

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?