fbpx

Zullen we anders gaan rennen…?

Rennen als het even kan, door de bossen en bergen rond Barcelona,…of in de Pyreneeën rond La Pobla de Lillet, …of waar het ook maar even kan als je een paar uurtjes over hebt. In de vroege ochtend, de luchpauze, in de avond, op een vrije dag. De laatste jaren is dit mijn gewoonte. Gewoonte, maar geen obsessie, omdat het een gebruikelijke wijze van doen is zonder dat het dwangmatig te zijn en ik het ook niet zie als een phychische gestoordheid. Gewoon lekker rennen door de bossen, zonder dat je er echt erg moe van wordt…je ziet dingen, dieren en jezelf in de natuur, en je kunt het uren volhouden.

 

Je geest en lichaam passen zich bij loop van tijd aan en een rondje van een kilometer of 20 met 2000 m op en neer over met stenen bezaaide paden, worstels en modder gaat er even makkelijk in als een paar uur lopen door een stad…gemakkelijker zelfs. Natuurlijk heb je wel eens ergens last, maar dat heb je ook wel als je niets doet. En is het niet gebroken…gewoon door rennen.

20150211_132945

Niets vind je zo fijn als de vrijheid om te rennen in de natuur…de vrije natuur. En je hebt dan ook mazzel dat je in gebieden rent waar dat kan…en hangt hier nergens een verbodsbord. De vrijheid om zelf te bepalen waar je gaat, hoe snel je gaat, hoe hoog je gaat, hoe ver je gaat (…wat natuurlijk wel gelimiteerd is aan de wensen van de familie en werk, etc)… Deze vrijheid wordt natuurlijk ook beperkt bij  een deelname aan wedstrijden… een dag op de kalender, met inschrijvingen die een euro per kilometer kosten en die al een minstens een half jaar ervoor moeten worden bevestigd. Weet ik veel hoe ik me over 6 maanden voel…en of zo’n wedstrijd dan wel dergelijk uitkomt. En hoeveel kilometer rennen? 110km, met 7000 meter op en neer door een ruig berglandschap? Jeetje, dat wordt dan toch een beetje een trainingsschemaatje aanhouden… datas plannen, materiaal aanschaffen, want aan verplicht materiaal ontkom je niet op de “serieuze” wedstrijden… Weg vrijheid, of in ieder geval krijgt mijn vrijheid nu al een vreselijke dreun. En dan de race-dag zelf. De week er voor al zenuwachtig, logistiek aanpassen met de familie…rugnummer om 8 uur in de avond ophalen en eventueel “dropbags” achterlaten…wat doe ik hier in? Naar huis, of hotel, camping, herberg, om proberen te slapen …en dan een paar uur voor de start al op, ontbijten, kleding aan, en rugtas inpakken (was de regenjas en lange broek uiteindelij nu wel verplicht, of niet?)…. een pakeerplaats zoeken, of creëren, en het starthok in om meer dan een half uurtje te moeten luisteren naar een schreeuwende speaker en luide muziek die iedereen op moet lijken te winden… inderdaad, er komt een beetje kippevel omhoog als het bijna tijd is om te vertrekken, maar ik heb het ook een beetje koud gekregen… Weg zijn we met 1000 andere renners…de donkere ochtend in en de rust en vrede keert terug. Alleen gaan de beentjes nog niet zo lekker…had toch een beetje last van mijn rug gekregen bij het lange wachten in standhouding. Ik geniet van de wedstrijd, wat voor mij naturlijk alleen maar een kwestie van volhouden is om het gewoon uit te kunnen lopen in een uurtje of twintig. Na een paar uur heb je wel door dat het hem wel gaat worden vandaag…al mocht het gaan regenen, onweren of sneeuwen…het komt wel goed. Je heb voor de hele weg repen en gelletjes mee in de rugzak, en als de maag deze niet meer wil hebben na een uurtje of 12 dan heb je je zelfgemaakte chocoladecake. En om geen gedonder te krijgen met de organisatie omtrent de verlichte kleding (ze controleren echt twee keer gedurende de race), heb je gewoon alles wat eventueel verplicht zou kunnen zijn in de tas…het is uiteindelijk wisselvallig weer. Je hebt geen zin om met onderkoelingverschijnselen je laatste adem op een bergpas te moeten uitblazen… nog niet, in ieder geval. Natuurlijk kun je been breken of erger, maar dan zien we dan wel wat we doen…ik heb een “survival”-deken mee. De route is geen lijdensweg… na 50 km zijn de beentjes moe en doen ze pijn, maar die pijn ken je en wordt ook niet erger. Na 8 uur ‘s avonds wordt het donker en gaat de hoofdlamp aan… “goeie avond” zeg je tegen je zelf en je zingt de meest afgezaagde liedjes uren achtereen die in overeenstemming komen met je ren-ritme… “zeg-ken-jij-de-mosselman-de-mosselman-de-mosselman”. Bij de controleposten eet en drink jezelf weer vol en maak je grappen met de andere renners en vrijwilligers…want één ding is duidelijk; je doet dit omdat je het leuk vindt. Zonder humor heeft het leven geen zin, en een ultra-trail al helemaal niet. Ook al ben ik aan de wedstrijd verbonden, ik heb met niemand iets afgesproken…geen vrienden met ik moet rennen, geen begeleiding of supporters, en niemand die me opwacht bij de finish. Dat is OK, en het geeft me een beetje eigenwaarde en een vrijheidsgevoel terug. Verder is het gewoon door lopen, en rennen waar dat lukt..met de praktische redenering dat het altijd makkelijker is om bij de finisch te stoppen, omdat je daar je auto geparkeerd staat, in plaats van bij één van de controleposten…wat een gesodemieter om thuis te komen. Na 20 uur (volgens schema) ren je het dorp weer in is daar de finisch…en je vraagt je af wat mensen bezield om daar om 3 uur ‘s nachts te gaan staan wachten…. ga toch lekker slapen; dat ga ik ook doen na een biertje te hebben gedronken en een massage te hebben gekregen. De 15 kilometer in de auto naar huis gaan in lichtsnelheid…een paar uutjes geleden deed je daar nog 2 uur over. Geweldig die technologie. Slapen doe je de eerste nachten slecht en de eerste dag na de race voelt je lichaam raar aan…maar na twee dagen weet je dat er niets aan de hand is en ga je weer verder… : rennen als het even lukt.

2015-12-31 08.28.42

Je hebt nog één wedstrijd op de kalender staan ; over een maand een bergmarathon…45 km, 2700 m op en neer, en dan… Dan gaan we lekker anders lopen. Inschrijvingen aan wedstrijden staan open, maar je laat ze voor wat ze zijn… op dit moment. Wat een gevoel van vrijheid en rust… Je benut wat centen om een paar andere gympies te kopen voor het trail-rennen: Altras Lone Peak 3.0 die je anders moeten laten lopen… Voor de rest hoe je het gewoon simpel: “Rennen als het even kan, door de bossen en bergen…”

By Barend van Drooge

Neem contact op

Verzenden..

© 2019 Trailrunning Europe - All rights reserved - Terms & conditions

or

Log in met je login gegevens

Gegevens vergeten?