fbpx

Trailrunning in Dalsland – Zweden | Einde van de winter nadert

De winter heeft me lang genoeg geduurd… vanuit de tuin denk ik aan de overkant van het meer te kunnen zien dat het daar al veel minder wit is, dat er minder sneeuw ligt en dat daar waarschijnlijk de kleine paadjes wel sneeuwvrij zullen zijn. Nadat ik zondagochtend om zes uur ‘s ochtends ben opgestaan om, voor het gezinsontbijt, voor het eerst 30 kilometer te gaan lopen is het vandaag een normale dag; een uurtje de hond uitlaten gaat natuurlijk ook met de loopschoenen aan. Ik kan nog steeds te voet het meer over en aan de overkant weet ik in het nieuwe natuurreservaat een mooi kort paadje. Maar twee en een halve kilometer heuvelopwaarts, de hellingen op, de rotsen op om daarvandaan mn huis te kunnen zien. Tobbe stormt naar boven, hij heeft “vierwielaandrijving”, ik kom na hem boven met beide handen stevig steunend op mn bovenbenen… Daarna door het bos, langs het meer en weer terug naar huis. Binnen een uurtje moet ik uit en thuis kunnen zijn.

En ja, ik heb goed gegokt… de sneeuw is daar al weg gesmolten… eenmaal boven zie ik dat de kleine meertjes daar ook nog gewoon dichtgevroren zijn. Maar door die smelterij is het overal nog wel nat, erg nat… Het water gutst de hellingen af. Daar liep toch mn paadje… ? Het paadje is “weg ge-erodeerd”, weggespoeld door het gutstende smeltwater, ook daarnaast is het nat… en ik moet toch echt naar beneden… sop, sop, sop dender ik dan maar naar beneden. Ik had zo gehoopt droge voeten te houden deze keer. Ik houd er niet van. En weet je… waar ik ook last van heb… ? Als je over kleine paadjes naar beneden dendert waar je je doppen oen moet hebben, waait de wind in je ogen en beginnen mn ogen te tranen… weg goed zicht en weg controle en weg snelheid. Erger kan het niet worden; met soppende schoenen, heuvelafwaarts, zonder snelheid… Maar toe maar, de rits van mn jack en trui er onder kan naar beneden, da’s lang geleden.. het is boven nul en het lijkt voorjaar te worden. Nu weer omhoog, over de rotsen, het gele bolletje volgen op de bomen. Hier en daar zijn berken omgebogen onder de sneeuwval, die vormen nu een poort waar ik onderdoor kan. Ergens anders zijn bomen omworteld en die liggen nu dwars over mn pad. Tobbe kan makkelijk tussen de takken door en onder de stam door… ik moet eerst wat takken afbreken om over de stam heen te kunnen stappen. Zo slijtvast acht ik zo’n renmaillot nou ook weer niet. Nog even volhouden naar boven… langs de laatste bomen. Daar hangt van dat “trollehaar” aan… ik had geen idee wat dat voor schimmel was tot ik hoorde dat dat een teken van zeer schone lucht is. En waar ik nu niet voldoende van heb Glimlach . Hijgend kom ik bijna boven… ik loop over de rotsen, langs het naar beneden gutsende water over het rendiermos (sorry) nu merk ik pas hoe soppig ook dat is, en hoe los dat zit… roetsj… beide benen glijden onder me vandaan en ik lig languit op het natte mos… doornat. Opstaan en weer doorgaan.

Nu sta ik boven en zie ik dat het gehele meer van tien kilometer lang nog bedekt is met ijs… jeemig, wat een oppervlakte is het eigenlijk. Even zoeken hoor… oh ja… daar staat ons huis. Maar hoe laat ik jullie dat nou zien met een foto van een Iphone waarmee ik niet kan inzoomen… ik ga zitten en steek mn benen vooruit, til ze op en ja… daar tussen mn voeten, daar staat ons huis. Daar woon ik. Best wel een eind weg nu… en hierboven steekt de wind op. Het zal ook eens niet. Ik ben aan de voorkant van boven tot onder nat en wordt koud. Lopen, bewegen, rennen, de heuvel af, het bos weer in waar het wel minder zal waaien. Bear Grills had een magnesiumstick bij zich gehad, had vuur kunnen maken, had een pijl en boog mee genomen en had een bizon geschoten, die leeggemaakt en was in de huid gekropen om het warm te houden… Maar ja, ik ben maar een allochtone Herbergier in Zweden. Een ree lukt me wel, in het jachtseizoen, met mn goeie mes… maar ja, wie rekent daarop tijdens een rondje lopen. Gewoon focussen en naar beneden. Het is boven nul, ik ben nat en heb het koud maar erger dan dat zal het wel niet worden. Thuis is een douche… Niet zeuren, gewoon doorlopen.

Groet, Johan.

Dalsland 01
Dalsland 02
Dalsland 03
Dalsland 04
Dalsland 05
Dalsland 06
Dalsland 07

Neem contact op

Verzenden..

© 2017 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

or    

Gegevens vergeten?

or

Create Account