fbpx

Zomer 2016-Trails in Alt Berguedà (Oostelijke Pyreneeën, Catalonië)

Deze zomer had ik me voor genomen om aan een paar mooie trails deel te nemen in Alt Berguedà (Catalonië), waar zich ook het dorpje La Pobla de Lillet bevindt; mijn tweede thuis met haar mooie mensen, bergen en bossen. Eind maart had ik al het grootste gedeelte van de “Ruta de la Ermita” (70km; 4000mD; 14h) gelopen, in mijn uppie en met al het eten en drinken voor een dag in mijn rugzak. Warme kleren mee, want de helft van de route ging over sneeuw bedekte bergen (https://goo.gl/FpCCh5 ).

Nu was het zomer en al waren de bergen min of meer dezelfden, het was nu warm. De trails die ik uiteindelijk liep waren:

Bergatrail: www.bergatrail.com

Trail Catllaràs: www.catllaras.com

Trail Moixeró: www.trailmoixero.cat/

Ultra Pirineu: www.ultrapirineu.com/

 

Ondertussen had ik een beetje last van mijn “slechte knie” gekregen door deelname aan wat korte en snelle trail, en stond de “Berga Trail” (42km; 3200mD) voor de deur.

 

Berga Trail 42km; 3200mD (Berga, 19-6-2016)

Tijd: 3:44, eindklassement: 97/189

De knie belemmerde een beetje om voluit te trainen, en heeft me nog even laten nadenken of ik niet gewoon de trail moest afzeggen. Maar eigenlijk werd de pijn nooit erger, en nam het met de week een beetje af. Rustig doorgaan dus, en een strategie bedenken om de marathon te kunnen volbrengen. Oplossing, rustiger tempootje en stokken mee. Bij bergmarathons en korter trails neem ik deze normaal nooit mee, maar deze keer zouden ze me wel van pas komen. De marathon verloopt goed…een beetje langzamer, maar het is juist díe dag niet warm. Het heeft de dag voor de trail flink geregend en er ligt op de hoogste gedeelten van Serra d’Ensija (2400m) zelfs verse sneeuw!! Het parcours is mooi en glibbert door de bossen en hoogvlakten en langs steile rotswanden omhoog. De lucht is helder en de uitzichten zijn adembenemend. Ik kom veel vrienden tegen en ze lopen op me uit. Vandaag is geen race-dag, maar een volhoud-dag zonder werkelijk af te zien. Uiteindelijk dalen we weer af richting Berga, waar ik een beetje last van krampen in mijn benen krijg…toch iets te weinig (voluit) getraind. Maar ik kom bij de trappen van Queralt aan, welke ik 500 meter naar beneden volg tot de finish: 6:58 h. Geen toptijd, maar wel een goed gevoel.

2016-06-19 10.34.39

Daarna is de zomer is gewoon weer zomer hier in Catalonië, met temperaturen rond de 30ºC en weinig neerslag. Het trainen richt zich er dan ook op om me aan te passen aan de warmte, en me daar goed bij te voelen. Ik pas me aan door veelal te gaan rennen op het heetst van de dag in de bergen rond Barcelona gedurende de week en in Catllaràs in het weekend. Eind juli doe ik daar mee aan een trail-wedstrijd in míjn bergen, die rond La Pobla de Lillet: Trail Catllaràs.

 

Trail Catllaràs 28km; 1700mD (LaPobla de Lillet, 29-7-2016)

Tijd: 3:44, eindklassement: 59/548

Dit is een echte bergtrail; hoogtemeters, singletracks, technische afdalingen, waar bij een té snelle start kan uitlopen op een rot-race die je nauwlijks uitloopt, helemaal als je weet dat de temperatuur 30ºC is (in de schaduw). Dit jaar deden er maar liefst 1200 deelnemers mee, verdeelt over 3 wedstrijden: Express (18km, 1000mD) Trail (28km, 1700mD) en Ultra Trail (55km, 4000mD). Verleden jaar liep ik de Ultra-Trail, dit jaar deed ik samen met Paul Elfering (en 600 andere hardlopers) mee aan 28km trail. Ik wist weinig van Paul, maar weet nu dat het een goede hele trail-runner en vriend is. Eigenlijk zou ik niet aan de trail gaan deelnemen, omdat ik me een tijdje al had ingeschreven voor een andere trail in de buurt, “L’Esquella de Pardines”, die op dezelfde dag in de middag gehouden zou worden. Maar goed, Paul hield aan en eigenlijk had hij weinig moeite om me over te halen om aan de Trail Catllaràs mee te doen.

De bevolking van La Pobla de Lillet werd voor één weekend verdubbeld en alles draaide even om de trail. Via het “Parc d’Aventura Catllaràs” (http://www.lavalldelilletrural.cat ) kon ik nog een startnummer bemachtingen…Thanks, Albert!!!… en zaterdagochtend was het racing-time. Mijn vraag was even hoe ik me aan zou moeten passen aan Paul. Ik had hem een paar dagen eerder toch maar even een “tijdschema” onder z’n neus gedrukt: 4 uren.

Maar het is een race en we zouden racen…en genieten. Muziek en vuurwerk bij de start, en daar gaan we. Omhoog gingen we in looppas en vaker in flinke power-walk. Geweldig hoe Paul dit onder de knie had. Hij gaf het ritme aan en ik vroeg hem alleen in het begin even of het een “aangenaam” ritme was. Ik zei hem dat we 1000 m omhoog moesten, en daarna nog eens twee keer 350 m, met er tussen in de nodige technische afdalingen. Zijn antwoord was dat alles…en vooral de hartslag,..onder controle was. Eigenlijk is het belangrijkste bij deze trail (zoals bij vele bergtrails) dat er nog genoeg energie over is om de laatste steile afdaling van 700 m goed te kunnen volbrengen. Verder is het eten en drinken geblazen om het lichaam gaande te houden en het hoofd helder. Maar we zaten in een wedstrijd en het was leuk om te zien hoe we de één na de andere deelnemer inhaalden. Ondanks de hoge temperaturen heb ik daar weinig last van, en was het vooral genieten van de trail, de uitzichten en elkaar. Het was zó vreemd voor mij om in de bergen en bossen die ik nu langzamerhand zó goed ken, in het Nederlands te praten met een andere hardloper. Paul weet het niet, maar ik kon ook nog even over hem roddelen in het Catalaans met de andere deelnemers toen we deze tijdens de laatste lastige klim inhaalden. Het was een groepje van een man of tien en bij het inhalen (Paul voorop) zei ik steeds dat het een maffe nederlanders was die de Vleigende Hollander wordt genoemd, en dat hij ontzettend veel zin had om zich hier helemaal te pletter te lopen… “laat me er even langs, want anders ontsnapt hij me…en hij kent de weg niet”. ·”moltes gràcies!!”. Maar ik wist nu wel dat Paul zich niet te pletter zou lopen, want het ging nog veel te soepel en snel. We warer wel in één keer 10 plaatsen in het eindklassement gestegen…!! En we haalden nog meer mensen in die toch te snel begonnen waren, en door de hitte en de inspanning last kregen met kramp in hun benen. Af en toe viel er ééntje letterlijk op de grond, met gil, alsof we ons op een veldslag bevonden en deze getroffen werd door een kogel. Maar het was geen veldslag, het was een hardloopwedstrijd. De laatste afdaling ging goed, maar we liepen op ons randje… we hadden goed geraced. Een verzwikte enkel is het enige letsel wat ik op liep (en nog wel op het enige asfalt wat we tegen kwamen 100 m voor het dorp!! Maar de rest was een feest. Ik was zo blij voor het goede resultaat, 3:45h…en vooral voor Paul. Zijn eerste bergtrail en zó sterk gelopen; alsof hij het elke week doet.

13938525_674908165989707_6944347330542335551_n

Voor mezelf was de enkel en de hitte de reden om me bij de start van de Esquella, later in de middag, af te melden. De sfeer in Pardines was prachtig en het parcours zag er indrukwekkend uit; 28km en 3100mD (dus, op en neer), met de nodige klimpartijen langs touwen en afdalingen over puinhellingen. Maar het was even genoeg voor vandaag. Achteraf hebben maar 33 van de 250 deelnemers het hele parcaours kunnen volbrengen!! Ik geloof dat dat wel aan geeft over wat voor soort race we het hebben,…of misschien niet. Esquella is uniek, en staat bij bij voor volgend jaar hoog op de lijst.

De dagen na de trail was het even de enkel uittesten omtrent de blessure….niets kapot, dus gewoon rustig doorgaan. Na een uurtje rennen op maandag was hij net zo stijf als daarvoor, maar er was geen extra pijn. Dinsdag dus maar eens voor het eerst weer even 600 m op en neer, woensdag een excursie met de familie en donderdagochtend om 6 uur op om mijn favoriete trail van La Poba de Lillet naar de berghut Tossa d’Alp (en terug) te doen in 5 uurtjes (30km 2000mD). Alles moest weer even op z’n plaats komen, want over twee weken was de “Trail Moixeró” (39km; 2450mD), welke ook langs de berghut zou gaan, maar met de start en finish in Bagà, het dorpje even verderop.

 

Trail Moixeró Trail 39km; 2450mD (Bagà,16-8-2016).

Tijd: 5:34, eindklassement: 54/269

Het is volop vakantie en lekker warm. We zijn in La Pobla de Lillet en dat is altijd een luxe, sowieso wat trail-running aan gaat. Ik kan alle kanten op rennen en zo lang ik wil…om daarna bezweet een douchje te nemen en in het gemeente-zwembad te springen!! De ideale voorbereiding op een trail-wedstrijd. De “Trail Moixeró” is een paar jaar eerder ontstaan met een beetje rebellie naar de “Cavalls de Vent” (CdV)..,of wat daar van gemaakt is; “Ultra-Pirineus”..welke door het merk Salomon overgenomen is, waardoor de dorpelingen van Bagà een beeetje buiten spel werden gebracht. Ze hebben toen de “Moixerò-trail” bedacht, welke een logische trail is die de eerste km’s volgt van de CdV,maar via Coll de Pal gaat naar de hooste berghut van de Pyreneeën,Niu d’Aliga (2535m), en via Penyes Altes de Moixeró en Coll de Pendis afdaalt via Els Empedrats tot Via Sant Nicolau…en na 39 km aan komt in Bagà. Een logische en natuurlijke ronde zonder frustraties om er via rare lussen een marathon van te maken. Daarnaast doet er een “gezond” aantal deelnemers aan mee; 269.

rebost

Het is een mooie dag en met een beudeltas met een flesje drinken en wat repen heb ik genoeg…en geen stokken deze keer. De knie is weer OK, en de enkel….? we zien wel. Hij is nog gevoelig, maar ik tape hem niet in. De race gaat lekker en ik kan een looppasje aanhouden, zelfs omhoog, en alleen bij de steilste stukken loop ik in power-walk. Ik kom weer veel vrienden en bekenden tegen en de sfeer is feestelijk en gemoedelijk…het voordeel bij kleinschalige trails. Op Penyes Altes begint eigenlijk de afdaling, welke een beetje ingewikkelder wordt over de gladde keien van Els Empedrats…een steile kloof met een rivierbedding, waar we een paar keer de rivier over moeten… knak, het is weer die enkel die ik verstuik!!! Aiiiiiiiaiii, het doet pijn, maar ik kan hikkelend verder… had ik hem toch maar ingetaped. Volgende keer doe ik dat zeker, zeg ik tegen mezelf. Ik ben niet zo’n intaper, omdat de spieren daar lui van worden, maar het heeft ook geen zin om mijn enkel naar de knoppen te jagen op deze manier.. OK, nog 5 km naar de finish…langs de rivier en over het vlakke pad van Via Sant Nicolau…hitte, vermoeiheid, en last van mijn enkel. Ik ben dan ook blij dat het er op zit, en ik in een mooie tijd van 5:34 binnen kom.

 

Het herstel na de Trail Moixeró gaat prima, maar de enkel blijft gevoelig en een beetje dik. Rustig train ik verder….omhoog gaat het in volle snelheid (zolang je over snelheid kan spreken), maar de afdalingen doe ik (te) rustig aan om mijn enkel te beschermen. Té rustig voor een goede voorbereiding op een Ultra-Trail door een ruig berglandschap…welke eind september op het programa staat: de Ultra-Pirineu (UP). In plaats van steile afdalingen kies ik nu voor veiligere boswegen…het is wat langer om beneden te komen maar met veel minder kans om de enkel…die nu wél ingetaped is…verder te blesseren. Volledige rust kan gewoon niet als ik de UP wil eindigen. Net als ik niets meer voel van mijn enkel, en hem niet meer wil intapen, én op een run een steile afdaling probeer ga ik er tóch weer doorheen…en klok-gevoel is het dit keer, en even heb ik het gevoel dat het echt mis is. Ik strompel naar beneden…thuis ijs er op…en vanaf nu dag en nacht intapen… De enkel was dus nog niet OK. Zo leef ik een beetje met twijfels naar de UP toe. De vraag is of ik dat 110km en bijna 7000m op en neer kan volhouden. Twee weken voor de race zeg ik een vriend de trainingtrail van een hele dag af en richt ik me op een trail van een uurtje of 5 hier rond La Pobla de Lillet: de beklimming en afdaling van Puigllançada (2409m), een trail van 25 km en 1700 mD. De afdaling is over een grashelling zonder pad, dus de enkel wordt hier extra getest…het gaat goed.

 

Ultra Pirineu 110km; 6800mD (Bagà, 24-9-2016)

Tijd: 20:05, eindklassement: 159/831 (554 finishers)

De UP gaat ook lukken. In een eerder blog heb ik haar beschreven als een mooie zware trail (https://goo.gl/PNjve8). Het was mijn vijfde bergtrail die langer is dan 100 km, en ik mis een beetje de spanning en emotie van de eerste trail. Maar het is hier daarom niet minder leuk. In tegendeel wellicht; ik kan veel meer genieten van de omgeving, de andere hardlopers, de organisatie, en ben toch benieuwd waneer die pijnen en normale ongemakjes opkomen…zowel fysieke als mentale. De draagbare pijnen komt bij een kilometertje of 50, en een klein fysiek en mentaal dipje bij het verlaten van het dorp Bellver…waar ik net een bord pasta op heb en eerst over een vlak stuk hobbel, en later moeizaam omhoog ga richting de berghut Cortals. Het bloed zit even in de maag bij de spijsvertering en niet in het hoofd of in de benen…gewoon doorkeutelen. Voor de rest van de route voel ik me OK en zelfs in het donker vermaak ik me prima…en die opgewektheid na zonsondergang wordt ook in stand gehouden door de vele coca-cola die ik drink bij de controleposten. Prima spul om me mee wakker en op gang te houden. De organisatie is geweldig en de vele repen en gels die ik bij me heb in de rugzak zijn eigenlijk niet nodig…en is veel en lekker eten. Uiteindelijk was ook al die extra kleding in de rugzak niet nodig…de hanschoenen, de muts, de regenjas en –broek, het thermoshirt..al met al heel wat extra gewicht wat ik 110km bij me droeg. Maar goed, het had ook ander weer kunnen worden. Uiteindelijk doe er 20 uur over om de trail te overbruggen…en de enkel? Geen enkel probleem.. eigenlijk helemaal geen problemen; geen scheurwonden (shirten en broek van www.bussetus.com ), geen blaren, geen blessures, alleen flinke spierpijn in mijn bovenbenen, maar ik weet waar dat van komt.

UP_2016

Met de UP2016 komt er een afsluiting op een zomer van trail-wedstrijden door de bergen van Alt Berguedà. De hitte is voorbij, de herfst is in aankomst en ik kijk al weer uit naar de winter.

 

Find your rhythm and enjoy your run.

 

Barend L. van Drooge

barend@www.trail-running.eu

 

 

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?